„Вредеше да се обидеме…“ – Заговор на огнените ќелии

images4

Нема да кажеме ниту еден збор кој би претставувал полезна информација за непријателот. Бегството од затвор е единствената цел на заробената урбана анархистичка герила. Зборот „бегство“ ја содржи смислата на слободата, која ги крева во воздух затворските ѕидини, во кои се заточени нашите животи. Ние, заробените анархисти од Заговор на огнените ќелии, никогаш не го заборавивме тој збор, иако повеќето нѐ заборавија нас. Судиите нè осудија на долги години живот како човечки сенки во заклучени згради, но не успеаја да ги заклучат нашите непокорни копнежи.

Секоја ноќ, лутајќи низ нашите мисли, бегаме во свет без затвори, вооружени стражари и затворени души. И, и покрај тоа што секое утро ѕвекотот на стражарските клучеви нè враќа во бетонската реалност на затворот, знаеме дека ќе дојде нашиот ден кога ќе ја сонуваме нашата анархија со отворени очи. Звукот на затворањето на катанецот ја засилува нашата омраза за затворот. Секој неуспех, секое апсење, секоја грешка нè прави уште потврдоглави. Колку пати и да паѓаме, повторно ќе се исправиме.

Не постои победа или пораз, постои само борба. Знаеме дека борбата на анархистичката урбана герила и на Заговор на огнените ќелии е борба против чудовиште. Во таа борба многу оружје, експлозиви, места за криење, возила, пари можат да бидат изгубени, но сите тие е лесно пак да се најдат. Она што не може да биде изгубено се другарите и другарките кои направија да се надеваме дека нашиот ден ќе дојде и дека ќе му речеме „збогум“ на затворот засекогаш.

Во овие мигови, кога непријателот се сити на сопствениот триумф, им праќаме најтопли соучеснички насмевки на тие прекрасни безимени луѓе, сега барани од полициските механизми на законот и редот. За овие прекрасни безимени луѓе, вреди повторно да го изречеме вечното ветување: „Нашиот ден ќе дојде.“

СИЛА И СОЛИДАРНОСТ ЗА ГОНЕТИТЕ ЗА СЛУЧАЈОТ ЗА ОБИДОТ ЗА БЕГСТВО ОД ЗАТВОР НА ЗАГОВОР НА ОГНЕНИТЕ ЌЕЛИИ

Хидрата на огнените ќелии нема да запре.

Заговор на огнените ќелии ќе се врати, посилен од било кога.

Заговор на огнените ќелии – Ќелија на затворените членови

Панајотис Аргиру

Јоргос Полидорос

Олга Економиду

Герасимос Цакалос

Христос Цакалос

Харис Хаџимикелакис

Теофилос Мавропулос

Јоргос Николопулос

Микалис Николопулос

Дамиано Болано

НИШТО НЕ Е ГОТОВО

СÈ ПРОДОЛЖУВА…

извор: interarma.info

Репресијата врз анархистите во Грција се засилува: започнаа трансферите во новите специјални затвори

03Домокос, првиот од специјалните затвори, таканаречени „затвори од тип Ц“, деновиве започна да ги отвара челичните порти за првите „неподобни“ затвореници. Никос Мациотис, член на анархокомунистичката милитантна организација „Револуционерна борба“ прв беше префлен во затворот Домокос пред шест дена. Вчера уште двајца осуденици поради членство во револуционерни организации беа префлени: Костас Гурнас од „Револуционерна борба“ и Димитрис Куфонтинас од комунистичката револуционерна група „17 ноември“. Истото утро, ненадејно и без никаква најава, што е вообичаен метод, во тип Ц затворот во Домокос беа одвлечкани и Јанис Наксакис и Григорис Сарафундис, обајцата осудени за вооружен грабеж во Пиргетос-Лариса, како и за наводно учество во „Заговор на огнените ќелии“ (кое и тие и членовите на ЗоЌ го негираат). Сарафундис беше префрлен во Домокос и покрај тоа што во моментот сѐ уште трае процесот за вооружениот грабеж во Суровичево-Лерин, во кој тој е еден од обвинетите. Тоа значи дека од трансфер во затворите со специјална безбедност не се „помилувани“ ниту оние против кои сѐ уште се води судски процес, и кои се држани во затворот Коридалос за да можат да присуствуваат на судењата кои се одржуваат во импровизирана судница во затворот.

