ЦРН ЈУНИ- Запалена канцеларијата на Министерството за социјална политика “SEDESOL” [Халапа, Мексико]

c

Изјава за нападот со пожар на канцеларијата на SEDESOL, за Црн јуни

На населбите, маалата и заедниците
На сите кои се организираат и се борат
На нашите другари
На независните средства за информирање
На Мексиканците

Уништената земја е вашиот пристап
Ќе бидам орана земја
или пуста земја
Не сакам да бидам куче кое ќе се грижи за својата сенка
ако не ме сакаш слободен
ќе мораш да ме гледаш мртов

Десет дена од почетокот на Црниот јуни, бројни подрачја се вклучени во виорот на борбите и судирите, запалените барикати кои го отвораат патот кон самоопределување и изградба на автономија. Гневни и со објава на војна, од првите часови на Црн јуни со пожар ја нападнавме Федералната канцеларија за развој – SEDESOL – околу 4:40 во Халапа, во државата Веракруз.

Брз и ефикасен напад, за кој велат дека:

„Пожарот уништи поголем дел од мебелот, канцеларискиот материјал и уредите, каблите за струја и дигитална комуникација.“

Накратко, повеќето уреди отишле по ѓаволите.

На местото на настанот го оставивме натписот „ДА ГО СРУШИМЕ КАПИТАЛИСТИЧКИОТ РАЗВОЈ (А) ЦРН ЈУНИ“

Значи, зошто би требало со бес и оган да го срамниме со земја SEDESOL?

Веќе подолго време имаме неразрешена ситуација, односно, на почеток ни измислија болест која ја нарекоа „сиромаштија“, а потоа нѐ уверија дека страдаме од истата со цел да ни продаваат или подаруваат „лек“, или пак да нѐ присилуваат на него: напредок; кој нѐ лекува со уништување и ни ја пие крвта, за да полесно да нѐ натераат на нивната игра, во нивното поимање на животот, во нивната граѓанска и општествена „должност“.

Единственото значење на концептот за напредок е непрекинатото уништување на сите облици на живот, животински и растителни видови, начин на живот и организирање, размислување, љубов, говор или радост. Колку јазици, зборови и облици се задушени со километри цигли и цемент? Или пак се уништени од „задолжителното, јавно и бесплатно школство“ и програмите за „поддршка“, односно со најподлите и најнемилосрдни облици на контравостание. Затоа што се работи за „социјална политика“, поим кој со владите ги именуваат своите смртоносни и најпогубни орујжа, со кои уништувале и уништуваат подрачја, пустошат села, принудуваат на иселување, запоставуваат, трујат.

Веќе со децении водат таква војна против нас, затоа што однапред знаеја дека подрачјата и екосистемите се силни и страшни кога низ нив ќе протече живот; и дека нивните жители и заштитници исто така се отпорни токму затоа што се дел од исто толку силни екосистеми, и дека никогаш не би ги покорила со сила.

Поаѓајќи од тоа гледиште, знаат дека изградбата на нивните Мегапроекти на смртта (урбанизација, пристаништа, автопатишта, хидроелектрани, ветерници, нуклеарки, рудници) требаат дополнително да ги ослабат подрачјата, да ги присвојат нивните води, раздвојат нивната земја, канализираат нивните реку, да испуштат цијанид во рудниците и отровните состојки од хидрауличното бушење [fracking; заб. на прев.] во подземните води до таа мера, што притесните за ѕид и без извор за живот, да се покориме на тиранијата на општеството и парите.

Потрошија децении на војни операции во нашите подрачја, покренувајќи еден вид тотална војна која ние и другите ја нарекуваме општествена војна. За нас општествената војна е составена од сите тие (макро и микро) судири кои се водат за заедниците, семејствата, групите да се подвргнат на шемите и динамиката на Општеството. На тие дела и вредности кои ги доведоа за да нѐ присилат, осакатат и подјармат.

За нас општествената војна не е онаа која ние ја креваме против системот (за разлика од онаа која фашистите со срп и чекан упорно ја нарекуваа класна војна), туку е големата офанзива која ги користи сите видови средства: од социјалните политики со својот „модел на национално образование“, па сѐ до телевизиските серијали, интернтот итн., покрај непрекинатото бомбардирање со динамики и стереотипови со цел постојано да се репродуцираат. Таа општествена војна не го погодува непријателот ниту го тера да се предаде, тоа е војна која сака целосно да го избрише и уништи секој облик на размислување и постоење кој не носи корист на капиталот, Светската Банка, Меѓународниот монетарен фонд, на патријархалните логики, од која страна и да доаѓаат.

