„Апстиненција од референдумот – во конфликт со демократските институции“ [Грција]

002

Грчката држава е во потрага по сојузници. Референдумот е најдобар начин тие да се пронајдат. Великодушно нудејќи илузии за слободната волја и со нашиот придонес за нејзиното зацврстување, нејзината најлуда желба се остварува: Сами себеси ќе си ја запечатиме гробницата! Дилемата е едноставна: Да или не? Злите странски кредитори или доброто левичарско управување до државата? Потежок или полесен меморандум? Мерки во висина од 12 или 8 милиони? Уште една шанса да ги ставиме нашите животи во рацете на владата и спасителите. Уште една можност за национално единство. Да заборавиме што нѐ разделува, да се стопиме со шарената маса (фашистите, патриотите, сопствениците, чесните граѓани) за да се спротивставиме на заедничкиот надворешен непријател, кредиторите, и на тој начин да ги ослободиме од одговорност локалните работодавци.

Како анархистички ученици избравме да апстинираме од референдумот (иако немаме право на глас). Се спротивставуваме на дилемите и илузиите на системот и однапред јасно изјавуваме дека нема да учествуваме во никаква изборна, институционална, владина процедура. Од многу едноставна причина, секој таков провес и секоја опција која ни се нуди преку тоа цели кон стабилизација на системот и зачувување-ширење на државната-националната-институционаолната доминација. Што не значи дека го поддржуваме бојкотот како алтернативен или трет начин, затоа што сметаме дека самиот бојкот како опција води кон пасивност и асимилација.

Оттаму, врз основа на горе наведениот начин на размислување, единствениот бојкот кој нѐ задоволува е оној кој произлегува од конфликтот, востаничкото делување и анархистичката борба. Далеку од партиите и партиските насоки. Далеку од спасителите и лидерите. Самоорганизирани, радикални и агресивни. Само на тој начин можеме да ги преземеме нашите животи во наши раце.

ФРОНТАЛЕН НАПАД ВРЗ ДРЖАВАТА, КАПИТАЛОТ И СЕКОЈ ОБЛИК НА АВТОРИТЕТ

анахистичката ученичка група „Антиобразовен напад“

извор: interarma

По повод штрајкот со глад на анархистичките и политичките затвореници – изјава на анархистичката група „Симфонија на хаосот“ [Грција]

symphony of chaos logo

Нужно надополнување на секоја борба е нејзината проценка откако ќе заврши. Акциите на нејзините субјекти, прашањата, недостатоците и проблематиките на кои се наишло, создадените односи и развиените перцепции би било добро да станат тема за размисли, со цел унапредување на нашите севкупни ставови против постоечкото, извлекувајќи корисни заклучоци и изведувајќи самокритика. Овој текст во никој случај не е севкупна оцена на таа борба. Немаме намера да ги анализираме специфичните настани, активности, гледишта и однесувања кои се одвиваа во рамки на движењето за солидарност, ниту генералните проблеми и патологијата на анархистичката средина. Покрај тоа, секоја расправа за специфичните борби и движења се однесува на нивните учесници и оние кои имаат намера да ја продолжат борбата под условите на тие движења. После толку долги и бројни активности и практична борба, можеме да го искажеме нашето мислење за широкиот спектар прашања како што се „посредните борби“, штрајкот со глад како средство на борба, односите меѓу затворените анархисти и оние во солидарност со нив, односот помеѓу анархистите и проектите со политички барања и уште многу друго. Оттука, користејќи ја можноста, ќе заземеме став за она што мислиме дека е најважно, настојувајќи да ги споделиме нашите интереси и заклучоци.

Штрајкот со глад како средство за борба

Штрајкот со глад е средство кое анархистичките, политичките и криминалните затвореници во Грција го користеле со децении, релативно често. Зачестеноста со себе повлекува автоматско изразување поддршка, солидарност и учество во соодветните движења, нешто што, меѓутоа, не оди во корист на анархистичката критика, не само во врска со поединичните случаи, туку и на самите средства.

