НЕ САКАМЕ ДА БИДЕМЕ СПАСЕНИ – Амели и Фалон

amelie-300x150

На 14 февруари ќе се одржи иницијатива во „Музејот на нескротливото сеќавање“ со цел собирање пари за политичките затвореници и анархисти.

Бидејќи се наоѓаме во затвор, имаме многу малку информации.

Не знаеме кој ја организира, но знаеме дека нашите имиња се наоѓаат на листата затвореници за кои е организирана иницијативата.

Сакаме да нагласиме дека ни е многу чудно што личности кои не ги познаваме и со кои не сме во афинитет ги користат нашите имиња без да нѐ известат за тоа. Ако сме во затвор не значи дека сме без глас. Оние дела на солидарност во кои сите затвореници се ставаат заедно, нѐ потсетуваат на слепо спасување затвореници. Без оглед дали се тие „политички“ или „анархистичк“.

Од самиот почеток останавме цврсти во нашите ставови. И затоа ни е чудно да ги видиме нашите имиња покрај личности како што се Брајан Рејес, Хаклин Сантана и Хамспа на јавна иницијатива за солидарност. Можеби сакаат да изградат односи помеѓу различни групи. Тоа го сфативме, но ги знаеме и причините зошто тие односи не постојат. Се работи за многу различни методи и намери, и веројатно неспоиви раскини.

За нас чувството на афинитет е поважно од нашата борба. Ние не се сметаме за „политички затвореници“ и не ги напаѓаме институциите на моќ за да го подобриме општеството.

Од друга стана, пак, одржуваме односи со разни типови луѓе, со кои нужно не мораме да ја делиме „сродноста на борбата“. Личности кои се грижат за „политика“, повеќето кои веруваат во Бог и кои никогаш не оделе на училиште. Со нив градиме и упоришни точки и ги проживуваме бројните моменти на промени на постоечкиот поредок. Би било навистина смешно да се организираме само со оние кои се изјаснуваат како „политички затвореници“. Повеќето политички затвореници не ни се симпатични, како и повеќето анархисти. Убаво е што можеме да тргнеме од таа точка, со енергијата која постои. Ако се одвоиме од групата која ја огранизира иницијативата, не значи дека раскинуваме со целиот свет. Раскинуваме со личности кои се идентификуваат со авторитет, партии и левицата. Освен тоа, дознаваме дека иницијативата ќе се одржи во Музејот на нескротливи сеќавања, државна институција. Ни не сакаме никакво посредување на државата. Повторуваме, немаме ништо сродно со наведените личности – освен со Карлос – ниту со личностите кои ја организираат иницијативата. Тие ги земаат предвид раскините кои веќе постојат, туку го репродуцираат претворањето на затвореници во жртви. Ние не сакаме да бидеме спасени. Вие само продолжете со вашата иницијата за солидарност, но без нашите имиња. Оние кои нѐ поддржуваат знаат зошто го прават тоа и со нас споделуваат сродност.

Најдобрата солидарност секогаш е нападот.
За целосно уништување на посточкото.
Да ја запалиме цивилизацијата.
Кон бескрајот и понатаму.

Фалон и Амели
Reclusorio de Santa Marta, Mexico City

извор

Размисли за анархијата – RadioAzione Италија

RadioAzione-edito-300x224Во последните два месеци некои држави извршија дополнителни напади на меѓународниот репресивен фронт врз сите оние кои не се покоруваат на нивните директиви, и дополнително ги заострија казнените мерки, како отворањето на затворите од тип Ц (не тип „гама“ како што предлага google и како што некои пишуваат) во Грција.

Апсењата во „Случајот Пандора“ во Шпанија и преместувањето на првите затвореници (меѓу кои и некои анархистички другари) во специјалните грчки затвори, се примери на европско ниво. На меѓународно ниво дојде до други напади, како апсењето на другарот Диего Риос во Чиле, кој беше во бегство речиси 5 години. И повторно во истата земја, пресудата која ја осуди другарката Тамара Сол Фариас Вергара на нешто повеќе од 7 години затвор, обвинета дека пукала на кучето стражар во една банка во Сантијаго, извикувајќи „Одмазда“.

