Култот на мршата – Алберт Либертад

Во желбата за вечен живот, човекот на смртта гледал како на премин, болен чекор, потчинувајќи се на нејзината „мистерија“ до ниво на стравопочит.

Дури и пред да научи како да обработува камен, мермер и железо со цел да направи засолниште за живите, човекот знаел како да ја обликува материјата за да им оддаде почит на мртвите.

Црквите и манастирите богато ги украсувале своите гробници под апсидите и хоровите, додека колибите стоеле накосени настрана, бедно засолнувајќи ги живите.

Култот на мртвите, уште од самиот почеток, го попречувал напредувањето на човекот. Тој е првобитниот грев, несаканиот товар, оковот кој човештвото го влече со себе.

Гласот на смртта, гласот на мртвите секогаш одѕвонувал наспроти гласот на универзалниот живот, кој постојано еволуира.

Бог, кого имагинацијата на Мојсеј го привикала да се појави на Синај, сѐ уште ги диктира своите закони. Исус од Назарет, мртов речиси дваесет века, сѐ уште ја проповеда својата моралност. Мудроста на Буда, Конфучие и Лао Це сѐ уште опстојува. А уште колку други има!

Ние ја сносиме големата одговорност на нашите предци; ги имаме нивните маани и нивните доблести.

Оттаму, во Франција ние сме деца на Галите, иако сме Французи преку Франките и потекнуваме од Латините кога во прашање е вечната омраза кон Германците. Секое од овие наследства доаѓа со обврски.

Ние сме најстарите деца на црквата врз основа на кој знае кои мртовци, како и внуци на Големата револуција. Ние сме граѓани на Третата Република, а исто така сме посветени и на Пресветото Срце Исусово. Се раѓаме како католици или протестанти, републиканци или ројалисти, богати или сиромашни. Секогаш сме она што сме преку мртвите; никогаш не сме ние самите. Нашите очи на главата гледаат пред нас, меѓутоа, колку и да нѐ водат напред, тоа секогаш е кон земјата каде што почиваат нашите мртви, кон минатото во коешто мртвите живееле, таму нашето образование им дозволува да нѐ водат.

Нашите предци… минатото… мртвите…

Цели народи умреле заради оваа тројна почит.

Повеќе

Да го укинеме политичкиот затвореник

cropped-41Од “Des Ruines”, Анархистичко апериодично списание, бр 1, јануари 2015.

Да го укинеме политичкиот затвореник

Последниве неколку години одново почна да се појавува терминот „политички затвореник“. Поим којшто сметавме дека изчезна пред децении, барем во антиавторитарните кругови.

Поим кој стана препознатлив симбол за разни марксистички или маоистички секти, за Amnesty International или за буржоаските политички опозиционери во авторитарните режими, како што се Русија, Бурма или Иран, или пак во рамки на борбите за таканареченото национално „ослободување“, од Баскија, преку Палестина, до Курдистан; но, термин типичен и кај крајната десница. Поради тоа сме вознемирени да гледаме како тој термин одново процветува овде или онаму во устите на другари низ целиот свет. И доколку сакаме да ставиме крај на тој термин сега и засекогаш, тоа не е само затоа што тој се коси со сите наши антиполитички перспективи против сите оние кои сакаат да нè управуваат, да нè претставуваат и да нè владејат со политички средства. Тоа е исто така затоа што зад оваа повторна појава се крие, свесно или несвесно, една нездрава последица на создавање разлики помеѓу затворениците само врз основа на „злосторствата“ за чие извршување се обвинети од страна на државата, под лупата на нејзиниот кривичен законик. Тоа води кон хиерархија според претпоставената доблест на кривичните дела, помеѓу оние кои повеќе заслужуваат да бидат ослободени или поддржани, и преостанатите, така сведувајќи ја на ништожност стогодишната антизатворска критика на анархистите и антиавторитарците. Исто така, се работи за изразување солидарност исклучиво со затворениците кои се во затвор поради своите идеи, на штета на останатата затворска популација, комплетно заборавена или искористувана само за да се потврди одредена теорија на нејзин грб.

