„24 дена танц со смртта“ – писмо од Никос Романос од болница

reaper

Ќе се обидам на неколку ливчиња да ги обликувам последните остатоци од моите мисли во врска со неодамнешните случувања и повторното одбивање на барањето за излегување од затвор заради образовни причини.

Во првите денови од штрајкот со глад, за време на мојот говор на солидарниот собир одржан на Политехничкиот факултет, реков дека одговорот на Николопулос, кој веќе подолго време тврди дека нема мандат по тоа прашање, е само почеток на државната стратегија за да ме уништат. Таа политичка процена во целост се потврди: најпрвин со налогот на директорката на затворот Коридалос, Евангелија Марсиони, за присилно хранење, кое се состои од вистинско насилство и кое, меѓу другите, ги усмрти Холгер Мејнс во Германија, а и разни членови на GRAPO во Шпанија. Докторите во болницата сепак беа толку достоинствени да го фрлат во ѓубре налогот на затворската управа и одбија да го извршат тоа злосторство на државата. По жалбата на правосудниот совет надвор од затворот (правен чекор кој го бираат бројни затвореници кога затворската управа ќе им го одбие барањето) повторно стигна негативен одговор, бидејќи беа условени од одлуката на Николопулос, истата онаа одлука на која беше вложена жалба.

За оние кои барем малку ја разбираат политиката, интервенцијата на министерот за правда, ден пред рочиштето, беше очигледна наредба за одбивање на моето барање, а ќе објаснам и зошто.

Во изјавата која ја објави Министерството за правда посредно се наведува фактот дека Атанасију, министерот за правда, нема мандат да одлучува во врска со тоа, а подолу во истиот документ стои: „Отпустите од образовни причини ги дозволува исклучиво надлежната затворска управа, на чело со надлежниот службеник на јавното обвинителство, додека за обвинетите е потребна дозвола од правосудниот орган кој го наложил притворот.“

Што значи дека министерот ја поништува, на едноставен и јасен начин, валидноста на мојата жалба. Сето тоа е пропратено со предлог, незаснован, предавањата да се одржуваат по пат на видеоконференција, наместо отпусти во образовни цели, што нема смисла со оглед дека постојат лаборатории кои изискуваат задолжително физичко присуство. Освен тоа, на тој начин се отвора патот за затворските управи во целост да ја укинат поволноста за образование, добро познавајќи го нивниот страв од преземање одговорност, за да може решението со видеоконференции да се применува на сите затвореници.

Накратко, според таа логика, дури и разговорите со нашите семејства би се изведувале преку екран, од безбедносни причини, исто како и нашите судења. Технологијата во служба на „рехабилитација“ и правда. Човечки напредок или фашизација… историјата ќе пресуди.

Овде вреди да се посочи и на документот на специјалниот судија Ефтихис Николопулос, кој од почетокот на мојот штрајк со глад ги спроведува јасните политички наредби на неговите шефови од Министерството за правда, заради што сите го сметаат за одговорен. Како компензација за неговите „услуги“ ќе добие унапредување во Врховниот суд, како што тоа се случи со неговиот претходник, Димитрис Мокас, кој водеше десетици репресивни антианархистички кампањи. Сега се тови со богатата плата на правосудната елита од Врховниот суд. Случајност? Не верувам.

Од моја страна, пак, не постои никаква шанса за повлекување и одговарам со БОРБА СЀ ДО ПОБЕДА ИЛИ СЀ ДО СМРТ.

Во секој случај, ако државата ме усмрти со своето однесување, господинот Атанасију и неговите пријатели ќе бидат запомнети во историјата како банда убијци, кои поттикнувале мачење и убиство на еден политички затвореник. Да се надеваме дека ќе постојат слободни души кои ќе ја исправат правдата на нивната правда, на свој начин.

На крај, сакам да го изразам моето соучесништво и пријателство со сите оние кои застанаа на моја страна, со сите расположливи средства.

И неколку зборови до моите браќа, Јанис, кој исто така се наоѓа во болница, Андреас и Димитрис и многу други.

Борбата подразбира и загуби, бидејќи на патиштата кон достоинствен живот мораме да чекориме рамо до рамо со смртта, ризикувајќи сѐ за да добиеме сѐ. Борбата продолжува, со убоди на нож, непрестајно.

Сѐ за сѐ!

Додека живееме и дишеме, да живее анархијата!

На 6 декември ќе се сретнеме на улиците на бесот.

Моите мисли минуваат низ познати улици.

Затоа што вреди да го живееш сонот, иако гориш во оган.

И како што велиме ние, сила

Никос Романос

П.С.: Јасно е дека не можам да ги контролирам општествените автоматизми кои се појавуваат. Но, сите од Сириза и останатите трговци со надеж кои се појавија, ги избркав БЕЗ РАЗГОВОР, и нагласувам дека службено потпишав дека одбивам да примам каква било инфузија.

извор: radioazione.org

Бунтови и нереди – огнена солидарност со Никос Романос

Car-on-fire-2

Масовни нереди, востанички напади, собири и маршеви низ цела Грција и во други точки на планетата деновиве се јавија како одговор на интернационалниот повик за солидарност со анархистичкиот затвореник Никос Романос. Никос веќе 24-ти ден по ред штрајкува со глад поради тоа што затворската управа и обвинителството не му дозволуваат да го напушта затворот со цел да посетува универзитетска настава на техничкиот факултет во Атина, на кој беше примен есенва. Неговата борба ги размрда субверзивните кругови и кулминираше вчера, кога масовни демонстрации се одржаа во Атина во толкави размери, што дури и платеничките мејнстрим медиуми (вклучувајќи ги и локалниве) наголемо известуваа за настаните. Непријателскиот печат известува за бројки што се движат од неколку до десет илјади демонстранти, кои вчера се собраа пред окупираниот Политехнички факултет во Атина и остро се судрија со џандарските свињи. Запалени возила, уништени улици, барикади во пламен и непознат број на уапсени е она што ги карактеризираше вчерашните масовни демонстрации во солидарност со Никос Романос и неговите тројца другари, кои се придружија на штрајкот со глад. Собири и демонстрации истата вечер беа организирани и во Солун, Патра, Јанина и на Крит.

