Zagovor na ednakvite: About the unacceptable silence and the fear of critique… [English version]

We never had an intention of making a news agency out of our blog by posting only news and translating statements, because we’re not journalists or translators, but anarchists. We do our work on our counter information platform due to affinity with the struggle, which makes us participants in the anarchist struggle, not spectators or reporters of the spectacle. That is why we cannot be satisfied with mere translating and waving banners of support for the deeds of our comrades, because, being a part of the struggle and being anarchists, we feel the urge to critically observe what’s happening in the actual struggle, where it is going and where we stand in it (as well as the actions undertaken by our comrades) and thus enrich the anarchist struggle with a flow of ideas, so as to escape the momentary rigidity and silence of the anarchist counter-information space.

The past months were very intense for the struggle in Greece, but the turmoil of events left many questions raised. Unfortunately, very little discussion about these issues was seen on the counter-information space and it seemed as though any critical approach to the events in Greece was “forbidden” or ignored, both by most counter-information portals and by the comrades which took part in the events. A behavior most unexpected within anarchist tensions and one that should be a subject of separate critique.

Of course, there has to be support and solidarity with whichever struggle our comrades abroad have taken upon. (Note that we said comrades, which means we don’t mean support for any individual or group that claims themselves anarchists, or even less communist and other leftist crap. We share our affinity with the individualist and nihilist tension of anarchy and it is the anarchists of praxis belonging to that tension that we share our solidarity with. Many of the counter-info portals choose to “cover” the actions and statements of so many different groups, from fighters for the autonomy of the Kurdish people, communist groups, Marxist urban guerillas, to nihilist groups and FAI/IRF cells. We cannot understand how all those separate tensions, most of whom are hostile against each other, can find common space on the same anarchist counter-info portals. Of course, this too is a whole separate issue that needs to be discussed.) We also agree with the notion of some comrades that in some sensitive moments, such as during a long and perilous hunger strike, we should be more careful in our discourse and have in mind the fragile position of the hunger striking comrades, but that doesn’t mean that we should keep quiet when we see the basic premises of anarchy being abandoned. We disagree with those same comrades when they say that timing must be taken in consideration and that all discussion should be made only after the hunger strike had ended. Who is to decide when the time is right for critical discussion, especially when some of us certainly felt that it should be discussed here and now? The solidarity and support for the struggle must be accompanied by a critical approach, because those are inseparable aspects of the anarchist struggle. We fight against conformity of thought – we cannot allow reproducing it within our own circles.

Повеќе

Заговор на еднаквите: За неприфатливиот молк и стравот од критика…

Никогаш немавме намера од нашиот блог да направиме новинска агенција, ниту да го ограничиме само на објавување вести и преведување изјави, затоа што не сме ниту новинари ниту преведувачи, туку анархисти. Нашата работа на оваа контраинформациска платформа се должи на афинитет со борбата, што нè прави соучесници во анархистичката борба, а не набљудувачи или репортери на спектаклот. Затоа не можеме да се задоволиме со просто преведување и со веење знамиња на поддршка за делата на нашите другари, бидејќи, поради тоа што сме дел од борбата и поради тоа што сме анархисти, чувствуваме потреба критички да го преиспитаме она што се случува во моменталната борба, каде движи таа и каде стоиме ние во сето тоа (како и критички да ги преиспитаме акциите преземени од нашите другари) и на тој начин да ја збогатиме анархистичката борба со размена на идеи, за да ја избегнеме моменталната ригидност и молкот на анархистичкиот контраинформациски простор.

Последниот период беше прилично интензивен за борбата во Грција, но бројните превирања покренаа многу прашања. За жал, можевме да видиме многу скромна дискусија за овие прашања на контраинформацискиот простор, а секаков критички осврт кон настаните во Грција како да беше „забранет“ или игнориран, како од повеќето контраинфо портали, така и од самите учесници во тие превирања. Однесување кое е крајно неочекувано во рамки на анархистичките тензии и кое само по себе треба да биде предмет на посебна критика.

Јасно е дека мора да има поддршка и солидарност со секоја борба која ја водат нашите другари во странство. (Потенцираме дека рековме другари, што значи не мислиме на поддршка за кој било поединец или група кои се декларираат како анархисти, а уште помалку комунисти и останати левичарски ѓубриња. Ние чувствуваме афинитет со индивидуалистичката и нихилистичката тензија на анархизмот, па така и нашата солидарност е упатена кон анархистите од пракса кои припаѓаат на таа тензија. Многу од контраинфо порталите одбираат да „покриваат“ акции и изјави од најразлични групи – од борци за автономијата на курдскиот народ, преку комунистички групи и марксистички урбани герилци, па сè до нихилистички јадра и FAI/IRF ќелии. Не можеме да разбереме како сите тие различни тензии, меѓу кои голем дел се непријателски едни спрема други, може да најдат заеднички простор на истите анархистички контраинформациски портали. Секако, и ова е цел еден посебен проблем за кој треба да се дискутира.) Се сложуваме и со забелешката на некои другари дека во одредени чувствителни моменти, како на пример во текот на долг и ризичен штрајк со глад, треба да одбереме повнимателен дискурс и да ја имаме на ум ранливата положба на другарите кои штрајкуваат со глад, но тоа не значи дека треба да молчиме кога гледаме како се напуштаат некои од основните премиси на анархијата. Не се сложуваме, од друга страна, со истите тие другари кога велат дека треба да се земе предвид моментот и дека секоја дискусија треба да се води дури откако ќе заврши штрајкот со глад. Кој може да одлучи кога е вистинско време за критичка дискусија, особено кога некои од нас дефинитивно чувствуваат дека за тоа нешто треба да се зборува овде и сега? Солидарноста и поддршката за борбата мора да бидат придружени со критичко преиспитување, затоа што тоа се два неразделни аспекти на анархистичката борба. Се бориме против конформизмот на мислата – не смееме да дозволиме негово репродуцирање во нашите кругови.