Повеќе

„Каде сакаме да постоиме“ – Николас Несунос [Грција]

 

540Неодамна, контраинформацискиот проект „Заговор на еднаквите“ го постави – и со право, по мое мислење – прашањето за тоа како различни анархистички тензии, некои од кои си противат едни на други, можат да коегзистираат во рамки на истите контраинформациски проекти.

Овде може да се тврди дека секој напад против доминацијата и репресијата може да дозволи, под одредени услови, периодична коегзистенција, на пример во акциите, на различни струи/тензии. Но се чини дека различната методологија на акцијата продолжува да биде непремостлив јаз, кој за жал (или за среќа) ги оддалечува конкретните тензии од анархистичкиот проект (не верувам ниту дека некогаш биле дел од истиот) и ги раздвојува, сместувајќи ги во еден идеолошки слободарски пантеон, лишен од секакви инсурекционистички средства.

Маргинализацијата на штрајкот со глад на Спирос Мандилас, недостигот на нихилистички и инсурекционистички книги и памфлети на анархистички изложби во Грција и пошироко, промовирањето на комунизација, постојаните критики против насилните дела на отпор, само го зголемуваат тој јаз. Јасно изразените идеи од страна на различни антиавторитарни и слободарски движења во последно време, кројат специфичен идеен процес на анархистичкиот проект, преку обид да ревидираат некои од идеите, средствата и целите. На тој начин се обидуваат да формираат еден анархистички (?) револуционерен субјект, негирајќи го неговото инсурекционистичко (но и индивидуалистичко) постоење, способен да ги прифати компромисот и илузијата кои го претставуваат сојузништвото со левичарски сили како нужност.

Предложената реорганизација и формирањето на поширока платформа (DAK) служи за обраќање кон фиктивна и невозможна квантификација на сили и се базира на анархокомунистичкиот мит за парадигмата од ’36-та. Последново, за возврат, ужива значително значење како модел на прагматично управување со моќта, нешто кое овие движења очигледно го имаат како своја крајна цел.

Не е ни чудно што бараат и повикуваат на ревизија на изборите како средство и на гласањето како тактичко оружје (види Eutopia). Овде е јасен обидот да се стави под прашање воздржувањето од гласање и да се апелира – дали до другари или не – на учество во ова одвратно средство на буржоаската демократија (и не само нејзино). Тие очигледно анархијата ја перцепираат како самоорганизација со директна демократија и кооперативна економија (G. Lieros), или како животен стил (C. Taibo), или како солидарност, или како еднаквост. Во секој случај, не како слобода (види K. Galanopoulos). Значи, изјавата дека „слободарското движење е барикада против нихилизмот и индивидуалниот колапс“ (G. Lieros) според тоа е и логична и точна.

Анархонихилизмот, но и инсурекционизмот, поаѓаат од виталниот импулс за уништување на моќта на повеќе нивоа, овде и сега. Нивната крајна цел не е моќ, ниту пак се залажуваат со некаква сигурност за иднината. Затоа Ниче бил толку исплашен од нивната волја за уништување. Ја разбирал динамиката на сите овие „декаденти“ кои сакаат да го уништат „здравото, моќно и големо општество“. Но не го разбрал и нивниот онтолошки принцип, мислејќи дека се стремат кон моќ. Нивната волја не била за моќ, значи за нешто надвор од она што се; илузија за освојување, но само на деструкцијата. Различните анархистички тензии (социјален анархизам, анархосиндикализам, анархокомунизам) на ист начин се исплашени од оваа „игра“ на уништување, што и сега е случајот, кога ги изолираат анархонихилизмот и инсурекционизмот (без притоа овие да бараат каква било соработка или сојузништво) на секој можен начин.

Но, величината на импулсот може да издржи секаков напад. Тоа е она што те буди, те менува, те турка на улиците, те вооружува, го повлекува орозот, без правила, без услови, без утрешнина.

Сепак, по повод последните епизоди во Патра, чии детали не ги знам, мислам дека насилната конфронтација помеѓу анархистички тензии ги дезориентира другарите од обете страни и ги заробува во конфликт кој изискува единствено власт. Браќата, дури и кога се далечни, дури и кога имаат поинакви црти, сепак остануваат браќа.