Кога се одвива во услови на заробеништво, штрајкот со глад всушност е едно од најтешките средства за борба кои затвореникот на државата ги има на располагање. Но, штрајкувачот го признава непријателот како „партнер за преговори“ и поставува барања во еден процес на уценување на хуманитарната маска на државата, па оттаму средството како такво не ја поседува агресивната карактеристика на анархистичката борба. Пасивната природа на штрајкот со глад, втемелена на карактерот на барањата, е реалност на која ние гледаме критички, но секогаш во однос на посебните материјални услови на неповолното поле на затворот. Затоа не можеме да го споредиме со средствата за борба надвор од ѕидовите. Но сепак поседува една посебна карактеристика која секогаш мора да се земе предвид; тој по дефиниција е автодеструктивен во смисла на биолошка штета и обично доведува до трајни задравствени проблеми. Што не значи дека борбата поседува ризик кој мора да се избегне по секоја цена, врз основа на единствениот критериум за преживување. Но, значи внимателен избор на борби и нивно соодветно организирање, а секако не олеснување на истребувањето кое непријателот ни го приредува.

Повеќе

Видео: Заговор на Огнените ќелии – FAI/IRF – Проектот „Феникс“ (Црната интернационала)

Видео со англиски титл кој го прикажува почетниот дел од Проектот Феникс, меѓународен проект на бројни и разновидни саботажи и напади во различни земји.

Посветено на Алфредо Коспито и Никола Гаи, Ќелијата Олга FAI/IRF, кои ја преземаа одговорноста за ранувањето на извршниот директор на компанијата Ansaldo Nucleare, Роберто Адинолфи.

„Ние сме овде, каде што сѐ започнува сега.“

Проектот „Феникс“ е одмотување на скриена мапа која означува еден од патовите кон Атлантида на практичната теорија. Непознатиот и изгубен континент кој постои отаде рабовите на запалените градови на меѓупросторот. Создаден преку дела, дијалог и идеи, неформално организиран врз анархистички принципи на непрекинат автономен напад, револуционерна солидарност и интернационализам. Низа од напади извршени од разни радикални групи на директна акција ширум светот, прекинувајќи ја тишината на изолација и возвраќајќи го ударот на затворското општество на техно-индустрискиот систем.

Затворените членови на ЗОЌ се обвинети за поттикнување на нападите, Спирос Мандилас и Андреас Чавдаридис се уапсени и обвинети за 4-от чин од овој проект, испраќајќи пакет-бомба на поранешниот командант на антитерористичката агенција, Димитрис Ксоријанопулос; додека Христос Родопулос е обвинет за испраќање пакет-бомба на Димитрис Мокас, главниот обвинител за случајот ЗОЌ, како чин 6-ти.

Проектот Феникс денес е обновен преку напади во 2015 во Чиле, Чешка и Грција, преку другарите од подрачјето на Чешка кои ја започнаа кампањата „Да ја уништиме репресијата“. Приказната на Феникс и понатаму се пишува…

СОЛИДАРНОСТА Е НАШЕ ОРУЖЈЕ

НИТУ МИЛИМЕТАР НАЗАД

ДЕВЕТ МИЛИМЕТРИ ВО ГЛАВАТА НА ЦАЈКАНИТЕ

извор: 325

„Меѓу два света“ – Интернационален повик на акција за штрајкот со глад до смрт на ЗОЌ

Print

Во моментот кога се пишувани овие зборови, го минуваме 25-тиот ден од штрајкот со глад за ослободување на мајката на Христос и Герасимос Цакалос, како и девојката на вториот.

Притворот пред судењето на роднините на двајцата другари беше акт на одмазда од страна на судските власти против нас, за возврат на планот за бегство кој го подготвувавме, со бомбардирање на затворот.

Сега кога сме на нестабилна точка помеѓу животот и смртта, сакаме да споделиме неколку мисли со браќата и сестрите, соучесниците, другарите и анархистите низ целиот свет. Се разбира, знаеме дека зајакнување на репресијата не се одвива само на грчка територија. Истото е случај во повеќе земји, во обид да се казнат анархистите кои го одрекуваат постоечкото. Неодамна во Чиле, полицајци се обидоа да ја вмешаат мајката на другарот Хуан Алисте (случајот „Безбедност“) во обидот за бегство на нејзиниот син и неговите другари. Понатаму, во Шпанија, преку операцијата „Пандора“, другарите од пријателските кругови на анархистичката затвореничка Моника Кабалеро беа гонети, додека роднините на анархистката Тамара Сол во Чиле, во текот на нивна посета во затворот, преживеаја одмазднички садистички „третман“ од страна на затворските службеници, кои сакале да ги подведат на понижувачки телесни претреси.