Повеќе

Ослободувачките патишта на нападот – Никос Романос

Никос Романос беше уапсен есента 2013 година заедно со уште петмина другари за вооружен грабеж на две банки во Велвендо, Кожани (Грција). На 1 октомври 2014, затворскиот суд во Коридалос, Атина, под обвиненија за вооружен грабеж, поседување огнено оружје и кражба на возило, ги прогласи за виновни сите шестмина обвинети и им ги пресуди следниве казни: Јанис Михаилидис – 16 години и 4 месеци, Никос Романос – 15 години и 10 месеци, Андреас-Димитрис Бурзукос, Фивос Харисис и Аргирис Наталиос – 15 години и 11 месеци, Димитрис Политис – 11 години и 5 месеци. Другарите преземаа одговорност за грабежот, со исклучок на Харисис и Наталиос кои ги негираат обвиненијата. Судот ги ослободи од претходните обвиненија дека се припадници на Заговор на Огнените ќелии.

„Како анархисти, изборот за грабеж на банка го сметаме за свесен чин на отпор. Нашата акција немаше за цел трупање на лично богатство. Нападот против храмовите на капиталот е дел од нашата револуционерна активност во целост.“ – Изјава по повод нивното апсење

Како што веќе обзнанивме, Никос Романос од 10 ноември е во штрајк со глад поради тоа што затворската управа одбива да му дозволи отсуство за посета на универзитетска настава – нешто што е дозволиво според нивните закони. Кон крајот на летото Романос од затвор ги положи приемните испити на еден од атинските факултети, но управата не сака да слушне за никакви отпусти од затвор. Во вторникот, на 25 ноември, околу 150 другари се собраа пред болницата во која е хоспитализиран за да му изразат солидарност.

СИЛА И СОЛИДАРНОСТ ЗА СИТЕ ЗАТВОРЕНИ АНАРХИСТИЧКИ ДРУГАРИ!

ЗнЕ

 


 

Ослободувачките патишта на нападот – Никос Романос

Текстот кој следува има намера да го продолжи дијалогот во однос на средствата на анархистичкото востание и начините на самоорганизирање; дијалог започнат на една меѓународна анархистичка средба некаде во внатрешноста на Франција и кој сега ќе продолжи од една затворска ќелија во Грција.

Размислувањата изразени овде се мои лични видувања и треба да биде јасно дека заземаат одредена позиција по тоа прашање. Секако дека не е пожелно една позиција да преовладува над другите; она што е важно е тоа како различните, а сепак комплементарни гледишта комуницираат и се поврзуваат меѓусебно. Во лице на непријателот, кој е многу флексибилен во однос на употребата и широката палета на средства и форми на напад, потребата од разновидност во размислувањата и во праксата на анархистите е очигледна. Било која перспектива не смее да биде промовирана догматски, туку како една од многуте можности за напад.

Најпрво мора да зборуваме за самиот концепт на организација – збор често неразбран во анархистичките кругови.

Соочени сме со непријател со многу комплексни и комплицирани функции. Една од карактеристиките кои го прават непријателот толку моќен е постојаниот напредок и организација на социјалната параноја која ја искусуваме денес: технолошка, воена, архитектонска, цивилна, индустриска, економска, научна организација. Секој аспект на ова општество постојано ги коригира своите маани преку интелигентен систем кој има огромен број на слуги.

Соочени со ваквата состојба, оние кои веруваат дека е можно да се борат без организација се во најмала рака наивни.

Повеќе

Меѓународен повик за револуционерна солидарност со анархистот Никос Романос кој штрајкува со глад од 10.11.2014. – Грција

fantazya 20poster

via: act for freedom now
текстот од постерот:

Солидарност со Никос Романос

„Користејќи го моето тело како барикада, упатувам политичка уцена за да стекнам здив на слобода од задушувачките затворски услови. Од понеделник, 11 ноември 2014 год., започнувам штрајк со глад, без отстапувања, со анархија засекогаш во моето срце.“ Никос Романос

Разгоруваме заедничка борба која не познава ниту граници ниту ѕидови, дури ниту затворски ѕидови.

Додека не ги срушиме нивните затвори, непрекината борба за слобода и анархија.
Солидарност со Никос Романос!
Да ги запалиме затворите!
act for freedom now

слободата ќе процвета од пепелот на затворите

Затворениот анархист Никос Романос започна штрајк со глад од понеделник 10 ноевмри, барајќи го своето право на образовни отпусти од затвор. Од 17.11, другарот Јанис Михаилидис е исто така во штрајк со глад како солидарност со својот другар.

Нивната борба е и наша, што и да одлучат ние ги поддржуваме, како што го правевме тоа од самиот почеток. Од самиот момент на апсење, другарите ја покажаа својата анархистичка индивидуалност со страст и достоинство за време на мачното искуство во ѓубриштето на државата. За нас, од act for freedom now, секој преведен збор, пасус и страница го изразуваат нашиот бес и желба силно и огнено да ги прегрнеме другарите кои се наоѓаат заробени во пеколните дупки на државата.

Оддалеченоста е безначајна кога зборуваме за солидарност. Затоа, од денес, повикуваме на меѓународна солидарност со Никос.
Ниту еден другар нема да оставиме сам во рацете на државата.