“Повеќе сакаме да постоиме во ноќта, кога сè се распаѓа и повеќе не гледаме назад, таму каде што светлата згаснуваат засекогаш. Ние сме сами со нашите идеи и нашите проекти, на милост на нивната испреплетена асиметрија. Но мора да продолжиме, не смееме да се сопреме, и кога се движиме, тоа нашите сопствени чекори нè влечат.“ A. Caraco

Николас Несунос

15.06.2015

извор

По повод штрајкот со глад на анархистичките и политичките затвореници – изјава на анархистичката група „Симфонија на хаосот“ [Грција]

symphony of chaos logo

Нужно надополнување на секоја борба е нејзината проценка откако ќе заврши. Акциите на нејзините субјекти, прашањата, недостатоците и проблематиките на кои се наишло, создадените односи и развиените перцепции би било добро да станат тема за размисли, со цел унапредување на нашите севкупни ставови против постоечкото, извлекувајќи корисни заклучоци и изведувајќи самокритика. Овој текст во никој случај не е севкупна оцена на таа борба. Немаме намера да ги анализираме специфичните настани, активности, гледишта и однесувања кои се одвиваа во рамки на движењето за солидарност, ниту генералните проблеми и патологијата на анархистичката средина. Покрај тоа, секоја расправа за специфичните борби и движења се однесува на нивните учесници и оние кои имаат намера да ја продолжат борбата под условите на тие движења. После толку долги и бројни активности и практична борба, можеме да го искажеме нашето мислење за широкиот спектар прашања како што се „посредните борби“, штрајкот со глад како средство на борба, односите меѓу затворените анархисти и оние во солидарност со нив, односот помеѓу анархистите и проектите со политички барања и уште многу друго. Оттука, користејќи ја можноста, ќе заземеме став за она што мислиме дека е најважно, настојувајќи да ги споделиме нашите интереси и заклучоци.

Штрајкот со глад како средство за борба

Штрајкот со глад е средство кое анархистичките, политичките и криминалните затвореници во Грција го користеле со децении, релативно често. Зачестеноста со себе повлекува автоматско изразување поддршка, солидарност и учество во соодветните движења, нешто што, меѓутоа, не оди во корист на анархистичката критика, не само во врска со поединичните случаи, туку и на самите средства.

Кога се одвива во услови на заробеништво, штрајкот со глад всушност е едно од најтешките средства за борба кои затвореникот на државата ги има на располагање. Но, штрајкувачот го признава непријателот како „партнер за преговори“ и поставува барања во еден процес на уценување на хуманитарната маска на државата, па оттаму средството како такво не ја поседува агресивната карактеристика на анархистичката борба. Пасивната природа на штрајкот со глад, втемелена на карактерот на барањата, е реалност на која ние гледаме критички, но секогаш во однос на посебните материјални услови на неповолното поле на затворот. Затоа не можеме да го споредиме со средствата за борба надвор од ѕидовите. Но сепак поседува една посебна карактеристика која секогаш мора да се земе предвид; тој по дефиниција е автодеструктивен во смисла на биолошка штета и обично доведува до трајни задравствени проблеми. Што не значи дека борбата поседува ризик кој мора да се избегне по секоја цена, врз основа на единствениот критериум за преживување. Но, значи внимателен избор на борби и нивно соодветно организирање, а секако не олеснување на истребувањето кое непријателот ни го приредува.

Повеќе

„Штрајкот со глад“ како метод на борба – RadioAzione [Италија]

uno-sguardo-oltreСо текстот на Спирос Мандилас за прекинување на неговиот штрајк со глад, RadioAzione ги затвора своите врати за новиот метод на протест – „штрајк со глад до смрт“, гнилото овошје на добата на брза комуникација. Да, бидејќи благодарение на интернет информациите ќе следуваат уште многу штрајкови со глад до смрт.

Отсекогаш сум го отфрлал штрајкот со глад како метод на борба, но секогаш сум ги почитувал оние кои го применувале од некои „икс“ причини во изминатите години. Наспроти штрајкот со глад, со кој човек го изложува сопствениот живот на ризик, го преферирам „камиказата“ кој ќе се крене во воздух во некоја касарна.

Како да не е доволно што сме фрлени во занданите на државата, па згора на тоа мораме да ѝ помогнеме на истата таа држава физички да нѐ елиминира. Оттаму, подобро е да се обидеш да убиеш затворски чувар доколку сакаш да го ризикуваш животот во затвор, наместо тоа да го правиш уценувајќи ја државата и барајќи милостина од неа.

Уцената значи: што ќе се случи ако нашето здравје се влоши заради штрајкот со глад? На одреден начин тоа е како да велите: „Државо, внимавај! Aко умрам, надвор ќе има хаос…“. Милостината носи маска на барање со уцена.

Од тие причини не мислам дека „штрајкот со глад“, особено оној кој бара државата да биде попопустлива, е соодветен метод на борба за еден анархист. Јасно ми е дека тоа е еден од малкуте методи на борба кои можат да се користат во затвор, но доколку одлучиме да „украдеме чоколадо“, добро знаеме дека резултатот од тоа ќе биде казна. Нема смисла подоцна да се жалиме на тоа. Дури и ако бидеме обвинети дека сме го украле чоколадото, а не сме го сториле тоа, мораме да земеме предвид дека припаѓаме на оние кои секако би сакале да го украдат.