Повеќе

„За проектуалноста“ – Волфи Ландстрајкер

„Анархизмот… е начин на сфаќање на животот, а животот… не е нешто дефинитивно: тој е влог кој мораме да го играме ден за ден. Кога наутро ќе се разбудиме и ќе стапнеме наземи, мораме да имаме добра причина да станеме. Ако немаме, не менува ништо дали сме анархисти или не… А за да имаме добра причина, мораме да знаеме што сакаме да направиме…“ – Алфредо М. Бонано

Можеби еден од најтешките концепти кои сум се обидел да ги изразам во Willful Disobedience е оној на анархистичката проектуалност. Тешкотијата при изразувањето на овој концепт не потекнува само од фактот дека светот е необичен. Многу позначаен е фактот дека самиот концепт се наоѓа во тотална спротивставеност со начинот на кој општествениот поредок нѐ тренира да постоиме.

Во ова општество, нѐ учат на животот да гледаме како на нешто што ни се случува, нешто што постои надвор од нас, нешто во што сме фрлени. Меѓутоа, не ни е кажано дека тоа е резултат на еден процес на лишување, па оттаму ова отуѓување ни делува природно, како да е неизбежна последица на тоа да се биде жив. Кога животот се согледува на овој начин, големото мнозинство луѓе едноставно се справуваат со околностите како што тие се јавуваат, најчесто едноставно прифаќајќи ја својата судбина, повремено протестирајќи за одредени нешта, но точно на онакви начини кои ги дозволува прифаќањето на однапред детерминираното, отуѓено постоење. Некои луѓе заземаат поенергичен пристап кон ова отуѓено постоење. Наместо само да се справуваат со околностите како што тие се јавуваат, тие настојуваат да го реформираат отуѓеното постоење според програмски нацрти, создавајќи шаблони за модифицирано постоење, но кое и понатаму е однапред детерминирано и на кое поединците треба да се прилагодат.

Повеќе

Речта на Емил Анри

  Flavio Constantini_Emil Henry
“Terminus” Flavio Costantini

За Емил Анри

Емил Анри (Барселона, 25.09.1872 – Париз, 21.05.1894), син на Фортуне Анри Мозел (Fortuné Henry Mausel), француски комунист, осуден на смрт по поразот на Париската комуна. За да ја избегне срмтта, Фортуне пребегнува во Шпанија, а по помилувањето во 1882 г. повторно се враќа во Франција, каде што набрзо умира.

Емил во средното училиште Жан Баптист Сеј (Jean-Baptiste Say) се истакнува како многу надарен ученик, заради што и добива стипендија за продолжување на школувањето во тогашната Политехничка школа. Меѓутоа, уште 1890 г. го напушта школувањето и се приклучува на анархистичкото движење, на неговата најрадикална струја, веројатно и под влијание на постариот брат, Жан-Шарл Анри (Jean-Charles Fortuné Henry), исто така милитантен анархист.

Соработувал со анархистичките списанија La Père Peinard и L’En-Dehors. Под постојан полициски надѕор, првпат е уапсен (заедно со својот брат) во 1892 г. по протестите за солидарност со Равашол. Истата година поставил бомба пред управната зграда на рудникот Кармо (Carmaux), на улицата Бонзонфон (rue des Bons-Enfants), во солидарност со рударите во штрајк. Меѓутоа, експлозивната направа била откриена и однесена во полициска станица, каде што поради невнимателно ракување експлодирала и предизвикала смрт кај петмина.* По оваа експлозија Емил привремено се сели во Лондон, но веќе истата година се враќа во Париз, под лажно име.

На 12 февруари во престижното кафуле Терминус експлодира бомбата на Емил Анри: еден мртов и дваесет повредени.