Овие напади против роднини и пријатели на анархистички затвореници имаат цел да оформат непреминлив ѕид околу нас за да нѐ изолираат. Она што апсењата, пресудите и затворските решетки не успеаја да го постигнат, емотивната уцена и затворањето на нашите сакани во ќелиите на демократијата се обидуваат да го постигнат. Уцената е јасна: или ќе се сложиме на примирје, или нашите роднини ќе останат во затвор. Нема да потпишеме никакви изјави за каење, ниту ќе капитулираме пред моќта. Остануваме непокаени анархисти и со секој нов ден додека моќта ги држи нашите луѓе како заложници, волкот на негацијата и нападот се разбеснува се повеќе во нас…

Знаеме дека неколку другари од цел свет, со кои сме поврзани преку соучесништво во анархистичка акција, се изненадени од нашиот избор за штрајк со глад. Како што ни напишаа некои блиски другари од Хрватска, кога ѝ поставуваме барања на власта преку штрајк со глад, на некој начин ја признаваме кога бараме да ни ги задоволи барањата. Некој друг би рекол дека штрајкот со глад изгледа како потпирање на емоции, кои ги негуваат трговците со надеж и со хуманизам за да играат политички игри на наш грб. Јасни ни се некои од грижите поврзани со методот на штрајк со глад, а во минатото, сме ги споделиле и нашите мисли. Освен тоа, во неколку случаи кога искусувавме одмазда од власта, одбиравме да делуваме поинаку, а не преку штрајк со глад. Со прости зборови: на војна, одговараме со војна. Бидејќи нашиот избор секогаш е нападот. Но сега не зборуваме за нас самите. Заложници во затвор сега се нашите блиски. Затоа одбравме штрајк со глад, за јавно да ја покажеме грдотијата и морбидноста на моќта. Сега сме во 25-тиот ден од штрајкот и не признаваме ниту милиметар подарена територија од страна на моќта спрема нас. Освен тоа, свесни сме дека слободата се освојува преку насилството на нашите сопствени дела и нема да ни биде дадена преку закони. Но, нашите блиски не се дел од војната која ѝ ја објавивме на моќта, и затоа нема да бидат дел ни од нашето заточеништво. Затоа бараме нивно итно ослободување од ќелиите на демократијата.

Знаеме дека штрајкот со глад е бавна смрт. Но, ова не е наша смрт. Тоа е смртта на општеството кое останува поспано и молчеливо спрема фашизмот на власта. Затоа ја преземаме одговорноста да го разоткриваме и понатаму… Затоа штрајкот со глад кој го водиме не е пасивен став, туку вресок на напад, кој прераснува во пракса преку делата на солидарност. Тоа е вресок на напад кој се среќава со илјадници гласови на демонстрациите, со стотици раце кои ги вандализираат ѕидовите со слогани на солидарност, кои обесуваат банери, сквотираат згради, радиостаници, владини простории и палат илјадници банки, државни возила, седишта на политички партии, судови, во Грција, Италија, Чиле, Мексико, Аргентина, Чешка, Шпанија, Обединетото Кралство, Турција и борбените територии во Курдистан. Штрајкот со глад, кога е поврзан со акции на напад, не е молба за милост, туку повик на акција. Затоа повикуваме, од денес, штрајкот со глад кој го водиме да прерасне во повод за анархистите, за Црната интернационала на анархистите од практика, за ќелиите на FAI/IRF, за другарите, за сите кои одбираат да го нападнат поредокот, молкот и законите на овој свет и неговата цивилизација. Од денес, преку напади низ целиот свет, да го поставиме прашањето: или со анархијата, или со власта.

Затоа што во заднината на штрајкот со глад за ослободување на семејните членови на другарите од ЗОЌ всушност се натпреваруваат два различни светови: од една страна, светот на власт, ред, законитост, закони, судии, затвори и од друга страна, светот на револтот, светот на улиците, на пламенот, на слободата, на анархијата…

НИШТО ПОМАЛКУ ОД СЀ

ШТРАЈК СО ГЛАД ЗА ИТНО ОСЛОБОДУВАЊЕ НА СЕМЕЈНИТЕ ЧЛЕНОВИ НА ЧЛЕНОВИТЕ НА ЗАГОВОР НА ОГНЕНИТЕ ЌЕЛИИ

ПОБЕДА ЗА СИТЕ КОИ ШТРАЈКУВААТ СО ГЛАД

ДА ЖИВЕЕ АНАРХИЈАТА

Заговор на огнените ќелии – FAI/IRF

Ќелија на затворени членови

Грчки затвори

27.03.2015

ПС: Сила и соучесништво со сите затворени анархисти низ светот, а особено со нашите браќа Алфредо Коспито и Никола Гаи, заточени во италијанските затвори.

