Грција: Еви Сатири, на штрајк со глад од 14 септември, хоспитализирана

Изјавата на Еви Сатири на 15-от ден од штрајкот со глад

Во неделата навечер во 2 часот, бев одведена во затворската болница заради хипогликемичен шок. Докторите таму востановија дека е нужно да бидам преместена во надворешна болница. Бев вратена назад во затворот и подоцна, изутрината, по прегледот на докторите Сака и Космопулу, затворските доктори побараа мое итно преместување во надворешна болница. Истото попладне бев одведена во Општата болница Никаија, каде што одбив да примам секакви други течности освен физиолошки раствор, бидејќи докторите беа загрижени заради многу нискиот притисок. Денес, во понеделник 28.09, го прекинав примањето на физиолошкиот раствор.

Истовремено додека илјадници луѓе одат на работа, илјадници ученици на училиште и студенти на факултетите, илјадници живеат во ќорсокакот на економската тиранија и живот тече понатаму како и секогаш, јас го продолжувам мојот штрајк со глад против кадифениот фашизам на демократијата, кој ги завора луѓето само затоа што се членови на семејства на политички затвореници и затоа што се спротивставуваат на стравот, угнетувањето и експлоатирањето.

Барањето за отпуштање го предадов пред 20 дена на судскиот совет кој ќе мора да одлучи дали еден човечки живот вреди помалку од одржувањето на лажните обвивенија кои се во служба на плановите и интересите на моќниците.

Песочниот часовник истекува…
Системот кој принудува личности да ги изложуваат своите животи на ризик преку штрајк за да остварат слобода е осуден на пропаст…
Борбата продолжува…

Еви Сатири, 15 ден во штрајк со глад,
Општата болница Никаија, затворскиот оддел

извор: yu.radioazione.org

Грција: Писмо од Еви Сатири, на штрајк со глад од 14 септември

На крајот на февруари годинава, околу еден месец откако планот за бегство од затвор на Заговор на Oгнените ќелии се изјалови и беше откриен од полицијата, кучињата на власта решија да ги дисциплинираат другарите, посегнувајќи по нивните семејства. Прво беа приведени и затворени мајката на браќата Цакалос и девојката на Герасимос Цакалос, Еви Сатири, заедно со анархистката во бегство Ангелики Спиропуло поради тоа што и дадоа засолниште, а потоа и братот на членот на ЗOЌ Јоргос Полидорос. Полидорос наскоро беше ослободен од притвор, но мајката на Цакалоси и Еви Сатири беа задржани, поради што на 2. март членовите на ЗOЌ, заедно со Ангелики, започнаа штрајк со глад со барање за итно ослободување на нивните најблиски. Штрајкот беше прекинат по 34 дена, откако судот најави ослободување од притвор за мајката на Цакалоси, иако ја оставија заробена на островот каде што живее, без можност да ги посети своите синови. Но Еви Сатири и натаму остана во притвор во атинскиот затвор Коридалос, каде се наоѓа веќе шест месеци.

На 14 септември, Еви најави штрајк со глад до свое конечно ослободување. Во Атина, Волос, Солун и Комотини деновиве се одвиваа акции на солидарност со нејзината борба.

ИТНО ОСЛОБОДУВАЊЕ ЗА ЕВИ САТИРИ

Во продолжение следува нејзиното кратко писмо.


 

evi satiri_drawing

ПРОТИВ СТРАВОТ И НЕПРАВДАТА

Од денес, 14 септември, календарот во мојата ќелија повеќе нема да менува страници. Овој датум ќе остане заглавен таму сè до денот на мојата слобода.