Затворите од тип Ц се најновата измислица на грчката влада, специјално дизајнирана да ги демне, заплаши, комплетно изолира и полека убие „екстремно опасните затвореници“, а во прв ред осудениците за „тероризам против државата“. Со други зборови, тие се средство за уништување на анархистичките револуционерни организации и нивните членови. Во затворите од тип Ц, затворениците ќе бидат лишени од низа „привилегии“ кои ги уживаат обичните затвореници, а кои во услови на мрачно заточеништво ги крепат и ги одржуваат силни во волјата заробениците, како на пример месечни посети, телефонски разговори, прошетки во дворот, излези од затворот итн, а затворениците ќе бидат комплетно изолирани и од другите затвореници и од надворешниот свет. Идејата е да се закопаат под мрачните ѕидини во затворот и да се убијат во дух, тело и сеќавање сите оние другари кои повеле битка против општеството на власт. Грчката влада успеа да го истурка овој досега најрепресивен антианархистички метод, и покрај тоа што летото 2014 низ повеќе затвори ширум Грција се одржа најмасовниот затворенички штрајк со глад против оваа мерка.

Со оглед на тежината на нивните дела, и другарите од „Заговор на огнените ќелии“ во секој миг очекуваат да бидат одвлечкани во Домокос и разделени од своите соборци во затворот и од своите најмили од другата страна на ѕидот. На 29 декември заврши третиот судски процес кој се водеше против нив, а беа објавени и нивните пресуди. Секој поединечно од нив беше казнет со:

Христос Цакалос: 24 години, 2 месеца затвор;

Герасимос Цакалос: 21 година, 2 месеца затвор;

Михалис Николопулос: 20 години затвор;

Јоргос Николопулос: 24 години, 2 месеца;

Дамјано Болано: 24 години, 2 месеца;

Панајотис Аргиру: 19 години, 9 месеца;

Јоргос Полидорос: 25 години;

Олга Економиду: 25 години;

Теофилос Мавропулос: 25 години затвор.

Во истиот процес беа осудени и следниве затвореници кои негираат учество во ЗоЌ: Костас Сакас – 16 години (моментално во бегство); Александрос Митрусиас – 14 години; Јоргос Карајанидис – 14 години; Јанис Михаилидис – 5 години; Димитрис Политис – 6 месеци затвор.

*

Aпдејт (04.01.2015):  Вчера антитерористичката единица среде ноќ ги извадила Христос Цакалос, Герасимос Цакалос, Андреас Чавдаридис и Спирос Мандилас од нивните ќелии во машкиот затвор во Коридалос и префрлени се во изолација во простории во женскиот дел од истиот затвор.

*

И на другарите од „Заговор на огнените ќелии“, и на сите останати борци кои ги чека бесконечен престој во најмрачниот меѓу затворите, им праќаме прегратки на солидарност и соучесништво. Нека мрачните затворски ѕидини ја потхранат вашата омраза против поредокот на субмисивните. Ќе победат само ако го убијат вашиот дух; затоа, знајте дека и без да можат да стигнат до вас нашите соучеснички крикови, пламените јазици на гневот на другарите од сите ќошиња на светот ќе успејат да ги пробијат дебелите ѕидини на логорот на смртта и да ги стоплат вашите слободни срца.

СИТЕ ЗАТВОРИ ВО ПЛАМЕН

БОРБА ДО УНИШТУВАЊЕ НА СЕТО ПОСТОЕЧКО

СТРАСТА ЗА СЛОБОДА Е ПОСИЛНА ОД СИТЕ ЗАТВОРИ

ЗнЕ

 

Вооружена негација – изјава на затворените членови на Заговор на Огнените ќелии

10599382_647879075308492_1171458118256482873_n

Вооружена негација

 

Просечноста убива. За нас не постои среден пат. Секој оној што се нарекува анархист се соочува со одлучувачка дилема, или да делува или да се смири и да ја напушти анархијата. Бидејќи анархија на работ од законот и со умерени зборови не е можна.

