ЦРН ЈУНИ- Запалена канцеларијата на Министерството за социјална политика “SEDESOL” [Халапа, Мексико]

c

Изјава за нападот со пожар на канцеларијата на SEDESOL, за Црн јуни

На населбите, маалата и заедниците
На сите кои се организираат и се борат
На нашите другари
На независните средства за информирање
На Мексиканците

Уништената земја е вашиот пристап
Ќе бидам орана земја
или пуста земја
Не сакам да бидам куче кое ќе се грижи за својата сенка
ако не ме сакаш слободен
ќе мораш да ме гледаш мртов

Десет дена од почетокот на Црниот јуни, бројни подрачја се вклучени во виорот на борбите и судирите, запалените барикати кои го отвораат патот кон самоопределување и изградба на автономија. Гневни и со објава на војна, од првите часови на Црн јуни со пожар ја нападнавме Федералната канцеларија за развој – SEDESOL – околу 4:40 во Халапа, во државата Веракруз.

Брз и ефикасен напад, за кој велат дека:

„Пожарот уништи поголем дел од мебелот, канцеларискиот материјал и уредите, каблите за струја и дигитална комуникација.“

Накратко, повеќето уреди отишле по ѓаволите.

На местото на настанот го оставивме натписот „ДА ГО СРУШИМЕ КАПИТАЛИСТИЧКИОТ РАЗВОЈ (А) ЦРН ЈУНИ“

Значи, зошто би требало со бес и оган да го срамниме со земја SEDESOL?

Веќе подолго време имаме неразрешена ситуација, односно, на почеток ни измислија болест која ја нарекоа „сиромаштија“, а потоа нѐ уверија дека страдаме од истата со цел да ни продаваат или подаруваат „лек“, или пак да нѐ присилуваат на него: напредок; кој нѐ лекува со уништување и ни ја пие крвта, за да полесно да нѐ натераат на нивната игра, во нивното поимање на животот, во нивната граѓанска и општествена „должност“.

Единственото значење на концептот за напредок е непрекинатото уништување на сите облици на живот, животински и растителни видови, начин на живот и организирање, размислување, љубов, говор или радост. Колку јазици, зборови и облици се задушени со километри цигли и цемент? Или пак се уништени од „задолжителното, јавно и бесплатно школство“ и програмите за „поддршка“, односно со најподлите и најнемилосрдни облици на контравостание. Затоа што се работи за „социјална политика“, поим кој со владите ги именуваат своите смртоносни и најпогубни орујжа, со кои уништувале и уништуваат подрачја, пустошат села, принудуваат на иселување, запоставуваат, трујат.

Веќе со децении водат таква војна против нас, затоа што однапред знаеја дека подрачјата и екосистемите се силни и страшни кога низ нив ќе протече живот; и дека нивните жители и заштитници исто така се отпорни токму затоа што се дел од исто толку силни екосистеми, и дека никогаш не би ги покорила со сила.

Поаѓајќи од тоа гледиште, знаат дека изградбата на нивните Мегапроекти на смртта (урбанизација, пристаништа, автопатишта, хидроелектрани, ветерници, нуклеарки, рудници) требаат дополнително да ги ослабат подрачјата, да ги присвојат нивните води, раздвојат нивната земја, канализираат нивните реку, да испуштат цијанид во рудниците и отровните состојки од хидрауличното бушење [fracking; заб. на прев.] во подземните води до таа мера, што притесните за ѕид и без извор за живот, да се покориме на тиранијата на општеството и парите.

Потрошија децении на војни операции во нашите подрачја, покренувајќи еден вид тотална војна која ние и другите ја нарекуваме општествена војна. За нас општествената војна е составена од сите тие (макро и микро) судири кои се водат за заедниците, семејствата, групите да се подвргнат на шемите и динамиката на Општеството. На тие дела и вредности кои ги доведоа за да нѐ присилат, осакатат и подјармат.

За нас општествената војна не е онаа која ние ја креваме против системот (за разлика од онаа која фашистите со срп и чекан упорно ја нарекуваа класна војна), туку е големата офанзива која ги користи сите видови средства: од социјалните политики со својот „модел на национално образование“, па сѐ до телевизиските серијали, интернтот итн., покрај непрекинатото бомбардирање со динамики и стереотипови со цел постојано да се репродуцираат. Таа општествена војна не го погодува непријателот ниту го тера да се предаде, тоа е војна која сака целосно да го избрише и уништи секој облик на размислување и постоење кој не носи корист на капиталот, Светската Банка, Меѓународниот монетарен фонд, на патријархалните логики, од која страна и да доаѓаат.

Повеќе

„Каде сакаме да постоиме“ – Николас Несунос [Грција]

 

540Неодамна, контраинформацискиот проект „Заговор на еднаквите“ го постави – и со право, по мое мислење – прашањето за тоа како различни анархистички тензии, некои од кои си противат едни на други, можат да коегзистираат во рамки на истите контраинформациски проекти.