извор: interarma.info

Нереди низ Грција на 6-годишнината од убиството на А. Григоропулос – 06.12.2014

atina2014Демонстрации придружени со насилство и нереди вчера, 06.12.2014, се одвиваа низ повеќе градови во Грција на денот кој ја одбележува 6-годишнината од денот кога џандарска свиња го уби 15 годишниот невооружен Алексис Григоропулос во квартот Егзархија, Атина. Убиството на Григоропулос секоја година се одбележува со присуство на улиците на 6 декември.

Оваа година нередите беа особено интензивни, бидејќи освен сеќавањето на Алексис, повод за демонстрациите беше и солидарноста со анархистичките затвореници кои штрајкуваат со глад Никос, Јанис, Андреас и Димитрис. Освен во Атина, демонстрации се одржаа и во Солун, Патра и други градови.

Мејнстрим медиумите известуваат за 296 приведени лица, додека против 43 од нив се покренати тужби за поттикнување на нереди. Истите тие извори велат дека полицијата пријавила присуство од 5.000 демонстранти и 6.000 мобилизирани припадници на полицијата, додека бројките што ги спомнуваат учесниците во нередите надминуваат 10.000.

Никос Романос, кој е познат како другарот кој бил заедно со Алексис ноќта кога бил убиен, е веќе 28-ми ден по ред во штрајк со глад поради тоа што затворската управа не му дозволува отсуства од затворот за да посетува универзитетска настава. Неговите другари, кои заедно со него учествуваа во двојната експропријација во Велвендо, Кожани, и самите започнаа штрајк со глад во солидарност со Никос. Јанис Михаилидис штрајкува веќе 21 ден, додека Андреас-Димитрис Бурзукос и Димитрис Политис се седми ден во штрајк со глад. Борбата на Никос поттикна силни бранувања во субверзивните кругови во Атина, каде социјалните судири беа затишени во последниот период.

СОЛИДАРНОСТ, СИЛА И ХРАБРОСТ ЗА ДРУГАРИТЕ КОИ ШТРАЈКУВААТ СО ГЛАД

НЕКА СЕ ШИРИ АНАРХИЈА ПО УЛИЦИТЕ НА ЗАДУШЛИВИТЕ УРБАНО-ФАШИСТИЧКИ ЦЕНТРИ НИЗ ЦЕЛИОТ СВЕТ

СМРТ ЗА СИТЕ ЗАТВОРИ, ВКЛУЧУВАЈЌИ ГО И „СЛОБОДНОТО“ ДЕМОКРАТСКО ОПШТЕСТВО 

ЗнЕ

 

„24 дена танц со смртта“ – писмо од Никос Романос од болница

reaper

Ќе се обидам на неколку ливчиња да ги обликувам последните остатоци од моите мисли во врска со неодамнешните случувања и повторното одбивање на барањето за излегување од затвор заради образовни причини.

Во првите денови од штрајкот со глад, за време на мојот говор на солидарниот собир одржан на Политехничкиот факултет, реков дека одговорот на Николопулос, кој веќе подолго време тврди дека нема мандат по тоа прашање, е само почеток на државната стратегија за да ме уништат. Таа политичка процена во целост се потврди: најпрвин со налогот на директорката на затворот Коридалос, Евангелија Марсиони, за присилно хранење, кое се состои од вистинско насилство и кое, меѓу другите, ги усмрти Холгер Мејнс во Германија, а и разни членови на GRAPO во Шпанија. Докторите во болницата сепак беа толку достоинствени да го фрлат во ѓубре налогот на затворската управа и одбија да го извршат тоа злосторство на државата. По жалбата на правосудниот совет надвор од затворот (правен чекор кој го бираат бројни затвореници кога затворската управа ќе им го одбие барањето) повторно стигна негативен одговор, бидејќи беа условени од одлуката на Николопулос, истата онаа одлука на која беше вложена жалба.

За оние кои барем малку ја разбираат политиката, интервенцијата на министерот за правда, ден пред рочиштето, беше очигледна наредба за одбивање на моето барање, а ќе објаснам и зошто.