Денес, на 14 септември, започнувам ШТРАЈК СО ГЛАД за мое ослободување; против стравот од моќта, против лагите на новинарите, против апатијата, против молкот…

Џандарите, судиите и политичарите ми ги заробија дните во ѕидовите на овој затвор, но не можат да ми го заробат достоинството, ниту мојот копнеж за слобода…

Ова е мое одбивање да ја прифатам омнипотентноста на Моќта, која ги смачкува нашите животи затворајќи ги во папки преполни со полициски досиеја во истражните канцеларии – тоа е наследството на колективната историја: борбите на угнетените кои се побуниле, кои дале отпор, кои крвареле и кои се уште ја бараат правдата.

Тоа е враќање на сеќавањето на востаниците, на угнетените и на затворениците кои не забораваат дека слободата не се дава… туку се освојува преку борба…

Можеш да имаш власт над луѓето само додека не им одземеш сè. Но, штом му одземеш на човека сè, тој повеќе не е под твоја власт – тогаш повторно е слободен.“ – А. Солженицин

Еви Сатири
Затвор „Коридалос“
14.09.2015

извор: actforfree

„Апстиненција од референдумот – во конфликт со демократските институции“ [Грција]

002

Грчката држава е во потрага по сојузници. Референдумот е најдобар начин тие да се пронајдат. Великодушно нудејќи илузии за слободната волја и со нашиот придонес за нејзиното зацврстување, нејзината најлуда желба се остварува: Сами себеси ќе си ја запечатиме гробницата! Дилемата е едноставна: Да или не? Злите странски кредитори или доброто левичарско управување до државата? Потежок или полесен меморандум? Мерки во висина од 12 или 8 милиони? Уште една шанса да ги ставиме нашите животи во рацете на владата и спасителите. Уште една можност за национално единство. Да заборавиме што нѐ разделува, да се стопиме со шарената маса (фашистите, патриотите, сопствениците, чесните граѓани) за да се спротивставиме на заедничкиот надворешен непријател, кредиторите, и на тој начин да ги ослободиме од одговорност локалните работодавци.

Како анархистички ученици избравме да апстинираме од референдумот (иако немаме право на глас). Се спротивставуваме на дилемите и илузиите на системот и однапред јасно изјавуваме дека нема да учествуваме во никаква изборна, институционална, владина процедура. Од многу едноставна причина, секој таков провес и секоја опција која ни се нуди преку тоа цели кон стабилизација на системот и зачувување-ширење на државната-националната-институционаолната доминација. Што не значи дека го поддржуваме бојкотот како алтернативен или трет начин, затоа што сметаме дека самиот бојкот како опција води кон пасивност и асимилација.

Оттаму, врз основа на горе наведениот начин на размислување, единствениот бојкот кој нѐ задоволува е оној кој произлегува од конфликтот, востаничкото делување и анархистичката борба. Далеку од партиите и партиските насоки. Далеку од спасителите и лидерите. Самоорганизирани, радикални и агресивни. Само на тој начин можеме да ги преземеме нашите животи во наши раце.

ФРОНТАЛЕН НАПАД ВРЗ ДРЖАВАТА, КАПИТАЛОТ И СЕКОЈ ОБЛИК НА АВТОРИТЕТ

анахистичката ученичка група „Антиобразовен напад“

извор: interarma

„Каде сакаме да постоиме“ – Николас Несунос [Грција]

 

540Неодамна, контраинформацискиот проект „Заговор на еднаквите“ го постави – и со право, по мое мислење – прашањето за тоа како различни анархистички тензии, некои од кои си противат едни на други, можат да коегзистираат во рамки на истите контраинформациски проекти.

Овде може да се тврди дека секој напад против доминацијата и репресијата може да дозволи, под одредени услови, периодична коегзистенција, на пример во акциите, на различни струи/тензии. Но се чини дека различната методологија на акцијата продолжува да биде непремостлив јаз, кој за жал (или за среќа) ги оддалечува конкретните тензии од анархистичкиот проект (не верувам ниту дека некогаш биле дел од истиот) и ги раздвојува, сместувајќи ги во еден идеолошки слободарски пантеон, лишен од секакви инсурекционистички средства.