За среќа, во последниве два месеци не ги броиме само баксузите туку и добар број напади на структурите кои на кој било начин соработуваат со надѕорот над поединецот, за истиот да не излезе од стадото, кое државата го води во испаша.
Сепак, и за жал, овде не може да се зборува за бегството на анархистичките другари од затвор. Зборувам за неуспешниот обид за бегство на ЗОЌ од затворот Коридалос во Грција.
Но, „обид за бегство денес… вечна надеж за успех“.

Повеќе

De Profundis Clamavi – RadioAzione Хрватска

image

Ова не е критика упатена на автокритиката на другарите од Заговор на Огнените ќелии, насловена “De Profundis”. Мене не ме очекуваат долги децении затвор и затоа не е на мене да судам кои методи другарите ќе ги користат за повторно да дојдат до слобода и да се вратат на патиштата на анархистичката урбана герила.
Овој текст би сакал само на момент да го запре непрекинатиот тек на информациите, или подобро на контраинформациите, со цел едно самокритичко размислување.
Бидејќи, и самата водејќи контраинформациски вебсајт, ми се чини дека често се занемарува критиката на текстовите кои се објавуваат/читаат, речиси како да сме новински агенции.

Да не навлегувам премногу во минатото (затоа што сличните примери и не се некој новитет), би започнала со една која можеби и не е толку трновите, кога во една изјава за преземање одговорност од 12-29.01.2015, од Грција, прочитав цитат од еден мафијашки бос. Не навлегувам во изборот на лични пријателства и не зборувам за етикетите кои ги наметнува системот (како на пример „криминалци“), но претпоставувајќи дека мафијашката активност и не е толку различна од онаа на просторот на Грција, или бивша Југославија, или Италија, како и претпоставувајќи дека повеќе-помалку сме запознаени со нејзиниот организациски и политичко-економски карактер, потребата во контекстот на анархистичката борба/дела да се внесе слична личност го надминува моето анархистичко сфаќање. Или пак личните пријателства секого претвораат во другар?

Повеќе

„За проектуалноста“ – Волфи Ландстрајкер

„Анархизмот… е начин на сфаќање на животот, а животот… не е нешто дефинитивно: тој е влог кој мораме да го играме ден за ден. Кога наутро ќе се разбудиме и ќе стапнеме наземи, мораме да имаме добра причина да станеме. Ако немаме, не менува ништо дали сме анархисти или не… А за да имаме добра причина, мораме да знаеме што сакаме да направиме…“ – Алфредо М. Бонано

Можеби еден од најтешките концепти кои сум се обидел да ги изразам во Willful Disobedience е оној на анархистичката проектуалност. Тешкотијата при изразувањето на овој концепт не потекнува само од фактот дека светот е необичен. Многу позначаен е фактот дека самиот концепт се наоѓа во тотална спротивставеност со начинот на кој општествениот поредок нѐ тренира да постоиме.

Во ова општество, нѐ учат на животот да гледаме како на нешто што ни се случува, нешто што постои надвор од нас, нешто во што сме фрлени. Меѓутоа, не ни е кажано дека тоа е резултат на еден процес на лишување, па оттаму ова отуѓување ни делува природно, како да е неизбежна последица на тоа да се биде жив. Кога животот се согледува на овој начин, големото мнозинство луѓе едноставно се справуваат со околностите како што тие се јавуваат, најчесто едноставно прифаќајќи ја својата судбина, повремено протестирајќи за одредени нешта, но точно на онакви начини кои ги дозволува прифаќањето на однапред детерминираното, отуѓено постоење. Некои луѓе заземаат поенергичен пристап кон ова отуѓено постоење. Наместо само да се справуваат со околностите како што тие се јавуваат, тие настојуваат да го реформираат отуѓеното постоење според програмски нацрти, создавајќи шаблони за модифицирано постоење, но кое и понатаму е однапред детерминирано и на кое поединците треба да се прилагодат.

Повеќе

Безбедносно разузнавачката агенција во посета на RadioAzione – Пула, Хрватска

cropped-test1-CУтрото на 23 јануари 2015 година се појавија агенти на Безбедносно разузнавачката служба (ЅОА) како би разговарале со мене во врска со мојот вебсајт RadioAzione Хрватска, и со мојот сопруг, анархистички другар, италијански државјанин, кој уредува и хостира други анархистички сајтови (меѓу кои RadioAzione), заканувајќи му се дека ќе го исфрлат од земјата.