На 21 мај 1894 г. осуден е на смрт и погубен на гилотина најистакнатиот поборник на „пропагандата преку дела“. Во своите написи ги поврзува реалните класни односи внатре капиталистичко-етатистичкото општество, нагласувајќи дека одговорноста за експлоатирањето не лежи само во капиталистот поединец, туку во целиот збир на експлоататори, односно во постоечките односи помеѓу нив и класата на експлоатирани. Од таквата идеја произлегува заклучокот дека сите се подеднакво виновни и дека затоа треба сите подеднакво да се нападнат, како што и тие ја напаѓаат „масата“ обесправени. А нападот на кафулето Терминус ја погоди „масата“ на буржоазијата.

Македонскиот анархист од крајот на 19 и почетокот на 20 век, Петар Манџуков (родум од с. Мирковцки, Скопско) во 1898 г. од некојси руски нихилист по име Филатов добива на читање две брошури: Злосторствата на Бога од Себастијан Фор (Sébastien Faure) и Речта на Емил Анри. Паралелно со активностите околу печатењето на весникот Одмазда во Женева, тој успева да ги преведе и двете брошури. Подоцна во текот на истата година ги носи во Македонија каде што, според неговите сведоштва*, му ги дава на Гоце Делчев да ги прочита, по што тој ги отпечатува и објавува. Манџуков овој чин го смета за доказ на симпатиите на Гоце кон анархизмот, кои смета дека се развиле пред сѐ под влијание на Врбан Килифарски, како и анархистите од Женевската група, со кои и минал четири месеци во чета во 1899 г.

И анархистот Михаил Герџиков го споменува ова во своите спомени* (поточно, ја споменува само брошурата Речта на Емил Анри), но изоставувајќи да го спомене Манџуков во тие релации. Според него, Делчев ја издал брошурата со средства на Организацијата [ВМРО], а како издавач се потпишал Атанас Раздолов. Тоа за цел имало да ја рашири идејата за „терор над административните власти“. „Целта беше да се подготват одделни терористички кружоци, кои на своја лична иницијатива, ќе преземаат терористички акции.“

Овие историски податоци говорат за тоа дека поривите на француските пропагандисти на дело и останатите милитантни анархисти од Европа не биле туѓи за нивните современици на Балканот и во Македонија, што најјасно се одразува во познатите атентати на Гемиџиите.

Речта на Емил Анри

Господа поротници,

Ги знаете делата за кои сум обвинет: експлозијата во улицата Бонзонфон која уби пет лица и предизвика смрт и на шесто лице, експлозијата во кафеаната Терминус, која уби едно лице, предизвика смрт кај уште едно лице и повреди уште неколку други, и најпосле, шестте истрели од револвер истрелани од моја страна против оние кои ме гонеа по последниот мој напад.

Досегашните дебати ви покажаа дека се сметам одговорен за овие дела.

Oва што ви го претставувам не е мојата одбрана. На никаков начин не се обидувам да ја избегнам одмаздата на општеството кое го нападнав. Покрај тоа, јас признавам само еден што може да ми суди – самиот јас, а пресудите на другите за мене се безначајни. Јас просто сакам да ви ги објаснам моите постапки и да ви раскажам како бев наведен да ги извршам.

Кратко време сум анархист. Се приклучив на револуционерното движење дури во средината на 1891 година. Сè дотогаш, живеев во кругови целосно задоени со владејачкиот морал. Бев навикнат да ги почитувам, и дури и да ги сакам принципите на татковина и семејство, авторитет и сопственост.

Учителите на денешната генерација често забораваат една работа: животот, со сите борби и порази, со сите неправди и нееднаквости, самиот си зема задача да ги отвори очите на оние кои се слепи за реалноста. Тоа ми се случи и мене, како што и секому се случува. Ми беше кажано дека животот е лесен, дека можностите се отворени за оние кои се интелигентни и енергични, но искуството ми покажа дека единствено циничните и сервилните се способни да си обезбедат добри места на гозбата. Ми беше кажано дека нашите општествени институции се засновани на правда и еднаквост, а околу мене гледав само лаги и измами.