Маргинализацијата на штрајкот со глад на Спирос Мандилас, недостигот на нихилистички и инсурекционистички книги и памфлети на анархистички изложби во Грција и пошироко, промовирањето на комунизација, постојаните критики против насилните дела на отпор, само го зголемуваат тој јаз. Јасно изразените идеи од страна на различни антиавторитарни и слободарски движења во последно време, кројат специфичен идеен процес на анархистичкиот проект, преку обид да ревидираат некои од идеите, средствата и целите. На тој начин се обидуваат да формираат еден анархистички (?) револуционерен субјект, негирајќи го неговото инсурекционистичко (но и индивидуалистичко) постоење, способен да ги прифати компромисот и илузијата кои го претставуваат сојузништвото со левичарски сили како нужност.

Предложената реорганизација и формирањето на поширока платформа (DAK) служи за обраќање кон фиктивна и невозможна квантификација на сили и се базира на анархокомунистичкиот мит за парадигмата од ’36-та. Последново, за возврат, ужива значително значење како модел на прагматично управување со моќта, нешто кое овие движења очигледно го имаат како своја крајна цел.

Не е ни чудно што бараат и повикуваат на ревизија на изборите како средство и на гласањето како тактичко оружје (види Eutopia). Овде е јасен обидот да се стави под прашање воздржувањето од гласање и да се апелира – дали до другари или не – на учество во ова одвратно средство на буржоаската демократија (и не само нејзино). Тие очигледно анархијата ја перцепираат како самоорганизација со директна демократија и кооперативна економија (G. Lieros), или како животен стил (C. Taibo), или како солидарност, или како еднаквост. Во секој случај, не како слобода (види K. Galanopoulos). Значи, изјавата дека „слободарското движење е барикада против нихилизмот и индивидуалниот колапс“ (G. Lieros) според тоа е и логична и точна.

Анархонихилизмот, но и инсурекционизмот, поаѓаат од виталниот импулс за уништување на моќта на повеќе нивоа, овде и сега. Нивната крајна цел не е моќ, ниту пак се залажуваат со некаква сигурност за иднината. Затоа Ниче бил толку исплашен од нивната волја за уништување. Ја разбирал динамиката на сите овие „декаденти“ кои сакаат да го уништат „здравото, моќно и големо општество“. Но не го разбрал и нивниот онтолошки принцип, мислејќи дека се стремат кон моќ. Нивната волја не била за моќ, значи за нешто надвор од она што се; илузија за освојување, но само на деструкцијата. Различните анархистички тензии (социјален анархизам, анархосиндикализам, анархокомунизам) на ист начин се исплашени од оваа „игра“ на уништување, што и сега е случајот, кога ги изолираат анархонихилизмот и инсурекционизмот (без притоа овие да бараат каква било соработка или сојузништво) на секој можен начин.

Но, величината на импулсот може да издржи секаков напад. Тоа е она што те буди, те менува, те турка на улиците, те вооружува, го повлекува орозот, без правила, без услови, без утрешнина.

Сепак, по повод последните епизоди во Патра, чии детали не ги знам, мислам дека насилната конфронтација помеѓу анархистички тензии ги дезориентира другарите од обете страни и ги заробува во конфликт кој изискува единствено власт. Браќата, дури и кога се далечни, дури и кога имаат поинакви црти, сепак остануваат браќа.