СОЛИДАРНОСТА Е НАШЕ ОРУЖЈЕ

*Таа ноќ упорно гледавме во хоризонтот и видовме многу паѓачки ѕвезди како ги исцртуваат сопствените хаотични патишта. И ги броевме одново и одново, замислувавме желби, пресметувавме шансите. Знаеме дека нашата желба за слободен живот мора да се издигне над сѐ што не задушува, убива, уништува, и затоа се нурнавме во празнината како паѓачките ѕвезди кои ги гледавме. Бидејќи паднаа безброј ѕвезди, можеби е време да падне и нашата ѕвезда, којзнае? Ако имавме спремен одговор на ќе станевме она што сме, туку себични копилиња кои би го учеле народот како да станат глодари и меѓусебно да се јадат, како што денес го прават тоа. Сепак, ние и понатаму остануваме непоколебливи и тврдоглави, како луѓето од наш тип. А оние меѓу нас кои ги затвориле очите во болка и отпатувале далеку, продолжуваат и понатаму да зјапаат во она вечерно небо кое и ние го гледавме. И нѐ гледаат како паѓаме, прекрасни и сјајни ѕвезди. Сега нам ни е редот. Сега, без двоумење, ние паѓаме.

Од понеделник, 10 ноевмри 2014 год., започнувам штрајк со глад, без отстапување, со анархија во моето срце.
Одговорна за секој ден штрајк со глас и за сѐ што ќе се случи отсега па натаму е затворската управа, имено јавниот обвинител Николаос Пименидис, директорот Каралабија Котсомикали, како и сите социјални работници.

СОЛИДАРНОСТА ЗНАЧИ НАПАД

П.С.
До сите салонски „борци“, професионални хуманисти, „емотивни“ интелектуалци и духовни ликови: откачете се предвреме.

Анархистите од Act for freedom now!

Сите затвори во пламен: солидарност со затворените другари и другарки – (Грција) Масовен затворенички штрајк со глад против новиот терор над затворениците

Aко сите се сложуваме дека нема ништо попрекрасно од затвор во пламен, тогаш ајде да ги вооружиме нашите мечти и да се фатиме за работа.

Никола Гаи

Во текот на наредната недела грчката влада ќе гласа по новиот предлог закон поврзан со создавање на нови и побрутални услови во концентрационите кампови, преку отворање на таканаречени затвори од Тип Ц. Новиот закон посебно се фокусира на затворениците осудени за тероризам и слични дела против државата и во него се предвидуваат нови услови кои имаат за цел комплетно да ги изолираат таквите затвореници, да ги лишат од сите „привилегии“ кои ги „уживаат“ останатите затвореници, како и максимално да ги продолжат нивните казни, така што оние другари што се означени како „опасни“ практично се под закана никогаш да не излезат од кафезот на теророт.

Предлог законот, меѓу другото, предвидува изградба на изолирани специјални оддели од тип Ц во затворите ширум Грција, минимум 10 години казна за осудениците за тероризам (со можност за континуирано продолжување на казната), одземање на правата за барање отпуст, условна казна и други погодности, како и рестрикција на комуникацијата со луѓе од другата страна на ѕидот. Со други зборови, целта на новиот закон е да изгради „затвор во затвор“ за да се зајакне репресијата и контролата врз „опасните“ затвореници, како и комплетно да се изолираат и скршат, и физички и ментално, внатрешните непријатели на Државата.

Борбата против воведувањето на овие затворски реформи веќе започна од двете страни на затворските ѕидини. Вчера се одржаа протестни маршеви и демонстрации во Волос, Серес, Ираклио (Крит), Лариса, Атина. Ноќта на 24 јуни, премиерот на Грција Антонис Самарас мораше да се соочи со присуството на гневни другари собрани пред неговиот дом во Атина во протест против донесувањето на новиот фашистички закон. 57 другари беа приведени таа ноќ, а потоа ослободени без обвинение. На 25 јуни, група анархисти од Солун кренаа огнени барикади од запалени гуми и го блокираа сообраќајот во градот, како чин на отпор против законот и солидарност со затворените другари. Анархисти од цела Грција се мобилизираат да им пружат поддршка и солидарност на затворениците по грчките зандани.

Од внатрешната страна на ѕидот, затворениците се организираат во најмасовниот штрајк со глад на затвореници досега, кој трае веќе осми ден по ред. Почнувајќи од 23 јуни, затвореници од 16 затвори низ цела Грција започнаа штрајк со глад. Бројката на затвореници што штрајкуваат се искачи речиси до 5.000 учесници во штрајкот: Коридалос (Атина) – 1480 затвореници; Патра – 550 затвореници; Гревена – 400 затвореници; Лариса – 330 затвореници; Домокос – 300 затвореници; Канија (Крит) – 280 затвореници; Нигрита (Серес) – 200 затвореници; Амфиса – 200 затвореници; Крф – 120 затвореници; Трикала – 120 затвореници; Маландрино – 120 затвореници; Авлонас – 100 малолетни затвореници; Кос – 60 затвореници; Коринт – 50 затвореници; Нафплион – 50 затвореници ( заклучно до 26 јуни). Во затворот Аликарнасос на Крит, сите затвореници апстинираат од затворска храна.

Сите анархистички затвореници, вклучувајќи ги и членовите на затворската ќелија на Заговор на Огнените ќелии, се приклучија на штрајкот. Сите рочишта во судот на Теророт во случајот против членовите на ЗОЌ се прекинати додека трае штрајкот.

Вчера наутро другарите Михалис Николопулос и Панајотис Аргиру, членови на ЗОЌ, беа префрлени во затворската болница поради здравствени проблеми предизвикани од одбивањето на храна. Анархистичките затвореници Јанис Михаилидис, Аргирис Далиос и Никос Романос исто така беа испратени на медицинска нега во болницата во затворот Коридалос. Сила за другарите.