Овде може да се тврди дека секој напад против доминацијата и репресијата може да дозволи, под одредени услови, периодична коегзистенција, на пример во акциите, на различни струи/тензии. Но се чини дека различната методологија на акцијата продолжува да биде непремостлив јаз, кој за жал (или за среќа) ги оддалечува конкретните тензии од анархистичкиот проект (не верувам ниту дека некогаш биле дел од истиот) и ги раздвојува, сместувајќи ги во еден идеолошки слободарски пантеон, лишен од секакви инсурекционистички средства.

Маргинализацијата на штрајкот со глад на Спирос Мандилас, недостигот на нихилистички и инсурекционистички книги и памфлети на анархистички изложби во Грција и пошироко, промовирањето на комунизација, постојаните критики против насилните дела на отпор, само го зголемуваат тој јаз. Јасно изразените идеи од страна на различни антиавторитарни и слободарски движења во последно време, кројат специфичен идеен процес на анархистичкиот проект, преку обид да ревидираат некои од идеите, средствата и целите. На тој начин се обидуваат да формираат еден анархистички (?) револуционерен субјект, негирајќи го неговото инсурекционистичко (но и индивидуалистичко) постоење, способен да ги прифати компромисот и илузијата кои го претставуваат сојузништвото со левичарски сили како нужност.

Предложената реорганизација и формирањето на поширока платформа (DAK) служи за обраќање кон фиктивна и невозможна квантификација на сили и се базира на анархокомунистичкиот мит за парадигмата од ’36-та. Последново, за возврат, ужива значително значење како модел на прагматично управување со моќта, нешто кое овие движења очигледно го имаат како своја крајна цел.

Не е ни чудно што бараат и повикуваат на ревизија на изборите како средство и на гласањето како тактичко оружје (види Eutopia). Овде е јасен обидот да се стави под прашање воздржувањето од гласање и да се апелира – дали до другари или не – на учество во ова одвратно средство на буржоаската демократија (и не само нејзино). Тие очигледно анархијата ја перцепираат како самоорганизација со директна демократија и кооперативна економија (G. Lieros), или како животен стил (C. Taibo), или како солидарност, или како еднаквост. Во секој случај, не како слобода (види K. Galanopoulos). Значи, изјавата дека „слободарското движење е барикада против нихилизмот и индивидуалниот колапс“ (G. Lieros) според тоа е и логична и точна.

Анархонихилизмот, но и инсурекционизмот, поаѓаат од виталниот импулс за уништување на моќта на повеќе нивоа, овде и сега. Нивната крајна цел не е моќ, ниту пак се залажуваат со некаква сигурност за иднината. Затоа Ниче бил толку исплашен од нивната волја за уништување. Ја разбирал динамиката на сите овие „декаденти“ кои сакаат да го уништат „здравото, моќно и големо општество“. Но не го разбрал и нивниот онтолошки принцип, мислејќи дека се стремат кон моќ. Нивната волја не била за моќ, значи за нешто надвор од она што се; илузија за освојување, но само на деструкцијата. Различните анархистички тензии (социјален анархизам, анархосиндикализам, анархокомунизам) на ист начин се исплашени од оваа „игра“ на уништување, што и сега е случајот, кога ги изолираат анархонихилизмот и инсурекционизмот (без притоа овие да бараат каква било соработка или сојузништво) на секој можен начин.

Но, величината на импулсот може да издржи секаков напад. Тоа е она што те буди, те менува, те турка на улиците, те вооружува, го повлекува орозот, без правила, без услови, без утрешнина.

Сепак, по повод последните епизоди во Патра, чии детали не ги знам, мислам дека насилната конфронтација помеѓу анархистички тензии ги дезориентира другарите од обете страни и ги заробува во конфликт кој изискува единствено власт. Браќата, дури и кога се далечни, дури и кога имаат поинакви црти, сепак остануваат браќа.

“Повеќе сакаме да постоиме во ноќта, кога сè се распаѓа и повеќе не гледаме назад, таму каде што светлата згаснуваат засекогаш. Ние сме сами со нашите идеи и нашите проекти, на милост на нивната испреплетена асиметрија. Но мора да продолжиме, не смееме да се сопреме, и кога се движиме, тоа нашите сопствени чекори нè влечат.“ A. Caraco

Николас Несунос

15.06.2015

извор

Велика Британија – “Schedule 7”, важно известување за анархистите кои патуваат во/од Велика Британија

На полицијата во Велика Британија ѝ е дозволено да го испитува за „тероризам“ секој кој влегува или ја напушта државата – без право на молчење. Разговаравме со бројни анархисти кои се испитувани под тоа овластување, познато и како “Schedule 7″. Заради недостиг од информации за законот, повеќето запрени дале повеќе информации отколку што требале. Се работи за личности надвор од Велика Британија кои пред тоа се уште немале слушнато за “Schedule 7″. Од таа причина силно му препорачуваме на секој анархист кој патува/заминува од Велика Британија пред тоа да го прочита ова кратко упатство: http://bristolabc.wordpress.com/defendant-solidarity/resources-and-advice/schedule-7/