Разговорот се отвори со закани упатени кон моите лични односи, како моментални, така и идни, бидејќи тие претпоставуваат дека ги остварувам или ќе ги остварувам исклучиво со анархисти, се разбира од странство, и предупредување дека Хрватска нема намера да прерасне во засолниште на личности кои претставуваат проблем во своите матични земји.
Ова, се разбира, се однесуваше на мојот однос со другарот кој го води анархистичкиот вебсајт RadioAzione Италија.

Заканите, се разбира, не се ограничија само на моите односи со другарите, туку бев и предупредена дека секој странски државјанин кој во иднина ќе ме посети во Хрватска, без разлика дали е анархист или не, ќе биде третиран како сомнително лице.
Потоа се изгубија во вообичаените закани во врска со моите родители, мојата невработеност, можни претреси, апсења итн.

Повеќе

Текст од Заговор на Огнените ќелии (Ќелија на затворените членови) за предлогот на Никос Мациотис во врска со Пленумот за солидарност (Грција)

images4

Текст од другарите во врска со создавањето на пленум за акции и солидарност со политичките затвореници

СОЛИДАРНОСТА ЗНАЧИ НАПАД

1) Затворите од тип Ц – воена провокација

Затворите од тип Ц се стремат да станат споменик на победата на Државата во војната со урбаната герила. Ставени сме пред предизвик да не дозволиме илјадниците тони бетон, решетки и катанци да ни ја убијат човечката волја за слобода, предизвик на кој ќе одговорат акциите на непријателите на режимот и пријателите на слободата.

Веќе со години, политички ТВ фаци на системот и платени перодршци на полицијата се ангажирани во битка против урбаната герила, целејќи да ја деполитизираат. „Мрежа на криминалци и терористи“, „соработка меѓу терористите и организираниот криминал“, „револуционерен картел“ се некои од лицата на лагата. Пропагандата се обидува да го прикрие со кал очигледниот константен револт. Константен револт на оние кои одбиваат да живеат како робови и кои со оружје ги напаѓаат лидерите, молкот, конзервативизмот и резигнацијата на мнозинството во општеството.

Со желба да ја оневозможи можната перспектива за насилно востание и да го осакати нејзиното ширење, Власта користи лаги и клевети со цел да ги претстави вооружените урбани герилци како ментално нестабилни криминалци. Сево ова, во исто време кога крвожедната демократија доведува илјадници луѓе да извршат самоубиство и го труе секој момент од нашите животи преку тероризмот на сиромаштијата, репресијата, полициската држава, осаменоста, експлоатацијата, додека ги замајува наивните со лажната слобода на консумерството, спектаклот, масовната забава, дигиталната реалност и цивилизацијата на медиокритетите. Врвот на политичката пропаганда против урбаната герила беше достигнат на почетокот на 2014-та, по бегството на Кристодулос Ксирос, кој наместо своеволно да се врати во затвор по отпустот, го избра патот на илегалата и на соучесништвото со новото урбано герилско војување. Наслови и репортажи со упадливи наслови, како „Новогодишна ноќ на теророт со ЗОЌ“, „Затворите се база на терористи“ беа воведници во лагата. Она што најмногу ја тиштеше Власта, покрај бегството на другарот Кристодулос Ксирос, беше тоа што и покрај нашите апсења, никогаш не се престоривме во успани трофеи во рацете на нашите затворски чувари. За непокајничките урбани герилци, затворот не е палата на стравот, туку заточеничко место кое ја продлабочува и уште повеќе разбеснува  волјата за бунт и слобода.

Повеќе

Ослободувачките патишта на нападот – Никос Романос

Никос Романос беше уапсен есента 2013 година заедно со уште петмина другари за вооружен грабеж на две банки во Велвендо, Кожани (Грција). На 1 октомври 2014, затворскиот суд во Коридалос, Атина, под обвиненија за вооружен грабеж, поседување огнено оружје и кражба на возило, ги прогласи за виновни сите шестмина обвинети и им ги пресуди следниве казни: Јанис Михаилидис – 16 години и 4 месеци, Никос Романос – 15 години и 10 месеци, Андреас-Димитрис Бурзукос, Фивос Харисис и Аргирис Наталиос – 15 години и 11 месеци, Димитрис Политис – 11 години и 5 месеци. Другарите преземаа одговорност за грабежот, со исклучок на Харисис и Наталиос кои ги негираат обвиненијата. Судот ги ослободи од претходните обвиненија дека се припадници на Заговор на Огнените ќелии.