Штрајкот со глад ќе трае неодредено. Во соопштението на Комитетот за затворска борба, во кое се најавува масовниот штрајк со глад и барањата на штрајкувачите, се вели: Ќе се бориме да останеме луѓе, наместо човечки сенки затворени и препуштени на очајот.

Ова не е борба за „похумани услови“ во тврдините на теророт. Не може да има ништо човечко во концептот за репресивен режим кој со лишување од слобода ги казнува своите непослушници. Ова е една етапа во борбата против сите затвори и против општеството кое има потреба да ги создава. Ова е дел од борбата против секаква принуда и секаква власт.

Стоиме рамо до рамо во таа борба против Постоечкото, како што стоиме и рамо до рамо со затворените борци.

Солидарност со учесниците во штрајкот со глад.

Пламен за секој што држи власт и располага со „легитимно“ право на принуда над други.

Страста за слобода е поголема од сите затвори.

До рушење на сите затвори!

Заговор на еднаквите и Црн Блок29.06.2014, Скопје

повеќе инфо:

ContraInfo, Inter Arma, Act for Freedom, RadioAzione

Изјавата на Заговор на Огнените ќелии на судењето за „Проектот Феникс“

За две години, ова е четвртото судење против ЗОЌ. Го имавме судењето за случајот Халандри, за пакет-бомбите, за 250-те напади, а сега и судењето за „Проектот Феникс“.
Очигледно е дека сето тоа е одраз на бесот и одмаздата на власта против нас, со оглед дека сме притегнати во едно судско менгеме со непрекинатите судења. Судења во кои сме обвинувани по два-трипати за истиот „прекршок“.

Меѓутоа, ова судење е карактеристично по она што му претходеше. Ова е судење за герилските операции на „Проектот Феникс“, извршени додека ние веќе бевме затвореници во државните затвори. Се разбира, ова не е првпат за време на нашето заробеништво да бидеме соочени со обвиненија за поттикнување. Обвиненија кои немаат никаква логика, дури и според вашата правна култура. Зборувам за одмаздничките прогони против нас, за јавните текстови објавени од затвор, како што се текстовите во солидарност со анархистичкиот сквот Надир, како и текстовите во кои одбиваме да се извиниме и да ја признаеме судската власт. Се разбира, не можеме да го заборавиме и врвот на правните акции против нас, односно бесконечното продолжување на притворот на четворицата наши другари и другарки од Заговор на Огнените ќелии, Герасимос, Јоргос, Олга и Теофилос, кои и покрај надминувањето на пропишаната граница од 18 месеци и понатаму остануваат во заробеништво. Да бидеме поконкретни, Герасимос е во притвор 43 месеци, Јоргос, Олга и Теофилос преку 36 месеци.

Ова не го велиме како осуда за прекршување на нашите демократски права. Можете слободно да си ги земете назад вашите права. Ние не веруваме ниту во вашите закони, ниту во вашата демократија. Згора на тоа, тоа е и причината зошто не назначивме адвокати. Но сепак нема да молчиме пред лицемерието на вашата правда.

Важно е конечно халуцинациите да се прекинат. Со или без докази, се покажа дека власта сака физички, морално и политички да ги уништи Заговор на Огнените ќелии, како и оние кои нѐ поддржуваат. Од самиот почеток го избравме предизвикот на животот на анархистичка урбана герила и илјадакратно да му возвратиме на нашиот непријател. Сѐ додека дишеме, Заговор на Огнените ќелии никогаш нема да потпише примирје во војната објавена против државата и против ова општество.

Денеска сме тука во оваа судница затоа што пред една година испративме јавен поздрав до незаробените другари од ЗОЌ, кога бомба го погоди тогашниот директор на затворите. Оние кои поднесоа обвинение за поттикнување против нас, можеби сметале дека тоа ќе нѐ уплаши, дека ќе нѐ замолчи или направи да се повлечеме. Но погрешија. Тоа е причината заради која денес, иако во судница, знаејќи дека она што ќе го кажеме ќе биде објавено и ќе најде начин да стигне од нашите незаробени и прогонувани другари, го повторуваме истото по илјадити пат: „Другари, борбата продолжува. Да создадеме илјада нови јадра и илјада нови напади.“

Нашето присуство овде е заради три главни причини. Првата причина е затоа што не сакаме, во ниту еден случај, да дозволиме правосудството и казнениот закон да ја искриви сликата за Заговор на Огнените ќелии, FAI и „Проектот Феникс“, претставувајќи ги онака како што ним им одговара. Досега, во рамки на „Проектот Феникс“, имаше 13 бомбашки напади и палежи во Грција, Русија, Индонезија, Чиле, Мексико, Германија и Италија. Оттаму, „Проектот Феникс“ е жив доказ дека непрекинатото анархистичко востание ниту е задушено ниту е заробено ниту е осудено. Иако понекогаш се повлекува, тоа повторно се раѓа од својата пепел, како Феникс. Повторното раѓање на урбаното герилско војување во Грција веќе се случи.

Втората причина заради која сме тука е да го поддржиме нашиот другар Андреас Чавдаридис. кој ја презеде одговорноста за испраќањето пакет-бомба на поранешниот шеф на антитерористичката агенција, како дел од „Проектот Феникс“.

Нема да се занимаваме со глупостите за поттикнување за кое сме обвинети. Поттикнувањето подразбира хиерархиска организациска структура и значења како „водачи“, „наредби“, „правила“, кои укажуваат на мафија и организиран криминал. Поттикнувач е мозокот, шефот. Ние сме анархисти, без водачи и следбеници. Андреас е наш соучесник и сојузник во постојаниот злочин на бунтот и анархичната побуна.