Секој ден разбивав нова илузија. Каде и да одев, ја сведочев истата беда кај едни и истата радост кај други. Не ми требаше долго за да разберам дека големите зборови на кои бев учен да им се поклонувам: чест, посветеност, должност, се само маска која ја затскрива најсрамната нискост.

Повеќе

Интервју на Заговор на Огнените ќелии со Алфредо Коспито

Неколку „слободни“ зборови

За неформалната анархистичка федерација и востаничкиот анархизам

Интервју на Заговор на Огнените ќелии (ЗОЌ)[1] со мене лично. Од грчките затвори до одделот за висока сигурност во затворот во Ферара [Италија]

Пред да одговорам на вашите прашања, сакам да нагласам дека она што ќе го кажам е мојата вистина. Една од бројните индивидуални точки на гледиште, сензибилитет и нијанси внатре ретортите од идеи и дела под името FAI-IRF[2]. Неформалната федерација која, одбивајќи го секое хегемоностичко искушение, претставува едно средство, една метода од компонентите на анархизмот од акција. Анархизмот од акција само кога е неформален, кога не се присилува на организациони структури (специфични, формални, синтези), кога не е опседнат со одобренија (што значи ја одбива политиката), може да се препознае во поширокиот хаотичен универзум под името Црна интернационала. Да појаснам, FAI-IRF е методологија на акции кои ги практикуваат само еден дел од сестрите и браќата од Црната интернационала, не се работи за организација, а уште помалку за колективен акроним, туку за средство кое тежнее кон ефикасност, кому цел му е да ги зајакне нуклеусите и другарите/другарките од акција по пат на спогодба за меѓусебна поддршка во врска со три точки: револуционерна солидарност, револуционерна кампања, комуникација помеѓу групи/поединци:

„РЕВОЛУЦИОНЕРНА СОЛИДАРНОСТ. Секоја FAI група од акција се залага за искажување на сопствената револуционерна солидарност со евентуално уапсените другари или другари во бегство. Солидарноста ќе се конкретизира пред сѐ преку вооружена акција, напад на структурите и личности одговорни за затворање на другарите. Солидарноста не може случајно да изостане затоа што на тој начин би изостанале и принципите врз кои се темелат анархистичкиот живот и чувства. Под поддршка при репресија, се разбира, не подразбираме техничко/правна помош: буржоаското општество нуди доволно адвокати, социјални работници или попови, за револуционерите да можат да се грижат за нешто друго.

РЕЦОЛУЦИОНЕРНИ КАМПАЊИ. Секоја група или поединец, кога ќе започне одредена кампања на борба преку акција и своја изјава, ќе ја следат други групи/поединци од Неформалната анархистичка федерација [FAI], на сопствен начин и со сопствен ритам. Секој поединец/група можат да започнат кампања на борба против одредени цели едноставно „промовирајќи“ проект по пат на една или повеќе акции проследени со потпис на одредена акциска група, со кој дополнително, преку акроним, се повикуваат и на Федерацијата. Ако постојат поделени мислења околу кампањата, критиката, по потреба, ќе се конкретизира преку акции/изјави кои ќе придонесат за изострување на целта или ќе ја доведат во прашање.

КОМУНИКАЦИЈА ПОМЕЃУ ГРУПИТЕ/ПОЕДИНЦИТЕ. Акциските групи од Неформалната анархистичка федерација не мораат меѓусебно да се познаваат, не постои таква потреба, затоа што на тој начин би се изложиле на непријателот, на лидеризам на поединци и бирократизација. Комуникацијата помеѓу групите/поединци во основа се одвива преку самите акции и преку информативните канали на движењето, без потреба од меѓусебно познавање.“ (Од Изјавата за преземање одговорност за нападот врз Проди, тогашниот претседател на Европската комисија, 21 декември 2003, од „Il dito e la luna”, стр. 15-16[3])

Повеќе

Директната неодложност на нападот – Христос Цакалос

Придонес на членот на грчката анархистичка група Заговор на Огнените ќелии, Христос Цакалос[1] за списанието “Nihilistic March” и контраинформацискиот блог Parabellum.