„Како анархисти, изборот за грабеж на банка го сметаме за свесен чин на отпор. Нашата акција немаше за цел трупање на лично богатство. Нападот против храмовите на капиталот е дел од нашата револуционерна активност во целост.“ – Изјава по повод нивното апсење

Како што веќе обзнанивме, Никос Романос од 10 ноември е во штрајк со глад поради тоа што затворската управа одбива да му дозволи отсуство за посета на универзитетска настава – нешто што е дозволиво според нивните закони. Кон крајот на летото Романос од затвор ги положи приемните испити на еден од атинските факултети, но управата не сака да слушне за никакви отпусти од затвор. Во вторникот, на 25 ноември, околу 150 другари се собраа пред болницата во која е хоспитализиран за да му изразат солидарност.

СИЛА И СОЛИДАРНОСТ ЗА СИТЕ ЗАТВОРЕНИ АНАРХИСТИЧКИ ДРУГАРИ!

ЗнЕ

 


 

Ослободувачките патишта на нападот – Никос Романос

Текстот кој следува има намера да го продолжи дијалогот во однос на средствата на анархистичкото востание и начините на самоорганизирање; дијалог започнат на една меѓународна анархистичка средба некаде во внатрешноста на Франција и кој сега ќе продолжи од една затворска ќелија во Грција.

Размислувањата изразени овде се мои лични видувања и треба да биде јасно дека заземаат одредена позиција по тоа прашање. Секако дека не е пожелно една позиција да преовладува над другите; она што е важно е тоа како различните, а сепак комплементарни гледишта комуницираат и се поврзуваат меѓусебно. Во лице на непријателот, кој е многу флексибилен во однос на употребата и широката палета на средства и форми на напад, потребата од разновидност во размислувањата и во праксата на анархистите е очигледна. Било која перспектива не смее да биде промовирана догматски, туку како една од многуте можности за напад.

Најпрво мора да зборуваме за самиот концепт на организација – збор често неразбран во анархистичките кругови.

Соочени сме со непријател со многу комплексни и комплицирани функции. Една од карактеристиките кои го прават непријателот толку моќен е постојаниот напредок и организација на социјалната параноја која ја искусуваме денес: технолошка, воена, архитектонска, цивилна, индустриска, економска, научна организација. Секој аспект на ова општество постојано ги коригира своите маани преку интелигентен систем кој има огромен број на слуги.

Соочени со ваквата состојба, оние кои веруваат дека е можно да се борат без организација се во најмала рака наивни.

Повеќе

Вооружена негација – изјава на затворените членови на Заговор на Огнените ќелии

10599382_647879075308492_1171458118256482873_n

Вооружена негација

 

Просечноста убива. За нас не постои среден пат. Секој оној што се нарекува анархист се соочува со одлучувачка дилема, или да делува или да се смири и да ја напушти анархијата. Бидејќи анархија на работ од законот и со умерени зборови не е можна.

(необјавен текст на ЗОЌ)

1. Симболизмот во случајностите

По речиси две години, се ближи крајот на третото судење на Државата против Заговор на Огнените ќелии. Театарскиот спектакл го достигнува својот врв со „светиот“ чин на одбраната.

Симболизмот на зборовите не е случаен. Имено, за правосудната цивилизација одбраната се смета за „свето“ право на обвинетиот. Потсетува на исповед на верникот пред свештеникот. Тоа е врвниот момент на егзалтација на правосудната власт, пред пресудата. Од обвинетиот се бара да коленичи пред судиите (случајно, во Грција над главите на судиите стои слика од „Синот Божји“. Случајностите ги препуштаме на индивидуалниот суд.) и да моли за прошка за казнените гревови, за милост, па дури и за негово рехабилитирање. Во јазикот на симболизмот помили секогаш ни биле еретичните иконокласти наместо правдата на Инквизицијата. Во реалниот свет ние сме анархонихилисти и нема да се браниме пред ниту еден судија.