Третата причина е да го поддржиме анархистот Спирос Мандилас. Спирос е наш пријател и другар, но нема ништо со Заговор на Огнените ќелии, FAI и „Проектот Феникс“. Со апсењето на Спирос, антитерористичката агенција сакаше да го нападне јавниот анархистички дискурс, препознавајќи го како интегрален дел од борбата на анархистичката урбана герила. На тој начин сакаа да ги изолираат нашите мисли и нашиот говор од јавните процеси, и истовремено да ги заплашат анархистите кои демонстрираат солидарност, докажувајќи дека анархистичкото присуство и поддршка на затворениците од ЗОЌ е доволно за некој да заврши во затвор. Судскиот прогон на Спирос е чисто одмаздољубие, затоа што тој истапи како кохерентен анархист, без да се заплаши и откаже од вредноста на солидарноста, како што направија и многу други…

На крај од оваа изјава, не очекувајте од нас да зборуваме за невиност или вина. Ние не сме ниту невини ниту виновни. Ние сме непријатели на државата, на власта, на општествената машина, на потчинувањето и на доброволното ропство. Ние сме анархисти од практика и вечни непријатели на вашите закони, затвори и судови. Знаеме дека востанието честопати е самотен и тежок пат, но ние го избравме тој пат без оглед колку долго ќе живееме.

СЀ ПРОДОЛЖУВА

Заговор на Огнените ќелии  FAI/IRF
 Ќелија на затворените членови
 04.06.2014

InterArma

ПОЧЕТОК НА СУДЕЊЕТО ЗА ПРОЕКТОТ ФЕНИКС

phoenix

На 04.06.2014 во затворот Коридалос, Грција, започнува судењето за случајот на меѓународниот Проект Феникс. Обвинети се анархистите: Андреас Чавдаридис, кој ја презеде одговорноста за испраќање пакет-бомба на поранешниот командант на антитерористичката единица во јули 2013 под името „Mauricio Morales Commando-FAI/IRF“, Спирос Мандилас, која ги отфрла обвинувањата и Заговор на Огнените ќелии, чиишто десет затворени членови се обвинетi за поттикнување на чиновите 1, 2 и 4 од Проектот Феникс.

Митот за Фениксот говори за вечното враќање…

Секогаш постои вечното враќање на Оганот во пепелта

Митот за Феникот го негира процесот на распаѓање

Оганот повторно се раѓа од пепелта…

А Фениксот стои како симбол

на нашето одбивање да го прифатиме крајот.

 

НИЕ СМЕ ТУКА КАДЕ ШТО СЀ ПОЧНУВА СЕГА

 

Од пепелта на незаборавениот оган, Фениксот на новата зора ќе се издигне горејќи посјајно од кога било, заслепувајќи го постоечкото,

проголтувајќи ја својата цивилизација, искачувајќи се сѐ повисоко, бегајќи им на сите ограничувања кои залудно се обидуваат да го повлечат назад во амбисот на самонаметнатото ропство, тоа е непрекинат циклус на повторно раѓање

вечното враќање на востанието кое е многу повеќе од општествен мит

лет на деструкцијата кој го води поединецот повеќе никогаш да не биде прилагоден

radioAzione InterArma In The Belly Of The Beast

Пакет-бомба испратен во полициската управа на Итеа – Фокида (Грција)

spf

 

Полноќен експрес

  1. Патот на смртта: Затворот Маландрино – Полициската управа Итеа

Заговор на Огнените ќелии презема одговорност за испраќањето книги наполнети со експлозив во полициската управа на Итеа.

Полициската управа на Итеа, која одлучивме да ја нападнеме, не е само една непријателска воена база. Тоа е место каде затвореникот Илија Карели е претепан и измачуван, пред да им биде предаден на своите последни крвници, во затворот Нигрита.

Тоа што се случи во затворот на полициската управа на Итеа намерно е прикриено. Затворските стражари од затворот во Нигрита тврдат дека примиле затвореник во многу лоша состојба, пред да ги обојат сопствените раце со крв. Но, крвникот не може да обвини друг крвник. Затоа, несоборлив доказ секогаш останува самиот живот и неговиот несреќен отпечаток во сутеренот на просториите на полицискиот затвор. Таму, во бетонските гробници, каде човечките сенки се таложат една врз друга со денови, недели, месеци…

Тоа се личности кои ги заборавила дневната светлина, затоа што нивното сонце е жолта светилка на таванот, која никогаш не се гасне. На нив се сеќаваат само мувлосаните ѕидови на ќелиите, закопани во крв, очај и извици затоа што ги претепуваат свињите во униформи.

Ако ѕидовите имаа глас, грдотијата би се срамела самата од себе. Но, грдотијата не се прераскажува, таа се напаѓа. Како што вели една парола на улиците „Акцијата ги заменува солзите“. Затоа одлучивме повторно да дејствуваме и да го удриме непријателот в лице, во неговата сопствена база.

  1. … Последната станица затворот Нигрита…

Во затворот Нигрита, во Серес, „одборот за добредојде“ на затворските стражари ја чекал својата жртва. Стадо хиени подготвени да ја довршат работата на претходните мачители. Кукавичките и садистички крвници го преземаа својот плен во ланци и три-четири часа го подучуваа корективни методи и легална култура до смрт. Се разбира, по убиството на Кралот и апсењето на затворските стражари, почнаа меѓусебно да се издаваат и да се преправаат дека се каат.

Знаеме дека многумина затворски стражари, пред сè во провинциските затворени затвори не се срамат од својата работа и дека дури и се однесуваат како мали деспоти, со погрдно обраќање кон затворениците, понижување, па дури и претепување. Изгледа дека се однесуваат како да им е загарантиран имунитет, овозможен со фактот дека живеат далеку од метрополите и затоа веројатно мислат дека се недостижни за вооружената рака на урбаната герила. Но, ова мизерно племе овчари и пијаници се лаже себеси. Непријателот секогаш поседува име и адреса, каде и да се сокрие.