Продолжение од дискусијата започната со италијанскиот другар Никола Гаи.[2]

 

1. Произведувачи на чуда за општествен спас

Живееме во мрачна, предвидлива и механичка ера. Живееме во диктатура на броеви на финансиските кризи, статистика на невработени, пазарни анализи на акции и сеопшт општествен страв.

Истовремено, човекољубивите трговци на „прогресивните“ идеологии бараат нови клиенти. Лутајќи, произведувачите на чуда ги рекламираат своите идеолошки производи и ветуваат општествен лек. Алтернативни извори на енергија, „зелен“ раст на индустријата, праведно оданочување, почитување на работничките права, здравствено осигурување, социјална држава…

Сето тоа е проследено и од разни „анархистички“ шарлатани кои рекламираат дополнителни слободарски измами за утопијата која надоаѓа. Социјална правда, самоуправување со средствата за производство, директна демократија, работнички совети…

Но, дури и „анархистичките“ лекови за општествен спас, и покрај ветувањата за ослободување на нашите животи, едноставно го репрограмираат општествениот апарат користејќи само малку послободарски прирачник. Мачката засекогаш останува мачка, дури и ако е обоена во црно и црвено.

Но, зошто во анархистичките средини постои потреба некој да се претстави како исцелител на општествениот сифилис? Анархијата не е општествен аналгетик, таа е отров. Таа ниту ја ублажува болката ниту нè смирува со идните ветувања за „праведно“ општество. Напротив, таа ги труе мислата и делото, со цел да го уништи постоечкото и да креира неистражени страсти и тензии, кои немаат никаква врска со стариот свет.

Повеќе

Неопходноста од напад – Никола Гаи

Фактот дека живееме во еден посран свет во кој државата и капиталот ни ги наметнуваат, и тоа непречено, сите можни облици на ужас, веќе одамна е потврден. Меѓутоа, неоспорно е дека само едно мало малцинство настојува да се спротивстави, повеќе или помалку свесно, на бришењето на секој самостоен и слободен простор кој го прави животот вреден да се живее. Како дел од тоа малцинство, ние анархистите сме свесни дека неодложно треба да го уништиме она што нѐ угнетува: зошто не сме поодлучни и попродорни?

Повеќе

Фрагмент: „Насилство“ – Л

Овој краток текст е само дел од серијата идни критички написи во врска со „граѓанскиот анархизам“, за кој веќе пишуваа Венона К. и изданијата на Dark Matter, како одговор на изјавата на Анархистичката федерација (Велика Британија)/Libcom во врска со ранувањето на извршниот директор на компанијата Ansaldo Nucleare, Роберт Адинолфи, во Џенова.[1] Двајца анархистички другари, Никола Гаи и Алфредо Коспито од Ќелијата Олга/FAI-FRI (Неформална анархистичка федерација – Меѓународен револуционерен фронт) на судењето во ноември 2013 ја презедоа одговорноста за нападот и беа осудени на 10 и 9 години затвор. Солидарност со обвинетите, кои се во затворот Ферара (Италија). Овој фрагмент е само низа од нафрлени размисли, извлечени од белешки едно дождливо попладне. Ова не е ниту „манифест“ ниту сувопарна политичка изјава, на која всушност е одговор.

1

„Извршувајќи бројни напади врз цели на системот, пред сè со деструктивни материјални исходи, бевме и секогаш ќе бидеме прецизни. Целиме исклучиво на институции и на претставници на системот, особено внимавајќи да не повредиме некој кој не е наша мета.“ Заговор на Огнените ќелии

Насилството не е ниту добро ниту лошо. Тоа е темел врз кој државата ја гради доминацијата и согласноста. Сите кои сакаат да го разбијат тој однос се опишуваат како криминалци и/или лудаци. А секој чин чијашто цел е пречекорување на тој однос, постојано се именува како „незаконски“, па дури и како „тероризам“.