Во изјавата која ја објави Министерството за правда посредно се наведува фактот дека Атанасију, министерот за правда, нема мандат да одлучува во врска со тоа, а подолу во истиот документ стои: „Отпустите од образовни причини ги дозволува исклучиво надлежната затворска управа, на чело со надлежниот службеник на јавното обвинителство, додека за обвинетите е потребна дозвола од правосудниот орган кој го наложил притворот.“

Што значи дека министерот ја поништува, на едноставен и јасен начин, валидноста на мојата жалба. Сето тоа е пропратено со предлог, незаснован, предавањата да се одржуваат по пат на видеоконференција, наместо отпусти во образовни цели, што нема смисла со оглед дека постојат лаборатории кои изискуваат задолжително физичко присуство. Освен тоа, на тој начин се отвора патот за затворските управи во целост да ја укинат поволноста за образование, добро познавајќи го нивниот страв од преземање одговорност, за да може решението со видеоконференции да се применува на сите затвореници.

Накратко, според таа логика, дури и разговорите со нашите семејства би се изведувале преку екран, од безбедносни причини, исто како и нашите судења. Технологијата во служба на „рехабилитација“ и правда. Човечки напредок или фашизација… историјата ќе пресуди.

Овде вреди да се посочи и на документот на специјалниот судија Ефтихис Николопулос, кој од почетокот на мојот штрајк со глад ги спроведува јасните политички наредби на неговите шефови од Министерството за правда, заради што сите го сметаат за одговорен. Како компензација за неговите „услуги“ ќе добие унапредување во Врховниот суд, како што тоа се случи со неговиот претходник, Димитрис Мокас, кој водеше десетици репресивни антианархистички кампањи. Сега се тови со богатата плата на правосудната елита од Врховниот суд. Случајност? Не верувам.

Од моја страна, пак, не постои никаква шанса за повлекување и одговарам со БОРБА СЀ ДО ПОБЕДА ИЛИ СЀ ДО СМРТ.

Во секој случај, ако државата ме усмрти со своето однесување, господинот Атанасију и неговите пријатели ќе бидат запомнети во историјата како банда убијци, кои поттикнувале мачење и убиство на еден политички затвореник. Да се надеваме дека ќе постојат слободни души кои ќе ја исправат правдата на нивната правда, на свој начин.

На крај, сакам да го изразам моето соучесништво и пријателство со сите оние кои застанаа на моја страна, со сите расположливи средства.

И неколку зборови до моите браќа, Јанис, кој исто така се наоѓа во болница, Андреас и Димитрис и многу други.

Борбата подразбира и загуби, бидејќи на патиштата кон достоинствен живот мораме да чекориме рамо до рамо со смртта, ризикувајќи сѐ за да добиеме сѐ. Борбата продолжува, со убоди на нож, непрестајно.

Сѐ за сѐ!

Додека живееме и дишеме, да живее анархијата!

На 6 декември ќе се сретнеме на улиците на бесот.

Моите мисли минуваат низ познати улици.

Затоа што вреди да го живееш сонот, иако гориш во оган.

И како што велиме ние, сила

Никос Романос

П.С.: Јасно е дека не можам да ги контролирам општествените автоматизми кои се појавуваат. Но, сите од Сириза и останатите трговци со надеж кои се појавија, ги избркав БЕЗ РАЗГОВОР, и нагласувам дека службено потпишав дека одбивам да примам каква било инфузија.

извор: radioazione.org

Вооружена негација – изјава на затворените членови на Заговор на Огнените ќелии

10599382_647879075308492_1171458118256482873_n

Вооружена негација

 

Просечноста убива. За нас не постои среден пат. Секој оној што се нарекува анархист се соочува со одлучувачка дилема, или да делува или да се смири и да ја напушти анархијата. Бидејќи анархија на работ од законот и со умерени зборови не е можна.

(необјавен текст на ЗОЌ)

1. Симболизмот во случајностите

По речиси две години, се ближи крајот на третото судење на Државата против Заговор на Огнените ќелии. Театарскиот спектакл го достигнува својот врв со „светиот“ чин на одбраната.

Симболизмот на зборовите не е случаен. Имено, за правосудната цивилизација одбраната се смета за „свето“ право на обвинетиот. Потсетува на исповед на верникот пред свештеникот. Тоа е врвниот момент на егзалтација на правосудната власт, пред пресудата. Од обвинетиот се бара да коленичи пред судиите (случајно, во Грција над главите на судиите стои слика од „Синот Божји“. Случајностите ги препуштаме на индивидуалниот суд.) и да моли за прошка за казнените гревови, за милост, па дури и за негово рехабилитирање. Во јазикот на симболизмот помили секогаш ни биле еретичните иконокласти наместо правдата на Инквизицијата. Во реалниот свет ние сме анархонихилисти и нема да се браниме пред ниту еден судија.