“Повеќе сакаме да постоиме во ноќта, кога сè се распаѓа и повеќе не гледаме назад, таму каде што светлата згаснуваат засекогаш. Ние сме сами со нашите идеи и нашите проекти, на милост на нивната испреплетена асиметрија. Но мора да продолжиме, не смееме да се сопреме, и кога се движиме, тоа нашите сопствени чекори нè влечат.“ A. Caraco

Николас Несунос

15.06.2015

извор

По повод штрајкот со глад на анархистичките и политичките затвореници – изјава на анархистичката група „Симфонија на хаосот“ [Грција]

symphony of chaos logo

Нужно надополнување на секоја борба е нејзината проценка откако ќе заврши. Акциите на нејзините субјекти, прашањата, недостатоците и проблематиките на кои се наишло, создадените односи и развиените перцепции би било добро да станат тема за размисли, со цел унапредување на нашите севкупни ставови против постоечкото, извлекувајќи корисни заклучоци и изведувајќи самокритика. Овој текст во никој случај не е севкупна оцена на таа борба. Немаме намера да ги анализираме специфичните настани, активности, гледишта и однесувања кои се одвиваа во рамки на движењето за солидарност, ниту генералните проблеми и патологијата на анархистичката средина. Покрај тоа, секоја расправа за специфичните борби и движења се однесува на нивните учесници и оние кои имаат намера да ја продолжат борбата под условите на тие движења. После толку долги и бројни активности и практична борба, можеме да го искажеме нашето мислење за широкиот спектар прашања како што се „посредните борби“, штрајкот со глад како средство на борба, односите меѓу затворените анархисти и оние во солидарност со нив, односот помеѓу анархистите и проектите со политички барања и уште многу друго. Оттука, користејќи ја можноста, ќе заземеме став за она што мислиме дека е најважно, настојувајќи да ги споделиме нашите интереси и заклучоци.

Штрајкот со глад како средство за борба

Штрајкот со глад е средство кое анархистичките, политичките и криминалните затвореници во Грција го користеле со децении, релативно често. Зачестеноста со себе повлекува автоматско изразување поддршка, солидарност и учество во соодветните движења, нешто што, меѓутоа, не оди во корист на анархистичката критика, не само во врска со поединичните случаи, туку и на самите средства.

Кога се одвива во услови на заробеништво, штрајкот со глад всушност е едно од најтешките средства за борба кои затвореникот на државата ги има на располагање. Но, штрајкувачот го признава непријателот како „партнер за преговори“ и поставува барања во еден процес на уценување на хуманитарната маска на државата, па оттаму средството како такво не ја поседува агресивната карактеристика на анархистичката борба. Пасивната природа на штрајкот со глад, втемелена на карактерот на барањата, е реалност на која ние гледаме критички, но секогаш во однос на посебните материјални услови на неповолното поле на затворот. Затоа не можеме да го споредиме со средствата за борба надвор од ѕидовите. Но сепак поседува една посебна карактеристика која секогаш мора да се земе предвид; тој по дефиниција е автодеструктивен во смисла на биолошка штета и обично доведува до трајни задравствени проблеми. Што не значи дека борбата поседува ризик кој мора да се избегне по секоја цена, врз основа на единствениот критериум за преживување. Но, значи внимателен избор на борби и нивно соодветно организирање, а секако не олеснување на истребувањето кое непријателот ни го приредува.

Повеќе

Грција: Спирос Мандилас го продолжува штрајкот со глад (53 ден) – Одбиено неговото барање за ослободување

Вчера Апелациониот суд во Солун го одби барањето на другарот Спирос
Мандилас за негово ослободување, односно за укинување на кауцијата од 5.000
евра. Наместо тоа, судот само ја намали кауцијата за негово ослободување од
притвор на 2.000 евра, и покрај сознанието дека во тој случај Спирос ќе
продолжи со штрајкот со глад.

Денес тој минува низ 53-от ден од штрајкот со глад, нов ден за чекор
поблизу до работ на смртта. Неговата состојба е крајно опасна: веќе има
изгубено 25% од телесната маса, а неговите лекари напоменуваат дека ако
стигне до 28%, со сигурност ќе следува смрт. Прашање е воопшто дали, дури и
да го прекине штрајкот веднаш, ќе биде во можност да си ги врати во нормала
функциите на основните органи, односно прашање е дали судот уште сега веќе
го нема убиено.