Повеќе

Отаде ’Движењето‘ – Анархија!

Ова е превод на текст (и воедно го објавуваме во негова чест) од Darko Mathers од Dark Matter Publications. Беше објавен во „Анархија – граѓанска или субверзивна?“, збирката текстови против граѓанскиот анархизам (термин кој тој го скова) и која веќе ја споменавме тука.

ЗнЕ

Ќе талкам сам низ светот носејќи ја насекаде мојата омраза и презир.
Сам во борба.
Сам во победа и пораз.
Bruno Filippi

Отаде ’Движењето’ – Анархија!

„Светот е една погубна црква, алчна и лигава, каде што сите имаат идол кој го обожуваат како фетиш и олтар на кој се жртвуваат себеси.“

– Ренцо Новаторе

Би помислиле дека движењето на анархисти е колективен проект на индивидуално остварување и слобода, заемна помош и солидарност, искрена комуникација и индивидуална одговорност, на насилни напади против институциите, владејачите и структурите на доминација и отуѓување, против менталното програмирање и несвесното однесување, против репродукцијата на авторитарното општество во нашите меѓусебни односи, размисли и дела.

Каква врска има со тоа збрката од неформални хиерархии, идеолошки рекет, бедни клики, идентитетски гета, стремежот за лидерство, неискреноста и бодењето нож во грб кои ги воочуваме кај голем дел од самонареченото анархистичко движење? Многу малку, освен можеби на зборови или во акробатска форма. Очигледно движењето е позаинтересирано да ги заштити идеолошките утврдувања, да регрутира следбеници, да ја зачува задушувачката удобност на својата сцена и пред сѐ, да го следи своето безопасно хоби отколку за анархија.

Маневрирањето и обидот да се најде референтна точка во ’движењето‘ може да биде дезориентирачки. Младите, или нови, другари и другарки кои влегуваат во ’движењето‘ (или можеби подобро, сцената) честопати се зграпчувани од една од пакет понудите на политичките брендови или се принудени да изберат помеѓу лажниот избор на понудените производи послужени од разни идеолошки рекети. Секогаш кога одреден систем на идеи е структуриран со суверена апстракција во својот центар – назначувајќи ти улоги или должности за негово добро – тој систем е идеологија. Идеологија е систем на репресивна совест во која повеќе не си своевелна индивидуа, туку составен дел, шраф.

Во овој свет заснован на стока, сликата на бунт може да биде само уште еден производ, исто како што можеме да ги комодфицираме, апстрахираме и систематизираме нашите сопствени изрази на нашите мисли и желби во неговата алиенирана форма, неговата стока и неговата заменска форма – идеологијата. Всушност, најсуптилно и најопасно, дури и кога сме несвесни за она што го правиме. Во разните идеолошки организации, во сцените и во голем дел од анархистичките медиуми, тесноградиот консензуален светоглед на стварноста е закован околу специфични параметри.

Слободната комуникација која ги надминува границите на внатрешниот дискурс се исклучува преку вербални напади и исмејување, физичко исклучување, предупредувања за репресија од страна на државата или неприфаќање од општеството  и едноставно, догматско одбивање на еретички мисли. Исто како секој начин на живот или идентитет во демократскиот пазар на општеството, и анархизмот има свои пакет понуди – со ставови, мислења, стилови, активности и производи, сите со умешни етикети.

Овде би требало да напоменам дека како некој кој чувствува афинитети со други од антисистемските и инсурекционистички тенденции низ светот, свесен сум дека ’инсурекционистичкиот анархизам‘ или што и да е друго, може да се претвори во идеологија, а уште полесно во помодност или стил. Ова во последно време секако е вистина за некои кругови. Но тоа можеби е резултат на обновеното влијае на интелектуалците од Tiqqun и нивната книга Coming Insurrection, книга која како и The Call, се чини дека влијаела на многумина млади радикали, но која изгледа е напишана од марксисти и никаде не ја истакнува самоодговорноста, слободната волја, желбата и свесноста. Нивното востание можеби доаѓа, моето веќе е тука, тоа е индивидуална побуна.