Повеќе

Zagovor na ednakvite: About the unacceptable silence and the fear of critique… [English version]

We never had an intention of making a news agency out of our blog by posting only news and translating statements, because we’re not journalists or translators, but anarchists. We do our work on our counter information platform due to affinity with the struggle, which makes us participants in the anarchist struggle, not spectators or reporters of the spectacle. That is why we cannot be satisfied with mere translating and waving banners of support for the deeds of our comrades, because, being a part of the struggle and being anarchists, we feel the urge to critically observe what’s happening in the actual struggle, where it is going and where we stand in it (as well as the actions undertaken by our comrades) and thus enrich the anarchist struggle with a flow of ideas, so as to escape the momentary rigidity and silence of the anarchist counter-information space.

The past months were very intense for the struggle in Greece, but the turmoil of events left many questions raised. Unfortunately, very little discussion about these issues was seen on the counter-information space and it seemed as though any critical approach to the events in Greece was “forbidden” or ignored, both by most counter-information portals and by the comrades which took part in the events. A behavior most unexpected within anarchist tensions and one that should be a subject of separate critique.

Of course, there has to be support and solidarity with whichever struggle our comrades abroad have taken upon. (Note that we said comrades, which means we don’t mean support for any individual or group that claims themselves anarchists, or even less communist and other leftist crap. We share our affinity with the individualist and nihilist tension of anarchy and it is the anarchists of praxis belonging to that tension that we share our solidarity with. Many of the counter-info portals choose to “cover” the actions and statements of so many different groups, from fighters for the autonomy of the Kurdish people, communist groups, Marxist urban guerillas, to nihilist groups and FAI/IRF cells. We cannot understand how all those separate tensions, most of whom are hostile against each other, can find common space on the same anarchist counter-info portals. Of course, this too is a whole separate issue that needs to be discussed.) We also agree with the notion of some comrades that in some sensitive moments, such as during a long and perilous hunger strike, we should be more careful in our discourse and have in mind the fragile position of the hunger striking comrades, but that doesn’t mean that we should keep quiet when we see the basic premises of anarchy being abandoned. We disagree with those same comrades when they say that timing must be taken in consideration and that all discussion should be made only after the hunger strike had ended. Who is to decide when the time is right for critical discussion, especially when some of us certainly felt that it should be discussed here and now? The solidarity and support for the struggle must be accompanied by a critical approach, because those are inseparable aspects of the anarchist struggle. We fight against conformity of thought – we cannot allow reproducing it within our own circles.

Повеќе

Заговор на еднаквите: За неприфатливиот молк и стравот од критика…

Никогаш немавме намера од нашиот блог да направиме новинска агенција, ниту да го ограничиме само на објавување вести и преведување изјави, затоа што не сме ниту новинари ниту преведувачи, туку анархисти. Нашата работа на оваа контраинформациска платформа се должи на афинитет со борбата, што нè прави соучесници во анархистичката борба, а не набљудувачи или репортери на спектаклот. Затоа не можеме да се задоволиме со просто преведување и со веење знамиња на поддршка за делата на нашите другари, бидејќи, поради тоа што сме дел од борбата и поради тоа што сме анархисти, чувствуваме потреба критички да го преиспитаме она што се случува во моменталната борба, каде движи таа и каде стоиме ние во сето тоа (како и критички да ги преиспитаме акциите преземени од нашите другари) и на тој начин да ја збогатиме анархистичката борба со размена на идеи, за да ја избегнеме моменталната ригидност и молкот на анархистичкиот контраинформациски простор.

Последниот период беше прилично интензивен за борбата во Грција, но бројните превирања покренаа многу прашања. За жал, можевме да видиме многу скромна дискусија за овие прашања на контраинформацискиот простор, а секаков критички осврт кон настаните во Грција како да беше „забранет“ или игнориран, како од повеќето контраинфо портали, така и од самите учесници во тие превирања. Однесување кое е крајно неочекувано во рамки на анархистичките тензии и кое само по себе треба да биде предмет на посебна критика.