Повеќе

Реакција на анархистичката група Црн Блок – Не сме „другари и другарки“ на ДСП Ленка!

Со оглед на преовладувачкиот статус од изминативе години на „анархистите“ како привезоци на овдешните новокомпонирани левичарски групи и организации, оваа изјава ни доаѓа како добро освежување и обид кој се надеваме дека ќе оди во прилог на зајакнување на анархистичкиот идентитет и интегритет и ќе отвори едно критичко происпитуање на анархизмот од позиција на бескомпромисна критика на сите облици и темели на доминација.

ЗнЕ

Не сме „другари и другарки“ на ДСП Ленка!

 

Пред извесно време забележавме дека на официјалниот сајт на Движењето за социјална правда Ленка сме наведени како нивни „другари и другарки“, со линк до нашиот блог. За тој потег, се разбира, не бевме консултирани. Нема ни потреба да укажуваме на иронијата во тоа што блог кој заговара милитантен анархизам се наоѓа во иста низа на „другари и другарки“ заедно со корумпирани реформистички синдикати, државни платенички НВО фондации, леви партијашки организации и бројни марксистички и троцкистички портали. Основниот проблем е во тоа што екипата од Ленка, наведувајќи не` како свои пријатели, лаже и не` клевети, поради што е нужно да ја разобличиме нивната клевета, како и да објасниме од каде сметаме дека потекнува.

Повеќе

Тета Маре

Тета Маре запалила трафостаница на ЕВН затоа што ѝ ја исклучиле струјата. Тета Маре запалила бандера на ЕВН. А по неуспешниот обид да го потпали и велешкиот суд, сега успеа да го гомноса. Скромна утеха. Медиумите објавија дека Маре се надминала себеси со тој чин… Не, Маре замавна со единственото оружје кое ѝ го оставиле, сопствените говна. Зашто наместо да продолжи да се дави во нив, таа ги плесна во лице на кучињата чувари на овој режим, на оние кои секојдневно нѐ тераат да ги јадеме истите тие говна. Тета Маре не се надмина себеси, туку одново ја покажа „нерелевантноста на активистите и нивниот политички циркус“ – сите оние ’амановци’ и љубители на трговски центри. Чинот на тета Маре е „вистински, реален, човечен, а не осакатен од посредување, од претставнички лешинари и политика.“ ’Амановците’ по еднаш на секое собирање да плукаа по зградата на ЕВН, ќе ја поплавеа и можеби ќе удавеа некоја од бубашвабите што работат во неа. А само замислувам како ќе беше ако на секое доаѓање се испосеруваа по ЕВН.

Судијата вели тета Маре го сторила тоа од освета. Е да, посакувавте и мислевте дека тоа е завршено поглавје од една мината приказна; како со повеќето наведнати глави на кои ќе им опнете една казна и тие цвилејќи ќе побегнат во своите глувчешки дупки. Но тета Маре се врати. Ѓаволот се врати по своето, а вие сркнавте од она што сте го здробиле. Почнете да се навикнувате на тоа, души смрдени! Тета Маре одамна одлучила да не биде обичен набљудувач  во говнарскиот живот и да не ги прикрива своите намери. Замавнала со единственото оружје што ѝ го оставиле, сопствените говна – единствениот вреден одговор во лице на мизеријата што ни ја наметнуваат – говна по власта.

Тета Маре не се покорува и продолжува да се конфронтира затоа што во себе го носи духот на бунтот, анархичниот дух на вистински нихилист-индивидуалист – и понатаму стремејќи се кон судир наместо да ја свитка опашката и да се врати на ’вистинскиот’ пат.

Судот ќе барал психијатриско вештачење на тета Маре. Да,  човек мора е луд за да го говноса судот.  Се знае за кого се говната во овој систем, секако не за судиите…

Тета Маре – одново! – докажа дека нападот, говносувањето не само што е можно туку е и нужно. Без оглед дали како облик на поетски тероризам во стилот на Хаким Беј (говносувањето на велешкиот суд) или само како чиста поезија (палењето на трафостаницата). Треба да создаваме практика на напад, на посерување во лице на сите облици на експлоатација. Секој таков чин фрла песок во машинеријата на авторитарната доминација. Можеби ги исчистиле говната од велешкиот суд, ама реата останала.

Луѓето сакаат да се жалат и цмиздрат за лошиот живот, за злото кое нѐ снаоѓа во ова општество, а сепак во суштина се задоволуваат како пасивни набљудувачи – сркајќи ги кукавички говната што им се сервираат.

Моментот е на тета Маре и никој не може да ѝ го земе.

Говна за судот!

ОДВАЖЕТЕ СЕ!