Колективистичката порака на The Coming Insurrection речиси нема никаква врска со инсурекционистичката анархија: револуционерната теорија која протекува од сраствениот бунт на поединецот за присвојување на тоталитетот на животот за себеси, напаѓајќи ја сета контрола и експлоатација, пронаоѓајќи заеднички нешта и афинитети со други од кои произлегува вистинската заедница – пријателите и соучесниците на герилската војна против тоталитетот на авторитарното општество.

Без суверени системи на моралност, теорија, принципи или општествени апстракции кои стојат над поединецот како единка, анархистот-нихилист ги напаѓа сите системи, вклучувајќи ги и системите на идентитет и идеологија, како препреки на нашата себереализација. Борбата не е само против доминацијата врз контролата на општествената организација и сераспространетата пацификација, туку и против наследеното репресивно програмирање и моќта на секојдневниот живот, па оттаму нашата борба е постојана тензија каде што она што мораме да го уништиме и трансцендираме е многу поочигледно од она каде што би можеле да завршиме.

За некои, соочени со угнетувачката стварност, доволно е да се изнајде алтернатива, „праведен“ и „разумен“ општествен систем (или „утопија“) во нивните глави. За некои, пак, тоа е пријатна фантазија, додека други сакаат општеството навистина да се промени и или пронаоѓаат или (почесто) се прилепуваат на некој готов рецепт („програма“) за општествена трансформација, за репрограмирање на општествениот систем. Тоа просто е форма на репресивна (системска) совест.

Замислувањето и изложувањето на овие алтернативни општествени системи (вклучувајќи ги и оние на многу анархисти) е оставено на оние кои потекнуваат од управувачкиот стратум на ова класно општество, чијашто авангарда е одговорна за постојаното општествено реструктуирање на модерниот свет. Демократија на работното место, децентрализирано производство, „зелени“ технологии, мултикултурализам и така натаму – доминантниот поредок експериментира со сите, на тој начин зацврстувајќи се.

Теоретизацијата на апстрактни општествени системи – а сите општествени системи се засновани на апстракции – само ја зајакнува доминацијата. Но ако започнеш од својот сопствен живот и одбиеш да бидеш компонента на што и да е во прашање, ако одбиеш да застапуваш други или други да те застапуваат тебе, прифаќајќи ја својата необјаснива единственост, знаејќи дека сѐ со што се соочуваш во животот се избори, тогаш ти си опасност за авторитетот и поредокот, ти си сеприсутен микрокосмос на анархија.

Оттаму, ова е повик да се избегнат сите неформални хиерархии и клики на официјалното анархистичко движење, да се избегнат општествените системи и политичките идентитети, да се негува задоволството на мислење со своја глава, на следење на сопствените желби, достоинството на искреноста одејќи по непознатите патишта на вистината, негацијата и страста, не поставувајќи никаква апстракција над себеси. Во војната до самиот крај, само изборот е важен, и само ти си одговорен за изборите кои ги правиш.

Испитај ги своите чувства и мисли, отфрли ги моралот и идеолошките системи од себе, биди свесен дека „здравиот разум“ (или подобро општествениот консензуален рационализам) е најсилната потпора на постоечкото, не плаши се од тоа каде ќе те одведе твојата внатрешна (и надворешна) борба.

Разбиј ги сите идоли, а најповеќе ’револуционерните‘ идоли!!