Повеќе

Солидарност за затворените анархисти во случајот Велвендо-Кожани

Писмо од анархистите обвинети за двојниот грабеж во Велвендо-Кожани

На 29 ноември 2013 ќе започне судењето за двојниот грабеж во Велвендо-Кожани. Ќе се одржи во женскиот оддел на затворот Коридалос (а не како што на почетокот беше најавено, во судот на улицата Лукареос). Судницата, светиот бордел на правдата, отсекогаш била простор во кој владејачката класа – авторитетот – ја докажувала својата надмоќ над „илегалните“ во оваа држава.

Затоа прашањето на солидарност е постојана пречка кога станува збор за анархисти, па затоа цајканите од секој вид (интервентни единици, во цивил, антитерористички единици) брзаат да ги исполнат судниците за да го попречат нејзиното изразување. Меѓутоа, согледувајќи го неуспехот на таквото делување и постоењето на евидентната зариженост за „безбедноста“ на префрлувањето (од затворите во судниците) на голем број анархисти, обата проблеми ги решија со помош на специјални судници (засега две) внатре женскиот оддел. Јасно е дека промената на местото на судење е резултат на тие две причини. Од една страна минимален ризик на логистичко ниво, а од друга регистрирање на сите солидарни кои сакаат да влезат.

Нам местото на судење не ни прави разлика, судницата е непријателски простор, без оглед дали се ноаѓа во затвор или во висечките градини на Вавилон. А ако тактиката на регистрирање ја ограничува присутноста на другарите во судницата, никој и ништо нема да ја спречи силата што ја добиваме од извиците и гласовите кои ги пробиваат затворските  ѕидови и блиндираните возила.

Освен тоа, за нас револуционерната солидарност не се ограничува на моментите на поддршка за време на судењето. Судницата е само простор во кој непријателот ја потврдува својата победа, механизам на асимилација на репресивното насилство со демократска идеологија. Во нашиот случај нема да има вообичаен „притисок“ на судиите за да се постигне поблага пресуда. Одлуките се однапред одредени. Но, нас тоа не нѐ интересира, бидејќи ние сме непријатели на судиите, не затоа што сме им на мета, туку затоа што нивна задача е да уништуваат луѓе под закрила на авторитетот на државата.

Солидарноста е непрекинат однос. Облиците на нејзино изразување се различни и се конкретизираат во миговите на напад врз системот. Се разбира, протестот пред самата судница може да биде еден од тие мигови, но тој не е ниту услов ниту единствен израз на солидарност. После сѐ, солидарноста со затворените револуционери не е статистика која ја наметнува моментот, таа е потреба, чувство, остварување на борбата на заедницата, со сите средства кои другарите ќе ги изберат за изразување на својата солидарност, дали со присуство пред судницата или со напад врз сето она што ја претставува моќта вмешана во нашето судење.

На крај сакаме да нагласиме дека сите ОДНОСИ МЕЃУ ДРУГАРИТЕ кои нѐ обединуваат, нашата заедничка визија за слобода, соништата кои ги делиме, никогаш нема да бидат нарушени од каков било облик на поделба кој се однесува на ставовите во однос на судењето или разните обвиненија против нас. Тоа што некои од нас, на пример, ќе имаат адвокати, а други не; тоа што некои ќе ја преземат одговорноста за грабежот, а некои не; не се причина за создавање поделби во борбената заедница, која нѐ обединува зад решетките.

Суштината на ова судење лежи во фактот дека државата и нејзиниот механизам судат анархисти кои се спротиставуваат на системот, кои се негови непријатели. Помалку е важно на кој начин ќе се погрижат што подолго да нѐ држат како заложници.

Нивниот главен интерес е да нѐ осудат како НЕПРИЈАТЕЛИ на системот. Ние, пак, не ја признаваме дихотомијата невин-виновен (во оваа, како и во секоја друга судска постапка против анархистички борци). Во нивниот свет ние сме виновни, виновни во однос на нивната „невиност“. Нашите мисли и нашите срца се со сите оние кои се борат против авторитетите.

БЕС И СВЕСНОСТ

Фивос Харисис, Аргирис Далиос, Јанис Михаилидис, Димитрис Бурзукос, Димитрис Политис, Никос Романос

извор: actforfree.nostate.net

actforfree.nostate.net contrainfo