Јасно е дека мора да има поддршка и солидарност со секоја борба која ја водат нашите другари во странство. (Потенцираме дека рековме другари, што значи не мислиме на поддршка за кој било поединец или група кои се декларираат како анархисти, а уште помалку комунисти и останати левичарски ѓубриња. Ние чувствуваме афинитет со индивидуалистичката и нихилистичката тензија на анархизмот, па така и нашата солидарност е упатена кон анархистите од пракса кои припаѓаат на таа тензија. Многу од контраинфо порталите одбираат да „покриваат“ акции и изјави од најразлични групи – од борци за автономијата на курдскиот народ, преку комунистички групи и марксистички урбани герилци, па сè до нихилистички јадра и FAI/IRF ќелии. Не можеме да разбереме како сите тие различни тензии, меѓу кои голем дел се непријателски едни спрема други, може да најдат заеднички простор на истите анархистички контраинформациски портали. Секако, и ова е цел еден посебен проблем за кој треба да се дискутира.) Се сложуваме и со забелешката на некои другари дека во одредени чувствителни моменти, како на пример во текот на долг и ризичен штрајк со глад, треба да одбереме повнимателен дискурс и да ја имаме на ум ранливата положба на другарите кои штрајкуваат со глад, но тоа не значи дека треба да молчиме кога гледаме како се напуштаат некои од основните премиси на анархијата. Не се сложуваме, од друга страна, со истите тие другари кога велат дека треба да се земе предвид моментот и дека секоја дискусија треба да се води дури откако ќе заврши штрајкот со глад. Кој може да одлучи кога е вистинско време за критичка дискусија, особено кога некои од нас дефинитивно чувствуваат дека за тоа нешто треба да се зборува овде и сега? Солидарноста и поддршката за борбата мора да бидат придружени со критичко преиспитување, затоа што тоа се два неразделни аспекти на анархистичката борба. Се бориме против конформизмот на мислата – не смееме да дозволиме негово репродуцирање во нашите кругови.

Повеќе

Да го укинеме политичкиот затвореник

cropped-41Од “Des Ruines”, Анархистичко апериодично списание, бр 1, јануари 2015.

Да го укинеме политичкиот затвореник

Последниве неколку години одново почна да се појавува терминот „политички затвореник“. Поим којшто сметавме дека изчезна пред децении, барем во антиавторитарните кругови.

Поим кој стана препознатлив симбол за разни марксистички или маоистички секти, за Amnesty International или за буржоаските политички опозиционери во авторитарните режими, како што се Русија, Бурма или Иран, или пак во рамки на борбите за таканареченото национално „ослободување“, од Баскија, преку Палестина, до Курдистан; но, термин типичен и кај крајната десница. Поради тоа сме вознемирени да гледаме како тој термин одново процветува овде или онаму во устите на другари низ целиот свет. И доколку сакаме да ставиме крај на тој термин сега и засекогаш, тоа не е само затоа што тој се коси со сите наши антиполитички перспективи против сите оние кои сакаат да нè управуваат, да нè претставуваат и да нè владејат со политички средства. Тоа е исто така затоа што зад оваа повторна појава се крие, свесно или несвесно, една нездрава последица на создавање разлики помеѓу затворениците само врз основа на „злосторствата“ за чие извршување се обвинети од страна на државата, под лупата на нејзиниот кривичен законик. Тоа води кон хиерархија според претпоставената доблест на кривичните дела, помеѓу оние кои повеќе заслужуваат да бидат ослободени или поддржани, и преостанатите, така сведувајќи ја на ништожност стогодишната антизатворска критика на анархистите и антиавторитарците. Исто така, се работи за изразување солидарност исклучиво со затворениците кои се во затвор поради своите идеи, на штета на останатата затворска популација, комплетно заборавена или искористувана само за да се потврди одредена теорија на нејзин грб.

Повеќе

Заговор на еднаквите: За штрајкот со глад на Заговор на Огнените ќелии во Грција

1. За штрајкот со глад на ЗОЌ

Денес е 29-тиот ден од штрајкот со глад до смрт на членовите на Заговор на Огнените ќелии, кои штрајкуваат со барање итно да се ослободат од притвор мајката на Герасимос и Христос Цакалос и сопругата на првиот, кои беа уапсени заедно со Ангелики Спиропуло (која беше во бегство поради гонење во врска со неуспешното бегство од затвор на членовите на ЗОЌ), која исто така штрајкува со глад од 02.03. Мајката на браќата и девојката на Герасимос се товарат за наводно учество во терористичка организација, во еден одмазднички обид против непокајничкиот став на другарите од ЗОЌ, сакајќи да ги скршат така што ќе посегнат по нивните семејства.

Здравјето на другарите од ЗОЌ, по 29 денови глад, е крајно влошено. Сите штрајкувачи, со исклучок на Христос Цакалос, Јоргос Николопулос и Ангелики Спиропуло, се одведени во различни болници надвор од затворот поради влошеност на нивната состојба. Во особено критична состојба е Панајотис Аргиру, кој преживеа таканаречена метаболична ацидоза, поради што е во сериозна опасност од престанок на срцевата функција. Иако се под лекарски надзор, другарите одбиваат да примат какви било серуми или инфузии, а лекарите, и покрај експлицитните наводи кои ги добиваат од органите на прогонот за тоа да прибегнат кон присилно хранење, засега го почитуваат изборот на штрајкувачите.