DMP

Dark Matter изданија PDF:

‘Anarchy – Civil or Subversive?’by DMP & 325
‘The Sun Still Rises’by the Conspiracy of Cells of Fire: Imprisoned Members Cell’
‘August 2011 Revolt: Anarchy in the UK’
‘Off the Leash’: iconoclastic words from Zo d’Axa, Albert Libertad, Emile Armand, Renzo Novatore, Enzo Martucci and Erinne Vivani
‘Reclaim Your Mind’: An urgent message to the ‘insane’, the ‘angry’, the ‘unstable’, the ‘chaotic’, the ‘depressed’…

Синкопа

Синкопа е нагло намалување на дотокот на крв и мозочна активност, предизвикувајќи ненадејно и привремено губење на свеста. Последиците можат да бидат безначајни и ограничени на моментална конфузија, но понекогаш можат да бидат и посериозни. Во некои случаи, доколку прекинот на дотокот на крв во човечкиот организам се продожи преку одредени граници, настанува смрт. Од сите видови, „недифинираната синкопа“ – онаа без препознатливи, логични причини – се смета за најопасна, бидејќи не им дозволува на болничарите, техничарите на телото, да интервенираат.

И функционирањето на општествените организми зависи од збирот на разни протоци. Протоци на добра, луѓе, податоци, енергија. Овие протоци можат да бидат прекинати од најразлични причини. На пример, некој технички инцидент. Или кражба на материјали. Можеби саботажа. Коа тоа ќе се случи, последиците често се безначајни. Функционирањето претрпува кратка пауза, предизвикувајќи мали непријатности, лошо расположение, пречки. А потоа сѐ се враќа во нормала. Но што се случува кога прекинот на протоците ќе продолжи преку одредени граници? Што ако тие прекини се размножат и испреплетат? Добрата и луѓето протекуваат и се движат преку улиците, улиците од катран и челик. Податоците и енергијата протекуваат и се движат преку кабли, кабли од бакар и пластика. Последниве години на немири – инфицирани од потребата за популарност, од амбицијата да бидат препознаени – во главите на многу, на премногу луѓе, се всади идејата дека минималниот услов за „блокада“ е масовното учество. Човек може да блокира само ако е со многумина (оттаму, човек треба да е многумина; оттаму човек треба да убеди многумина; оттаму…). Но тоа не е точно. Тоа е само една од многуте хипотези.

За да се блокира улица,  човек не треба да собере стотици луѓе. На пример, пред неколку години, еден обичен летен пожар во близина на голема клучна делница предизвика застој во една метропола (тоа, повеќе или помалку, се случи истовремено кога во истата таа метропола, неколку дузини другари со часови протестираа на еден плоштад против една судска пресуда).

Прекин на железничка пруга е уште поизводлив. Тоа се случува сѐ повеќе и повеќе, низ цела Европа, без оглед дали се работи за инциденти или смислени акции. Но тоа е неизбежно. Со сите разводни кутии, железнички скретници, семафори, сите оние кабли во близина на пругите, оставени на милост и немилост на негрижата и бесот, можноста нешто да се случи станува речиси сигурна.

А каблите? Зарем не се испреплетени низ целата територија, распослани во илјадници правци, понекогаш и неочекувано? Зарем не ги наоѓаш секогаш и насекаде, веднаш до тебе, над твојата глава и под твоите нозе? И тука исто така ги гледаме сите тие разводни кутии, контролни табли, антени, шахти итн., кои ја овозможуваат секојдневната употреба на секаков вид машинерија. Овозможувајќи ја секојдневната рутина. Овозможувајќи го секојдневниот живот. Дури и на она што е синоним за виртуелна стварност, интернетот, потребни му се кабли за да функционира. Кабли во морињата, дури и во океаните, но кабли кои на крајот излегуваат на отворено на плажите. Исто како JONAH, кабелот кој ги поврзува домовите, индустриите и институциите (политички, економски и воени) на Израел со Европа. И чија „станица на пристигнување“ е тука во Италија, во Бари.

Се разбира, тоа е само мечтаење. Човек не треба да ја потценува индивидуалната имагинација која се става себеси во служба на колективните желби. Тоа би можело да предизвика прекин и човек да добие слобода која не е одобрена од владејачкото законодавно тело. Секако. Без никакво сомнение. Очигледно е. Се извинуваме. Тука ќе престанеме.

декември 2013

Финимондо