(необјавен текст на ЗОЌ)

1. Симболизмот во случајностите

По речиси две години, се ближи крајот на третото судење на Државата против Заговор на Огнените ќелии. Театарскиот спектакл го достигнува својот врв со „светиот“ чин на одбраната.

Симболизмот на зборовите не е случаен. Имено, за правосудната цивилизација одбраната се смета за „свето“ право на обвинетиот. Потсетува на исповед на верникот пред свештеникот. Тоа е врвниот момент на егзалтација на правосудната власт, пред пресудата. Од обвинетиот се бара да коленичи пред судиите (случајно, во Грција над главите на судиите стои слика од „Синот Божји“. Случајностите ги препуштаме на индивидуалниот суд.) и да моли за прошка за казнените гревови, за милост, па дури и за негово рехабилитирање. Во јазикот на симболизмот помили секогаш ни биле еретичните иконокласти наместо правдата на Инквизицијата. Во реалниот свет ние сме анархонихилисти и нема да се браниме пред ниту еден судија.

Повеќе

Интервју на Заговор на Огнените ќелии со Алфредо Коспито

Неколку „слободни“ зборови

За неформалната анархистичка федерација и востаничкиот анархизам

Интервју на Заговор на Огнените ќелии (ЗОЌ)[1] со мене лично. Од грчките затвори до одделот за висока сигурност во затворот во Ферара [Италија]

Пред да одговорам на вашите прашања, сакам да нагласам дека она што ќе го кажам е мојата вистина. Една од бројните индивидуални точки на гледиште, сензибилитет и нијанси внатре ретортите од идеи и дела под името FAI-IRF[2]. Неформалната федерација која, одбивајќи го секое хегемоностичко искушение, претставува едно средство, една метода од компонентите на анархизмот од акција. Анархизмот од акција само кога е неформален, кога не се присилува на организациони структури (специфични, формални, синтези), кога не е опседнат со одобренија (што значи ја одбива политиката), може да се препознае во поширокиот хаотичен универзум под името Црна интернационала. Да појаснам, FAI-IRF е методологија на акции кои ги практикуваат само еден дел од сестрите и браќата од Црната интернационала, не се работи за организација, а уште помалку за колективен акроним, туку за средство кое тежнее кон ефикасност, кому цел му е да ги зајакне нуклеусите и другарите/другарките од акција по пат на спогодба за меѓусебна поддршка во врска со три точки: револуционерна солидарност, револуционерна кампања, комуникација помеѓу групи/поединци:

„РЕВОЛУЦИОНЕРНА СОЛИДАРНОСТ. Секоја FAI група од акција се залага за искажување на сопствената револуционерна солидарност со евентуално уапсените другари или другари во бегство. Солидарноста ќе се конкретизира пред сѐ преку вооружена акција, напад на структурите и личности одговорни за затворање на другарите. Солидарноста не може случајно да изостане затоа што на тој начин би изостанале и принципите врз кои се темелат анархистичкиот живот и чувства. Под поддршка при репресија, се разбира, не подразбираме техничко/правна помош: буржоаското општество нуди доволно адвокати, социјални работници или попови, за револуционерите да можат да се грижат за нешто друго.

РЕЦОЛУЦИОНЕРНИ КАМПАЊИ. Секоја група или поединец, кога ќе започне одредена кампања на борба преку акција и своја изјава, ќе ја следат други групи/поединци од Неформалната анархистичка федерација [FAI], на сопствен начин и со сопствен ритам. Секој поединец/група можат да започнат кампања на борба против одредени цели едноставно „промовирајќи“ проект по пат на една или повеќе акции проследени со потпис на одредена акциска група, со кој дополнително, преку акроним, се повикуваат и на Федерацијата. Ако постојат поделени мислења околу кампањата, критиката, по потреба, ќе се конкретизира преку акции/изјави кои ќе придонесат за изострување на целта или ќе ја доведат во прашање.