Иако секој нов изминат ден е уште еден ден на крајна опасност по нивните животи, но и на ужасна агонија, се чини дека тоа не ја вознемирува многу „хуманата“ левичарска влада на Сириза, која држејќи ги сите карти во раце, упорно одбива да им ги исполни барањата. Ако некој од нив го изгуби животот – перспектива која во овој момент е морничаво блиска – Сириза ќе биде првата влада во Европа која дозволила затвореник да умре од глад во последните 40 години. И без тоа ловот на пријателите и семејството на анархисти осуденици, кое Сириза го отвори едвај штом се дочепи до власт, не било до овој степен отворено и одмаздничко ниту за времето на владеењето на хунтата во Грција. Тоа прави цревата уште повеќе да ни се креваат од восхитот кој истите авторитарни левичарски политичарчиња во Македонија го чувствуваат кон „правдината“ на Ципрас и неговите следбеници, а уште погорчливи ги прави надежите на некои припадници на антиавторитарното движење во Грција за тоа дека пеколната положба на затворениците во Грција некако ќе се подобри ако на власт дојде „крајната левица“.

Другарите од Заговор на Огнените ќелии нека ги крепи сознанието дека евентуалната смрт на било кој од нив нема да помине без огнена одмазда за нивните убијци, кои седат во фотелјите во храмовите на Моќта – парламентот, судот, обвинителството и затворската управа.

СИЛА ЗА ДРУГАРИТЕ И ДРУГАРКИТЕ ОД ЗОЌ

 

2. Коментар на Заговор на еднаквите во врска со штрајкот со глад

Сметаме дека во овој момент е нужно барем накратко да обрнеме внимание на некои прашања кои што се наметнуваат во контекст на штрајкот со глад на ЗОЌ и кои пред сѐ изникнуваат од нивната поддршка на барањата на „Мрежата на борбени затвореници“ (DAK) од која дел се и повеќе анархисти.

И покрај тоа што постои историска практика анархисти затвореници да протестираат со разни средства поради барања кои се несуштински, но кои непосредно ќе им го олеснат престојот во затвор и малку ќе им ги олабават оковите на кои се осудени, јасна е и контрадикторноста на тоа анархисти, кои се залагаат за целосно уништување на поредокот каков што е, да бараат укинување на конкретни закони, односно да се обидуваат да воведат институционални промени со цел подобрување на својата положба. Токму тоа го прави „Мрежата на борбени затвореници“ (DAK) во Грција, а нивните барања ги поддржаа и Заговор на Огнените ќелии. Поради тоа, очекувано е да се јават негодувања и критики во врска со овие барања и обид да се отвори расправија за прашањето на реформистички барања од страна на анархисти. Тоа се обиде да го направи италијанскиот контраинформациски портал Radioazione (In Orwellian way... *** Più chiari di così non si può… *** Размисли за анархијата), покренувајќи прашања од типот: дали тоа што бараме укинување на одредени закони (или дури само нивни членови) значи дека не бараме укинување на СИТЕ закони и на поредокот како таков, односно дали тоа значи дека некои закони се добри и треба да ги прифатиме, за разлика од некои други?

Факт е дека некои закони особено жестоко го отежнуваат животот на затворениците, меѓутоа нивната положба е резултат на целокупниот политичко-технолошко-економски комплекс и односите внатре него, кои создаваат затвореници, владејачи, владејани, експлоататори, експлоатирани, џелати и заложници. Овие и други прашања, за жал, не наидоа на одзив во виртуелниот свет на контраинформациите, освен во хрватската верзија на Radioazione (De Profundis Clamavi), каде меѓу другото беше изјавено (Izjava o zahtjevima za ukidanjem zakona) дека нема да објавуваат изјави и текстови кои се повикуваат на укинување на закони „затоа што како што Анархијата не бара укинување на работата, туку трага по нејзино уништување, така не бара ниту укинување на закони, туку нивно уништување и уништување на сите структури и поединци кои ги спроведуваат“.

Ние, од своја страна, иако не ги пренесуваме активно случувањата во врска со таа конкретна борба, не сакаме ниту комплетно да ги игнорираме, туку наместо тоа, бидејќи и самите ги согледуваме контрадикторностите на барањата за укинување закони, но уште повеќе, бидејќи се сложуваме со критиката за тоа дека контраинформациските портали се претвараат во новински агенции (плашејќи се да отвараат прашања за да не се замерат со овие или оние, само молкум и без став пренесуваат вести и писма), повеќе би сакале да придонесеме кон отворање дискусија за некои очигледно спорни прашања меѓу анархистите, вклучително и ова за барањата на штрајкувачите од „Мрежата на борбени затвореници“.

