Цврсто стоиме со нозете на облаците

Кога пред нас е бура, некои продолжуваат понатаму храбро и со страст, поткрепени од силата на сопствените идеи. Пред себе гледаат визија за свет без експлоатирани и експлоататори, без физички кафези и морал – и таа слобода не ја посакуваат само за себеси туку и за сите други, кои со широко отворени очи и приземност, го сфаќаат секојдневното ропство кое што ги оковува. Тие се анархисти, честопати оцрнувани и затворани; кои сега и овде, посакуваат утопија на живот кој вреди да се живее.

Тоа е опасноста која ги разликува и заради која се прогонувани од Државата и обвинувани за тероризам.  Непокорни, не сакаат да се потчинат себеси и своите умови на потрошувачката на добра или да живеат виртуелна реалност пред компјутерите. Тие се стремат кон комуницирање, пишување и состанување, кон бунт против она што го сметаат за неприфатливо: еколошкото уништување, фабриката на смртта, отуѓувачката работа, затворот.

Изминатите месеци нападите на Државата против анархистите и бунтовниците беа безбројни. Најнеодамнешните се одвиваат под сенка на озлогласениот член 270 (270 bis) „субверзивно здружување со цел подривање на демократскиот поредок“. Член кој овозможува привремено затворање на непожелните од страна на Власта. Член кој беше искористен во три различни акции: операцијата „Ardire“, операцијата „Mangiafuoco“ и неодамнешната операција против другарите од Тренто. Моментално дванаесетмина се уапсени, а уште дузина другари беа испитувани и се под истрага. На ова треба да се придодаде и репресијата врз некои другари од No Tav движењето кои се борат против еколошкото уништување во Вал Суса, како и последните и крајно тешки пресуди за неколкумина другари поврзани со случувањата од Џенова 2001. Обид на Државата да ги десеткува оние кои го разгоруваат востаничкиот оган. Предупредување за сите оние кои сакаат да ја кренат главата. Демонстрација на сила на Власта, која секогаш е во војна и која за непријатели ги смета сите оние кои се спротивставуваат на нејзините планови за експлоатација и акумулација.

Тогаш што останува да се прави? Останува желбата да се уништи постоечкото, толку смртоносно и неправедно. Останува одлучноста на оние кои се борат да ги раскинат оковите на нормалноста која го оковува животот на сите. Остануваат идеите, детонаторот кој треба да се активира против тоталитаризмот на унифицираната мисла. Остануваат борбите, кои треба да се продолжат, секоја со средства сметани за најсоодветни. Останува солидарноста за сите другари и бунтовници.

Сите слободни

Finimondo