извор

По повод штрајкот со глад на анархистичките и политичките затвореници – изјава на анархистичката група „Симфонија на хаосот“ [Грција]

symphony of chaos logo

Нужно надополнување на секоја борба е нејзината проценка откако ќе заврши. Акциите на нејзините субјекти, прашањата, недостатоците и проблематиките на кои се наишло, создадените односи и развиените перцепции би било добро да станат тема за размисли, со цел унапредување на нашите севкупни ставови против постоечкото, извлекувајќи корисни заклучоци и изведувајќи самокритика. Овој текст во никој случај не е севкупна оцена на таа борба. Немаме намера да ги анализираме специфичните настани, активности, гледишта и однесувања кои се одвиваа во рамки на движењето за солидарност, ниту генералните проблеми и патологијата на анархистичката средина. Покрај тоа, секоја расправа за специфичните борби и движења се однесува на нивните учесници и оние кои имаат намера да ја продолжат борбата под условите на тие движења. После толку долги и бројни активности и практична борба, можеме да го искажеме нашето мислење за широкиот спектар прашања како што се „посредните борби“, штрајкот со глад како средство на борба, односите меѓу затворените анархисти и оние во солидарност со нив, односот помеѓу анархистите и проектите со политички барања и уште многу друго. Оттука, користејќи ја можноста, ќе заземеме став за она што мислиме дека е најважно, настојувајќи да ги споделиме нашите интереси и заклучоци.

Штрајкот со глад како средство за борба

Штрајкот со глад е средство кое анархистичките, политичките и криминалните затвореници во Грција го користеле со децении, релативно често. Зачестеноста со себе повлекува автоматско изразување поддршка, солидарност и учество во соодветните движења, нешто што, меѓутоа, не оди во корист на анархистичката критика, не само во врска со поединичните случаи, туку и на самите средства.

Кога се одвива во услови на заробеништво, штрајкот со глад всушност е едно од најтешките средства за борба кои затвореникот на државата ги има на располагање. Но, штрајкувачот го признава непријателот како „партнер за преговори“ и поставува барања во еден процес на уценување на хуманитарната маска на државата, па оттаму средството како такво не ја поседува агресивната карактеристика на анархистичката борба. Пасивната природа на штрајкот со глад, втемелена на карактерот на барањата, е реалност на која ние гледаме критички, но секогаш во однос на посебните материјални услови на неповолното поле на затворот. Затоа не можеме да го споредиме со средствата за борба надвор од ѕидовите. Но сепак поседува една посебна карактеристика која секогаш мора да се земе предвид; тој по дефиниција е автодеструктивен во смисла на биолошка штета и обично доведува до трајни задравствени проблеми. Што не значи дека борбата поседува ризик кој мора да се избегне по секоја цена, врз основа на единствениот критериум за преживување. Но, значи внимателен избор на борби и нивно соодветно организирање, а секако не олеснување на истребувањето кое непријателот ни го приредува.

Повеќе

„Штрајкот со глад“ како метод на борба – RadioAzione [Италија]

uno-sguardo-oltreСо текстот на Спирос Мандилас за прекинување на неговиот штрајк со глад, RadioAzione ги затвора своите врати за новиот метод на протест – „штрајк со глад до смрт“, гнилото овошје на добата на брза комуникација. Да, бидејќи благодарение на интернет информациите ќе следуваат уште многу штрајкови со глад до смрт.

Отсекогаш сум го отфрлал штрајкот со глад како метод на борба, но секогаш сум ги почитувал оние кои го применувале од некои „икс“ причини во изминатите години. Наспроти штрајкот со глад, со кој човек го изложува сопствениот живот на ризик, го преферирам „камиказата“ кој ќе се крене во воздух во некоја касарна.

Како да не е доволно што сме фрлени во занданите на државата, па згора на тоа мораме да ѝ помогнеме на истата таа држава физички да нѐ елиминира. Оттаму, подобро е да се обидеш да убиеш затворски чувар доколку сакаш да го ризикуваш животот во затвор, наместо тоа да го правиш уценувајќи ја државата и барајќи милостина од неа.

Уцената значи: што ќе се случи ако нашето здравје се влоши заради штрајкот со глад? На одреден начин тоа е како да велите: „Државо, внимавај! Aко умрам, надвор ќе има хаос…“. Милостината носи маска на барање со уцена.

Од тие причини не мислам дека „штрајкот со глад“, особено оној кој бара државата да биде попопустлива, е соодветен метод на борба за еден анархист. Јасно ми е дека тоа е еден од малкуте методи на борба кои можат да се користат во затвор, но доколку одлучиме да „украдеме чоколадо“, добро знаеме дека резултатот од тоа ќе биде казна. Нема смисла подоцна да се жалиме на тоа. Дури и ако бидеме обвинети дека сме го украле чоколадото, а не сме го сториле тоа, мораме да земеме предвид дека припаѓаме на оние кои секако би сакале да го украдат.

Повеќе