Оваа забелешка нека биде обид за отворање на тој простор на нашиот портал, бидејќи погорната критика си ја упатуваме и самите себеси. Наскоро ќе се надоврземе со продлабочувања на овие површно зачнати прашања, но и на некои други, со надеж дека така ќе се развие критика и отвори простор за размена на идеи и мислења на контраинформациските анархистички портали, а не само за просто пренесување информации, како што е кај најголем број од нив случајот.

Заговор на еднаквите

30.03.2015

Солидарност со Спирос Мандилас, повторно уапсен и на штрајк со глад

Другарот Спирос Мандилас од анархистичкиот сквот „Надир“ во Солун на 10 март беше одново уапсен во Солун и пратен во затворот Коридалос во Атина, после само два месеци на слобода. На почетокот на јануари беше ослободен по речиси цела година притвор во Коридалос поради случајот „Проект Феникс“, во кој е обвинет за повеќе дела според законот за тероризам, заедно со другарите од Заговор на Огнените ќелии. На 10 март полицијата одново го уапси поради друг случај од 2012 година, поради дела поврзани со внатрешниот конфликт меѓу повеќе сквотови во Солун, вклучително и „Надир“. Во негово отсуство и отсуство на неговиот бранител, а со предавничко присуство на останатите обвинети (освен еден) во овој случај, судот го осуди на 7 години затвор. По неговото повторно затворање, Спирос започна штрајк со глад, барајќи итно ослободување.

Пламен за џелатите кои седат облечени во своите судски токи во храмовите на крвожедната „правда“ и со еден бирократски печат ги запечатуваат судбините на безброј луѓе, праќајќи ги, во име на „демократската правда“, во последниот круг на пеколот…

Пламен за џелатите во затворите ширум светот, кои држат во кафез човечки души, понижувајќи ги со самици, ќотек, цензура, забрани, монотонија, никогаш заситени од казната…

Пламен за свињите во сини униформи, чуварите на канибалистичкиот поредок, кои нè гонат како диви животни за да нè предадат во рацете на џелатите…

Пламен за демократскиот режим, неговите паразити-претставници и дебелите ненаситни бизнисмени, кои сакаат да владејат со секој аспект од секој поединечен живот и да профитираат од грбот на владејаните…

Оние кои своеволно го предаваат под владение на други сопствениот живот се столбот на угнетувачкиот поредок.

СМРТ ЗА ДЕМОКРАТИЈАТА И СИТЕ ДРУГИ ЗАТВОРИ

СОЛИДАРНОСТ СО СПИРОС МАНДИЛАС И НЕГОВО ИТНО ОСЛОБОДУВАЊЕ

Подолу следува писмо од Спирос по повод овие случувања.

ЗнЕ

Текстот на Спирос Мандилас

wolfche

Во вторникот, 10.03.2015, бев уапсен и затворен во затворот Коридалос.

Моето ново апсење е поради „цивилната војна помеѓу анархистите“ во Солун, односно внатрешните конфликти во движењето, кои се одвиваа во тој град во 2012 година. Некое време пред почетокот на судењето, јасно ја обзнанив мојата намера за одложување поради тоа што, прво, веќе имам едно судење во тек за проектот „Феникс“ во затворот Коридалос, и второ, мојот адвокат Фрагискос Рагузис имаше во меѓувреме други важни процеси во тек и не можеше да присуствува на моето судење. Затоа побаравме одложување од управата на судот. Она што следуваше беше, од една страна, тоа што управата си продолжи регуларно со процесот, а од друга страна, обвинетите го валидираа судењето со нивното присуство. Тоа значи дека судењето беше регуларно спроведено, со тоа што џандари во цивилка и судии постојано ме споменуваа, без можност за контрааргумент. Тогаш го објавив отвореното писмо во кое ги разјаснив работите и илустрирав дека секој оној од обвинетите во истиот случај кој ќе го признае судењето преку своето присуство, ме предава во рацете на антитерористичката агенција и судиите.

И покрај тоа, само еден од останатите обвинети го напушти процесот и судењето заврши (по 3-4 дена) со казна за мене од 7 години затвор и 5.000 евра за надомест.

Секој рационално би се прашувал зошто другите обвинети не побараа одложување на ова судење. Одговорот кој го добив од обвинетите за случајот „Солунски сквотови“[1] беше дека судењето треба што побрзо да заврши за да може „борецот“ С. Стратулис да добие дозвола за излегувања од затворот, бидејќи затворот го лишува од повремени излези поради тоа што против него се води процес. Се разбира, ова оправдување нема никаква правна основа, бидејќи затворениците не се лишуваат од излези од затворот поради обвиненија за прекршоци.