Повеќе

Интервју на Заговор на Огнените ќелии со Алфредо Коспито

Неколку „слободни“ зборови

За неформалната анархистичка федерација и востаничкиот анархизам

Интервју на Заговор на Огнените ќелии (ЗОЌ)[1] со мене лично. Од грчките затвори до одделот за висока сигурност во затворот во Ферара [Италија]

Пред да одговорам на вашите прашања, сакам да нагласам дека она што ќе го кажам е мојата вистина. Една од бројните индивидуални точки на гледиште, сензибилитет и нијанси внатре ретортите од идеи и дела под името FAI-IRF[2]. Неформалната федерација која, одбивајќи го секое хегемоностичко искушение, претставува едно средство, една метода од компонентите на анархизмот од акција. Анархизмот од акција само кога е неформален, кога не се присилува на организациони структури (специфични, формални, синтези), кога не е опседнат со одобренија (што значи ја одбива политиката), може да се препознае во поширокиот хаотичен универзум под името Црна интернационала. Да појаснам, FAI-IRF е методологија на акции кои ги практикуваат само еден дел од сестрите и браќата од Црната интернационала, не се работи за организација, а уште помалку за колективен акроним, туку за средство кое тежнее кон ефикасност, кому цел му е да ги зајакне нуклеусите и другарите/другарките од акција по пат на спогодба за меѓусебна поддршка во врска со три точки: револуционерна солидарност, револуционерна кампања, комуникација помеѓу групи/поединци:

„РЕВОЛУЦИОНЕРНА СОЛИДАРНОСТ. Секоја FAI група од акција се залага за искажување на сопствената револуционерна солидарност со евентуално уапсените другари или другари во бегство. Солидарноста ќе се конкретизира пред сѐ преку вооружена акција, напад на структурите и личности одговорни за затворање на другарите. Солидарноста не може случајно да изостане затоа што на тој начин би изостанале и принципите врз кои се темелат анархистичкиот живот и чувства. Под поддршка при репресија, се разбира, не подразбираме техничко/правна помош: буржоаското општество нуди доволно адвокати, социјални работници или попови, за револуционерите да можат да се грижат за нешто друго.

РЕЦОЛУЦИОНЕРНИ КАМПАЊИ. Секоја група или поединец, кога ќе започне одредена кампања на борба преку акција и своја изјава, ќе ја следат други групи/поединци од Неформалната анархистичка федерација [FAI], на сопствен начин и со сопствен ритам. Секој поединец/група можат да започнат кампања на борба против одредени цели едноставно „промовирајќи“ проект по пат на една или повеќе акции проследени со потпис на одредена акциска група, со кој дополнително, преку акроним, се повикуваат и на Федерацијата. Ако постојат поделени мислења околу кампањата, критиката, по потреба, ќе се конкретизира преку акции/изјави кои ќе придонесат за изострување на целта или ќе ја доведат во прашање.

КОМУНИКАЦИЈА ПОМЕЃУ ГРУПИТЕ/ПОЕДИНЦИТЕ. Акциските групи од Неформалната анархистичка федерација не мораат меѓусебно да се познаваат, не постои таква потреба, затоа што на тој начин би се изложиле на непријателот, на лидеризам на поединци и бирократизација. Комуникацијата помеѓу групите/поединци во основа се одвива преку самите акции и преку информативните канали на движењето, без потреба од меѓусебно познавање.“ (Од Изјавата за преземање одговорност за нападот врз Проди, тогашниот претседател на Европската комисија, 21 декември 2003, од „Il dito e la luna”, стр. 15-16[3])

Повеќе

Сите затвори во пламен: солидарност со затворените другари и другарки – (Грција) Масовен затворенички штрајк со глад против новиот терор над затворениците

Aко сите се сложуваме дека нема ништо попрекрасно од затвор во пламен, тогаш ајде да ги вооружиме нашите мечти и да се фатиме за работа.

Никола Гаи

Во текот на наредната недела грчката влада ќе гласа по новиот предлог закон поврзан со создавање на нови и побрутални услови во концентрационите кампови, преку отворање на таканаречени затвори од Тип Ц. Новиот закон посебно се фокусира на затворениците осудени за тероризам и слични дела против државата и во него се предвидуваат нови услови кои имаат за цел комплетно да ги изолираат таквите затвореници, да ги лишат од сите „привилегии“ кои ги „уживаат“ останатите затвореници, како и максимално да ги продолжат нивните казни, така што оние другари што се означени како „опасни“ практично се под закана никогаш да не излезат од кафезот на теророт.