  1. Меѓународна маршрута: Стамхајм – Гвантанамо – Домокос

По бегството на урбаниот герилец Христодулос Ксирос, поранешниот командир-министер за Правда, сегашна марионета на Дендиас*, најави операција во затворот со максимална сигурност во Домокос.

Набрзо потоа, најавено е дека предлогот на новиот нацрт за законот за специјални затвори од видот Ц ќе биде применет во повеќето затвори од затворен вид.

Гилотински закон за политички затвореници, за обвинетите за таканаречен „организиран криминал“ –60% од затвореници се обвинети за „организиран криминал/злосторничко здружување“ – како и за непокорните затвореници.

Се разбира, никој не се запраша зошто целиот нацрт на законот не содржи дури ниту еден параграф за измените на градење кои би го потврдиле името што им е дадено, на пример закон за „затвори со максимална безбедност“. А тоа се случи затоа што затворите со максимална безбедност веќе со години се реалност во Грција.

Сите нови затвори од затворен вид, во последните години, се модерни гробови составени од бетон и решетки, изградени среде ништо. Дури и небото е скриено со бодликава жица, додека видео камерите ги следат сите движења на затворениците.

Значи, реалноста потекнува од реториката на власта. Тоа не е затвор со висока безбедност, туку една од најголемите казни. Сите решенија кои ги предложи лакејот на Дендиас се поврзани со операцијата на нов затвор во рамки на веќе постоечкиот, без право на излегување, без посети, без комуникација со надворешниот свет. Се работи за целосно бришење на затворениците кои треба да бидат уништени таму. Се работи за бришење на сетилата и свеста. Се работи за стар трик на власта. Внимателна психијатриска/научна верзија на казна/одмазда на демократијата против оние кои ќе се осмелат да ѝ пркосат. Белите ќелии на Стамхајм, во кои се убиени урбаните герилци на RAF во Западна Германија, претставуваат предци на Домокос. Гвантанамо е отелотворение на американскиот модел. Губење сетила, комуникација, свест. Смртна пресуда која се повторува.

Во меѓувреме, „изградбата“ на затвори со висока безбедност најавува изградба на врвно општество-затвор. Што и да се применува експериментално на затворениците денес – заморчиња на научниците на редот и законот – утре ќе се тестира во општествената машина. Бидејќи повеќето економски илузии се во постојан и сè поголем пад заради кризата, тоа што ќе изникне ќе бидат нулта толеранција и доктрини на редот и законот. Тоа е премин од рушевините на социјалната држава кон полициска.

Но, изгледа дека сепак во овој момент во рамките на грчките галии на демократијата нешто се придвижува…

Затворениците – иако не сакаме генерализации на колективни субјекти – учествуваат во широка мобилизација меѓу ѕидовите, против законот за затвори од видот Ц: ограничување на заедничките оброци, ноќни мобилизации, протести итн. Преку мобилизациите затворениците одбиваат да ги прифатат специјалните услови на изолација како животен услов, кои им ги подготвува државата. Во таа борба не се сами…

  1. Повик

За жал, среќата повторно ни го заврте грбот. Кога пакетот пристигнал во полициското змијско гнездо на полициската управа (29 април 2014), цајканот ги сфатил вистинските намери на „испраќачот“. Како резултат на тоа, повикана е Единицата за отстранување експлозивни направи за да ја неутрализира книгата-бомба која им ја пративме. Но, тоа претставува негативна оставштина за методологијата и практиката на пакети-бомби во Грција, бидејќи целта ни е да бидеме делотворни и да не трошиме премногу време на симболизам. Отсега па натаму многу нешто ќе се промени. Набрзо ќе се вратиме.

Исцртувајќи ги патиштата на напад, во практиката се среќаваме со други борци од сосема поинакво потекло, кои, со своите лични средства, сакаат да ја блокираат рутата на нацртот за затворот од максимална сигурност. Затоа, поздрав до борците од организацијата “Zero Tolerance” [Нулта толеранција] и сметајте ја нашата акција како мал придонес на нивниот „револуционерен повик“ кој го упатија по подметнувањето на пожарот во канцеларијата на Михелакис**.

Се разбира, со сето наше срце го посветуваме овој наш гест на напад – кој за жал остана недовршен – на десетмината наши затворени браќа и сестра во затворските ќелии: Панајотис, Олга, Јоргос, Дамјанос, Герасимос, Теофилос, Михалис, Харис, Јоргос, Христос. Им ја посветуваме исто така и на членот на FAI [Неформалната анархистичка федерација] А. Чавдаридис и анархистичкиот другар Спирос Мандилас, обвинети за „Проектот Феникс“.

Истовремено ја испраќаме нашата солидарност и на бараниот урбан герилец Христодулос Ксирос. Христодулос го користеше изразот „ЕДНАШ ГЕРИЛЕЦ, СЕКОГАШ ГЕРИЛЕЦ“… Од илегалата следи напаѓачки повик. Навистина ништо не ни значи тоа што понекогаш зборовите не се поклопуваат и често звучат различно. Ние не припаѓаме на псевдоидеологиите кои се претопуваат во зборовите, без воопшто да биле испробани во практика.

Предлогот на Х. Ксирос открива крстопат – за оние кои се способни да видат. Крстопат на напад каде што се сретнуваат личности со различни патишта со различни искуства. Но ние зборуваме… Отсега па натаму ќе продолжиме да се изразуваме преку акции за „повик“. Нашата солидарност исто така ја испраќаме на политичките затвореници кои преземале одговорност за припаѓање на вооружени групи.