И учесниците во анархистичкиот сквот „Надир“ се изјаснија дека сакаат да продолжат со судењето…

Во светло на критиката на сите овие нешта, лесно може да се види деградацијата на мнозинството од „милјето“ во Солун. Од една страна, „солунските сквотови“ инсистираа судењето да продолжи, сметајќи го „нивниот човек“, обвинет за ситни прекршоци, приоритетен во однос на мене, кој се соочувам со најсериозните обвинувања и кој бев главна цел на судењето (како што сум и главна цел на антитерористичката единица).

Од друга страна, гледаме како некои од оние кои учествуваа во сквотот „Надир“ станале аполитични субјекти, минувајќи го времето во удобно бездомништво, целосно игнорирајќи го нивниот поранешен другар.

Се разбира, одговорни се и оние „блиски до движењето“ адвокати во ова судење, од кои би очекувале да не примаат наредби од нивните клиенти, туку да имаат свест да одбијат да учествуваат во судењето без присуство на обвинетиот.

Прашањето кое сега се покренува е дали сите овие луѓе имаат морални вредности. Се покренува и прашањето дали движењето поседува анархистичка етика и свест. И се разбира, како е можно луѓе кои се или биле дел од антиавторитарното/анархистичко милје да ја искажуваат својата одмазда во судска сала. Сакам да бидам јасен. Немам намера да ги платам тие 5.000 евра за надомест. Нема да дозволам ниту некој од моите пријатели и другари да плати за мене. Парите ќе бидат подмирени од 39-те обвинети кои го валидираа ова судење.

Од денес, сабота, 14.03.2015, започнувам штрајк со глад со барање за мое итно ослободување по секоја цена.

П.С. Бидејќи ова е стрикно лично прашање, не сакам мојот штрајк со глад да се поврзува со останатите штрајкови со глад кои се одвиваат во Грција во моментов.

ГНЕВ И СВЕСТ

Спирос Мандилас, сабота, 14.03.2015

[1] Мисли на насилните судири помеѓу анархистички сквотови (од различни тензии), кои се одвиваа во 2012 во Солун, во текот на кои 41 лица беа гонети за престапи и за кривични дела (заб. InterArma)

извор за писмото: InterArma

Поздрав до солидарните акции – Заговор на Огнените ќелии (Грција)

images4

 

Секоја порака и акција на солидарност е гест на соучесништво и сила за борбата која ја водиме. Борба која ги надминува лицата на политичките затвореници и која создава една општа динамика. Динамика на анархистите да ја саботираат реалноста на правните одлуки, на затворите, на судиите, на цајканите. Динамиката да се допре, секој од својата почетна точка и афинитет, перспектива на суштински и опасен конфликт со постоечкото и со моќта. Динамика да се живее анархија овде и сега.

Првите сквотирања (седиштето на СИРИЗА, Правниот факултет, Чанија, Ретимно, Верија, Солун), маршевите, интервенциите надвор од затворите, нападите, контраинформациите, веќе го нарушија мирниот сон на градовите. Редовната циркулација на луѓе и производи, кои рамнодушно се движат по булеварите на метрополите, беше прекината, макар и на кратко, отворајќи простор за непланирани активности.

Насилното сквотирање или марш, ослободуваат простор и време од заробената реалност. Простор затоа што ослободуваат терен, окупирајќи го и извртувајќи го неговиот симболизам. На тој начин седиштето на владејачката партија и Правниот факултет преминуваат во ослободени територии на контраинформација и субверзивно планирање. Време затоа што го разбиваат часовникот на планираните текови во градот. Времето-чувар, кое ги надгледува планираните текови во метрополата, домот – училиштето – паузата – пазарувањето – рекламирањето, се дезорганизира. Се дезорганизира кон сквотирана зграда, кон разбиено новинарско комбе, а миговите на расправа се ослободуваат за секој да може да размислува за нив; не само дали живееме во сиромаштија, туку и дали живееме на начин на кој не сме вклучени.

Токму затоа канибалистичката пропаганда на новинарите сурово ги напаѓа овие акции на солидарност. Започнува лов на вештерки во казанот на ТВ демагогијата и прикажува карикатури од студентите-кариереристи од Правниот факултет (веројатно идни адвокати и судии), кои сквотерите ги претставуваат како насилници.

Но ако животот на штрајкувачите со глад и уште поважно, целата борба за слобода и достоинство можат се споредат со неколку загубени денови од предавањата, тогаш ова општество, заедно со неговата цивилизација и мора, треба двапати да биде поразено, за светот да биде поубав и слободен.

СЛОБОДА И СОУЧЕСНИШТВО ЗА ОНИЕ КОИ СЕ СОЛИДАРИЗИРААТ

СИЛА И СОЛИДАРНОСТ ЗА СИТЕ ШТРАЈКУВАЧИ СО ГЛАС

ДО ПОБЕДА

 

Заговор на Огнените ќечии – FAI/IRF, Затворската ќелија