Предлог законот, меѓу другото, предвидува изградба на изолирани специјални оддели од тип Ц во затворите ширум Грција, минимум 10 години казна за осудениците за тероризам (со можност за континуирано продолжување на казната), одземање на правата за барање отпуст, условна казна и други погодности, како и рестрикција на комуникацијата со луѓе од другата страна на ѕидот. Со други зборови, целта на новиот закон е да изгради „затвор во затвор“ за да се зајакне репресијата и контролата врз „опасните“ затвореници, како и комплетно да се изолираат и скршат, и физички и ментално, внатрешните непријатели на Државата.

Борбата против воведувањето на овие затворски реформи веќе започна од двете страни на затворските ѕидини. Вчера се одржаа протестни маршеви и демонстрации во Волос, Серес, Ираклио (Крит), Лариса, Атина. Ноќта на 24 јуни, премиерот на Грција Антонис Самарас мораше да се соочи со присуството на гневни другари собрани пред неговиот дом во Атина во протест против донесувањето на новиот фашистички закон. 57 другари беа приведени таа ноќ, а потоа ослободени без обвинение. На 25 јуни, група анархисти од Солун кренаа огнени барикади од запалени гуми и го блокираа сообраќајот во градот, како чин на отпор против законот и солидарност со затворените другари. Анархисти од цела Грција се мобилизираат да им пружат поддршка и солидарност на затворениците по грчките зандани.

Од внатрешната страна на ѕидот, затворениците се организираат во најмасовниот штрајк со глад на затвореници досега, кој трае веќе осми ден по ред. Почнувајќи од 23 јуни, затвореници од 16 затвори низ цела Грција започнаа штрајк со глад. Бројката на затвореници што штрајкуваат се искачи речиси до 5.000 учесници во штрајкот: Коридалос (Атина) – 1480 затвореници; Патра – 550 затвореници; Гревена – 400 затвореници; Лариса – 330 затвореници; Домокос – 300 затвореници; Канија (Крит) – 280 затвореници; Нигрита (Серес) – 200 затвореници; Амфиса – 200 затвореници; Крф – 120 затвореници; Трикала – 120 затвореници; Маландрино – 120 затвореници; Авлонас – 100 малолетни затвореници; Кос – 60 затвореници; Коринт – 50 затвореници; Нафплион – 50 затвореници ( заклучно до 26 јуни). Во затворот Аликарнасос на Крит, сите затвореници апстинираат од затворска храна.

Сите анархистички затвореници, вклучувајќи ги и членовите на затворската ќелија на Заговор на Огнените ќелии, се приклучија на штрајкот. Сите рочишта во судот на Теророт во случајот против членовите на ЗОЌ се прекинати додека трае штрајкот.

Вчера наутро другарите Михалис Николопулос и Панајотис Аргиру, членови на ЗОЌ, беа префрлени во затворската болница поради здравствени проблеми предизвикани од одбивањето на храна. Анархистичките затвореници Јанис Михаилидис, Аргирис Далиос и Никос Романос исто така беа испратени на медицинска нега во болницата во затворот Коридалос. Сила за другарите.

Штрајкот со глад ќе трае неодредено. Во соопштението на Комитетот за затворска борба, во кое се најавува масовниот штрајк со глад и барањата на штрајкувачите, се вели: Ќе се бориме да останеме луѓе, наместо човечки сенки затворени и препуштени на очајот.

Ова не е борба за „похумани услови“ во тврдините на теророт. Не може да има ништо човечко во концептот за репресивен режим кој со лишување од слобода ги казнува своите непослушници. Ова е една етапа во борбата против сите затвори и против општеството кое има потреба да ги создава. Ова е дел од борбата против секаква принуда и секаква власт.

Стоиме рамо до рамо во таа борба против Постоечкото, како што стоиме и рамо до рамо со затворените борци.

Солидарност со учесниците во штрајкот со глад.

Пламен за секој што држи власт и располага со „легитимно“ право на принуда над други.

Страста за слобода е поголема од сите затвори.

До рушење на сите затвори!

Заговор на еднаквите и Црн Блок29.06.2014, Скопје

повеќе инфо:

ContraInfo, Inter Arma, Act for Freedom, RadioAzione