Спирос, освен во судот, одговорноста ја гледа и во другите 39 обвинети во
истиот случај, кои ги смета за соучесници во неговото притворање, затоа што
на денот на пресудата, ниту тој ниту неговиот адвокат не биле во можност да
присуствуваат на процесот и пресудата е донесена во нивно отсуство, додека
останатите (освен еден) прифатиле пресудата да биде донесена без разлика на
неговото отсуство. Поради тоа, во последното негово писмо од вчера од
болницата „Цанио“ во Пиреја, Спирос бара од нив итно да соберат пари за да
ја платат намалената кауција од 2.000 евра, додека самиот одбива да ја
плати.

Ова е најдолгиот од сите штрајкови со глад кој се одвиваа во грчките
затвори од есента наваму.

СИЛА ЗА ДРУГАРОТ СПИРОС МАНДИЛАС 

ЗнЕ

повеќе на: interarma.info

Текст од анархистот Спирос Мандилас кој е на штрајк со глад

Забелешка на Заговор на еднаквите: Денес е 50-тиот ден откако другарот Спирос Мандилас од анархистичкиот сквот „Надир“ во Солун започна штрајк со глад, со барање за негово итно ослободување од притвор. Спирос е притворен во врска со внатрешниот конфликт помеѓу повеќе сквотови во Солун, вклучително и „Надир“. Во негово отсуство и отсуство на неговиот бранител, а со присуство (кое Спирос го оквалификува како предавничко) на останатите речиси 50 обвинети (освен еден) во овој случај, судот го осуди на 7 години затвор и му беше назначен притвор со кауција од 5.000 евра до носење на конечната правосилна пресуда. По неговото повторно затворање, Спирос започна штрајк со глад, барајќи итно ослободување од притвор, одбивајќи да ја плати кауцијата.

СОЛИДАРНОСТ И СИЛА ЗА ДРУГАРОТ СПИРОС


Текстот на Спирос Мандилас:

Во понеделник, 4 Мај во 09h, моето барање за откажување на рестриктивните услови на одлуката која ме држи во притвор ќе се разгледува во Апелациониот суд во Солун, соба 335.

Денес, среда, 29 Април, јас сум во 47-миот ден од штрајкот со глад и имам изгубено околу 20 килограми, што е околу 25% од мојата почетна телесна тежина. Притисокот, шеќерот во крвта и пулсот сега ми се во критична состојба, а преживеав и две епизоди на губење на свеста, сериозни стомачни пореметувања со загуба на природни електролити во телото и проблеми со црниот дроб. Го одбив советот на лекарот да примам електролити. Исто така, од првиот ден на мојата хоспитализација во „Цанио“ ставив до знаење дека нема да прифатам никакви серуми, дури ниту ако паднам во кома. Лекарите и сестрите немаат никаква одговорност.

На денот кога ќе се разгледува моето барање ќе бидам во 52-от ден од штрајкот со глад. Единствената одлука која ќе ја прифатам е онаа која целосно ќе ги поништи рестриктивните услови на одлуката за притвор.

ШТРАЈК СО ГЛАД ДО КРАЈ

БЕС И СВЕСТ

Спирос Мандилас

Член на анархистичкиот сквот „Надир“

Среда, 29 април 2015

Атина, болница „Цанио“

извор: interarma

Видео: Заговор на Огнените ќелии – FAI/IRF – Проектот „Феникс“ (Црната интернационала)

Видео со англиски титл кој го прикажува почетниот дел од Проектот Феникс, меѓународен проект на бројни и разновидни саботажи и напади во различни земји.

Посветено на Алфредо Коспито и Никола Гаи, Ќелијата Олга FAI/IRF, кои ја преземаа одговорноста за ранувањето на извршниот директор на компанијата Ansaldo Nucleare, Роберто Адинолфи.