На крај, бидејќи нашиот компас секогаш останува „блокиран“ во насока на меѓународниот заговор на Неформалната анархистичка федерација, не можеме да заборавиме да ги испратиме нашите братски поздрави на двајцата затворени другари од FAI во Италија, Алфредо Коспито и Никола Гаи, кои ја презедоа одговорноста за пукањето во извршниот директор на нуклеарна компанија.  Нашите востанички поздрави ги испраќаме и до Џанлука Јаковачи, кој ја презеде одговорноста за акциите на FAI против цели на Моќта, кој е затворен со анархистот Адријано Антоначи, кој исто така е обвинет за истиот случај. Двајцата другари се затворени во различни италијански затвори и против нив ќе се одржи ТВ-судење, без да можат да се сретнат. Што значи дека ќе бидат присутни преку телекомуникации додека се стотици километри далеку од судницата. На тој начин е уредена нивната најтешка изолација.

Истовремено, официјалното италијанско движење е незаинтересирано за нивниот случај и ги остави на маргините. Тоа се вообичаени ситуации, бидејќи реформистите, насекаде, па и во Грција, припаѓаат на истиот сој.

Освен тоа, оваа – недовршена – наша акција е дел од учеството во меѓународниот повик за солидарност со затворените италијански другари, кој ќе се одржи од 16 до 22 мај.

Исто така ги поздравуваме и затворените анархисти од практика ширум светот: Моника Кабаљеро, Франциско Солар, Габриел Помбо да Силва и Клаудио Лаваца во Шпанија. Карлос, Амели и Фалон во Мексико. Тамара Сол, Алфонсо Алвиал, Хермес Гонзалес и обвинетите во “Caso Security” во Чиле. Дамјен Камелио во Франција, Марко Камениш во Швајцарија и Илија Романов во Русија.

Слава му на Себастијан Оверслуј, убиен за време на вооружениот грабеж на бакна во Чиле.

СЀ ПРОДОЛЖУВА. НАБРЗО СЕ ВРАЌАМЕ…

ЗАГОВОР НА ОГНЕНИТЕ ЌЕЛИИ – FAI/IRF


* Никос Дендиас – министер за Јавен ред и Заштита на граѓаните.

** Јанис Михелаки – министер за Внатрешни работи; напад извршен на 14 јануари.

 

inter arma radioAzione

Постер за Алфредо и Никола – Ќелијата Олга FAI/IRF (Италија)

poster_n&a

’Преку говорот на акциите ќе се сруши моќта на одлучување која ја поседуваат „анархистичките лидери“ благодарение на својата харизма на собранијата, а групите на афинитет, поединецот од акција, ќе добие сила. На „реалистите“ на анархијата им преостанува само да се спротивставуваат на новото, залагајќи се уште повеќе за „социјални борби“ во потрага по „согласност од народот“, која можат да ја придобијат само преку постојано отфрлување на сѐ што е анархистичко и востаничко.‘

извор: radioazione.org

Стравот најпрвин се вгнездува во нашата душа, а потоа го ѕида ѕидот на нејзиниот затвор

Изјава на Заговор на Огнените ќелии за затворите

Една провокација… Бегството на Кристодулос Ксирос од затвор и неговото враќање на вооружената борба

Бројни лаги… ТВ монолог кој ја опишува внатрешноста на затворот, која изгледа како на филм. „Затвореници кои раководат со нештата во затворот…“

„Членови на ЗОЌ кои им шефуваат на затворските чувари.“

„Терористите слават Нова година и планираат бегство од затворот.“

Непријател… Изградбата на затвор внатре затворот, шифра „затвор од максимална сигурност, Тип Ц“.

Вистината… Сите катанци на светот не можат да ја затворат нашата непоколеблива одлука да останеме непријатели на авторитетот до самиот крај…

 1.       Пропагандата станува практика

Последните месеци новинарите, како носители на една вистина, следејќи ги наредбите на власта, создадоа атмосфера на страв. Телевизиското сценарио на „вистина“, кое зборува за „терористи жедни за крв“, збогатено со провокативната уцена од четири милиони евра за секој потенцијален доушник кој ќе придонесе за апсење на бараната личност. Зад комуникативниот наплив на лаги, се појави вистината на репресијата.

По пропагандатата следуваат дела

Полициската кампања започна со бројни претреси на домовите на другари и други поединци од анархистичкото движење. Истовремено, терористичката хистерија веќе беше распространета со што тоа беше вистинскиот момент за тестирање на предлогот за изградба на грчкиот Гвантанамо. Гвантанамо кој власта најпрвин сака да го примени на затворот Домокос, потоа на сите затвори и на крај насекаде, на улиците, на градските плоштади, на човечките умови и души. Бидејќи, всушност, тоа е целта.

Бившиот фашистички судија, кој го води Министерството за Правда, веќе ги влече конците, целејќи кон согласност или дури аплауз од ТВ публиката.

2.       Изолација преку заборав

Затвор од максимална сигурност не значи само повеќе решетки и подебел цемент, кој ќе го крие сонцето. Тоа не е само легален отров кој споро и непрекинато ги убива животите на затворениците.

Тоа е експеримент на амнезија. Научна постапка, за затворениците да заборават и да бидат заборавени.

Зголемувањето на границата на затворските казни, забраната на излегувања, сензорната изолација преку укинување и намалување на човечките контакти со нашите сакани цели кон тоа да заборавиме дека постои живот. Живот кој ги надминува ѕидовите на затворскиот двор. Истовремено нѐ закопуваат во цементни гробови со максимална сигурност, сакајќи да нѐ поразат преку заборав.