„Ние сме овде, каде што сѐ започнува сега.“

Проектот „Феникс“ е одмотување на скриена мапа која означува еден од патовите кон Атлантида на практичната теорија. Непознатиот и изгубен континент кој постои отаде рабовите на запалените градови на меѓупросторот. Создаден преку дела, дијалог и идеи, неформално организиран врз анархистички принципи на непрекинат автономен напад, револуционерна солидарност и интернационализам. Низа од напади извршени од разни радикални групи на директна акција ширум светот, прекинувајќи ја тишината на изолација и возвраќајќи го ударот на затворското општество на техно-индустрискиот систем.

Затворените членови на ЗОЌ се обвинети за поттикнување на нападите, Спирос Мандилас и Андреас Чавдаридис се уапсени и обвинети за 4-от чин од овој проект, испраќајќи пакет-бомба на поранешниот командант на антитерористичката агенција, Димитрис Ксоријанопулос; додека Христос Родопулос е обвинет за испраќање пакет-бомба на Димитрис Мокас, главниот обвинител за случајот ЗОЌ, како чин 6-ти.

Проектот Феникс денес е обновен преку напади во 2015 во Чиле, Чешка и Грција, преку другарите од подрачјето на Чешка кои ја започнаа кампањата „Да ја уништиме репресијата“. Приказната на Феникс и понатаму се пишува…

СОЛИДАРНОСТА Е НАШЕ ОРУЖЈЕ

НИТУ МИЛИМЕТАР НАЗАД

ДЕВЕТ МИЛИМЕТРИ ВО ГЛАВАТА НА ЦАЈКАНИТЕ

извор: 325

Вести за репресијата во Грција и Велика Британија

all-my-heroes-kill-cops-4Со новиот полициско-новинарски извештај се настојува да се погодат другарите кои повремено се во контакт со затворените членови на Заговор на Огнените ќелии. Во овој случат се обидуваат да ги локализираат другарите од Велика Британија кои, според извештајот на цајканите, таму објавуваат востаничко анархистичко списание. Сакаат да истражат зошто другарите од странство доаѓале во Грција одредени денови. Покрај тоа, ја земале во предвид и важноста на присуството на ќелии на FAI во земјата и известуваат дека една група грчки цајкани ќе дојде таму со цел да ги информира своите колеги. Се работи за лов на вештерки кој сега ги погодува и другарите во странство. Случајот на бегство на ЗОЌ е совршено алиби, по месеците медиумска пропаганда, за чистка и лов на другари кои веќе се на мета на цајканите.

Солидарни

извор: interarma.info

Заговор на Oгнените ќелии го прекина штрајкот со глад

Вчера, 04.04.2015, неколку дена по одобрувањето за отпуст од притвор на мајката на Герасимос и Христос Цакалос, членовите на Заговор на огнените ќелии објавија дека го прекинуваат штрајкот со глад после 32 дена, и покрај тоа што Еви, девојката на Герасимос, се уште е во притвор. Нејзината ситуација не е многу јасна, освен што во своето последно писмо ЗОЌ најавуваат дека „наскоро ќе излезе од затвор, повторно слободна“. Пред да го објават крајот на, според нив, победоносниот штрајк со глад, Еви објави јавно писмо во кое бара од членовите на ЗОЌ да го прекинат штрајкот и од мајката на браќата Цакалос да го прифати своето ослободување.

Осуммина од другарите завршија во болница во текот на 32-дневниот штрајк, некои од нив повеќекратно допирајќи ја границата со смртта: Михалис беше одведен на интензивна нега поради непосредна опасност од откажување на срцето, Олга падна до 40 килограми, Панајотис го започна штрајкот со веќе нарушено здравје поради операција на главата, а сите изгубија меѓу 15 и 20% од телесната тежина.

Во писмото ЗОЌ потсетуваат и дека борбата се уште не е завршена, алудирајќи на штрајкот на „Мрежата на борбени затвореници“ и изјавија поддршка за нивните барања за укинување на одредени закони, како и за Никос Мациотис, член на „Револуционерна борба“.