Поконкретно, сакаат да го затворат искуството на вооружената герила, да го одвојат од стварноста и да го избришат, и како историја и како искуство. А сѐ што е заборавено осудено е да умре…

3.       Моќта сака да разделува

На 27 март 2014, затвореникот Илија Карели беше убиен, неколку дена откако со нож избоде затворски чувар.

Карели на смрт го претепаа цајканите и затворските чувари. Тој не е првиот, а нема да биде ниту последниот кој од затвор е пуштен во ковчег. Само што неговиот случај не можеше да биде сокриен зад изговори и лаги.

Затоа што сите знаат дека затворот, на свој начин, е кралство на смртта. Смртта владее со затворот, понекогаш на бавен секојдневен начин преку наркотици и дрога и белите страници на дневникот, а понекогаш во облик на бирократски статистики, недостиг на медицински персонал и безизленоста внатре четирите ѕида.

Истовремено, со затворот владее стравот, заедно со својата соработничка – поделбата. Казната затвор од максимална сигурност ги поделува затворениците. Постојат опасни-непокорни затвореници и послушни, „добри“, подготвени за соработка со управителите и обвинителите. Тоа не е ништо ново, но сега е и официјално. Нацрт законот за затворот од максимална сигурност е јасен. Затвореникот кој со информации ќе помогне при спречувањето „терористички дела“ или при апсењето „терористи“, ќе ужива во милоста на државата, односно ќе биде ослободен и вклучен во програмата за заштита на сведоци. Отровот на сомнеж тече низ затворите. Лакеите имаат нов повод, со оглед дека државата може да ги награди со својата сопствена верзија на „слобода“. Меѓутоа, постои и нешто полошо од лакеите. Новите затвори од максимална сигурност функционираат како дестимулација. Законот е јасен. Ако обвинителот го смета некој затвореник за „опасен“, без оглед на „казненото дело“, тогаш тој автоматски може да биде обележен како затвореник од Тип Ц и преместен во затвор од максимална безбедност.

Што значи тоа помеѓу редови? Дека секој кој бара минимум достоинство внатре затворите, од протести против условите за живот до отпор кон агресивното однесување на стражарите, може да биде обележан како „проблем“. Затоа сега постои складиште за сите непријатни „проблеми“. Тие складишта имаат име… тоа се затворите од максимална сигурност.

На тој начин управителите на затворите се обидуваат да ги удават затворениците во рамнодушност и пасивност. Нема јаже за спасување при ова давење, само разочарувања кои пронаоѓаат засолниште во тишината.

4.       Од теорија до практика

Не сакаме анализи кои се цел самите себеси. Сакаме да ја пробиеме површината на проблемот и да го изнајдеме неговото уништување.

Факт е дека Демократијата е железна тупаница во кадифена ракавица. Сега откако кадифената ракавица е распарталена, остана само железото. На авторитетот како целина му снема ветувања и единственото нешто што му остана се заканите и казните. Над остатоците од потрошувачкиот рај, безначајната среќа, ситната сопственост и поседувањето предмети, се издига Партијата на Законот и Редот. Власта вели, „оние кои не можам да ги измамам, барем ќе ги заплашам…“ И така владее стравот. Заговор на Огнените ќелии јасно ги изнесе своите намери. Одговорот на теророт е терор. Единствениот начин на кој може да се искорени стравот и неговата тиранија е тој да се пренесе на територијата на непријателот. Анархистичката вооружена герила преку автономните ќелии на афинитет, кои понекогаш се сретнуваат внатре неформалната мрежа на FAI, а понекогаш не, е нашиот одговор на авторитетот.

Се разбира, за нас кои живееме на територијата на заробеништвото постојат само неколку избори, а тие често се затворени. Но, во потешкотиите лежи убавината на борбата.

Сѐ додека не го создадеме „нашиот ден“, често се наоѓаме во посредни состојби на борба. Токму како и денес, додека го пишуваме овој текст, се одвиваат протести во речиси сите затвори низ цела Грција против фашистичкиот предлог закон за затвор од Тип Ц (преку одбивање на затворање на пладне, собирање на затворениците и извикување слогани во дворовите, одбивање оброци итн.).

Свесни сме за контрадикциите кои постојат во протестите внатре затворите. Кажано со едноставни зборови, за нас дури и златниот затвор останува затвор. Ние не сакаме подобрување на условите за живот во затворите, туку уништување на самиот затвор како таков. Посредните борби, се разбира, не можат во целост ниту да ја изразат ниту да ја содржат омразата која ја чувствуваме против затворот. Но, во состојба на заробеништво дури и овие кратки мигови на рудиментарна дестабилизација на нормалното функционирање на затворот можеби се некакви потребни воздишки кои ги одржуваат нашето ветување живо, „дека нашиот ден ќе дојде…“.

5.       За… Нова Атлантида

Знаеме дека секојдневно се сретнуваат бројни акции на непокорност, сакајќи да го срушат светот на авторитет. На руините на државата и општеството може да се роди нова неистражена територија, не во географрска смисла, туку со неограничена слобода. Во оваа нова Атлантида нема да има ниту сантиметар земја за затвори и крвници. Денес од затворите во Грција испраќаме сила и солидарност на затворените браќа и сестри ширум светот. Особено би сакале да ги споменеме Никола и Алфредо (затворени заради една акција на FAI) во специјалниот оддел на италијанскиот затвор, каде што поштата им ја цензурира и нивните текстови ги запленува полицијата… на мислите.

Другари, ние секогаш сме со вас.

АКЦИЈАТА ГИ ЗАМЕНУВА СОЛЗИТЕ

НИШТО ПОМАЛКУ ОД СЀ

Заговор на Огнените ќелии FAI/FRI

Ќелија на затворените членови

Затворот Коридалос 03.04.2014

interarma radioazione