КОМУНИКАЦИЈА ПОМЕЃУ ГРУПИТЕ/ПОЕДИНЦИТЕ. Акциските групи од Неформалната анархистичка федерација не мораат меѓусебно да се познаваат, не постои таква потреба, затоа што на тој начин би се изложиле на непријателот, на лидеризам на поединци и бирократизација. Комуникацијата помеѓу групите/поединци во основа се одвива преку самите акции и преку информативните канали на движењето, без потреба од меѓусебно познавање.“ (Од Изјавата за преземање одговорност за нападот врз Проди, тогашниот претседател на Европската комисија, 21 декември 2003, од „Il dito e la luna”, стр. 15-16[3])

Повеќе

Пакет-бомба испратен во полициската управа на Итеа – Фокида (Грција)

spf

 

Полноќен експрес

  1. Патот на смртта: Затворот Маландрино – Полициската управа Итеа

Заговор на Огнените ќелии презема одговорност за испраќањето книги наполнети со експлозив во полициската управа на Итеа.

Полициската управа на Итеа, која одлучивме да ја нападнеме, не е само една непријателска воена база. Тоа е место каде затвореникот Илија Карели е претепан и измачуван, пред да им биде предаден на своите последни крвници, во затворот Нигрита.

Тоа што се случи во затворот на полициската управа на Итеа намерно е прикриено. Затворските стражари од затворот во Нигрита тврдат дека примиле затвореник во многу лоша состојба, пред да ги обојат сопствените раце со крв. Но, крвникот не може да обвини друг крвник. Затоа, несоборлив доказ секогаш останува самиот живот и неговиот несреќен отпечаток во сутеренот на просториите на полицискиот затвор. Таму, во бетонските гробници, каде човечките сенки се таложат една врз друга со денови, недели, месеци…

Тоа се личности кои ги заборавила дневната светлина, затоа што нивното сонце е жолта светилка на таванот, која никогаш не се гасне. На нив се сеќаваат само мувлосаните ѕидови на ќелиите, закопани во крв, очај и извици затоа што ги претепуваат свињите во униформи.

Ако ѕидовите имаа глас, грдотијата би се срамела самата од себе. Но, грдотијата не се прераскажува, таа се напаѓа. Како што вели една парола на улиците „Акцијата ги заменува солзите“. Затоа одлучивме повторно да дејствуваме и да го удриме непријателот в лице, во неговата сопствена база.

  1. … Последната станица затворот Нигрита…

Во затворот Нигрита, во Серес, „одборот за добредојде“ на затворските стражари ја чекал својата жртва. Стадо хиени подготвени да ја довршат работата на претходните мачители. Кукавичките и садистички крвници го преземаа својот плен во ланци и три-четири часа го подучуваа корективни методи и легална култура до смрт. Се разбира, по убиството на Кралот и апсењето на затворските стражари, почнаа меѓусебно да се издаваат и да се преправаат дека се каат.

Знаеме дека многумина затворски стражари, пред сè во провинциските затворени затвори не се срамат од својата работа и дека дури и се однесуваат како мали деспоти, со погрдно обраќање кон затворениците, понижување, па дури и претепување. Изгледа дека се однесуваат како да им е загарантиран имунитет, овозможен со фактот дека живеат далеку од метрополите и затоа веројатно мислат дека се недостижни за вооружената рака на урбаната герила. Но, ова мизерно племе овчари и пијаници се лаже себеси. Непријателот секогаш поседува име и адреса, каде и да се сокрие.

  1. Меѓународна маршрута: Стамхајм – Гвантанамо – Домокос

По бегството на урбаниот герилец Христодулос Ксирос, поранешниот командир-министер за Правда, сегашна марионета на Дендиас*, најави операција во затворот со максимална сигурност во Домокос.

Набрзо потоа, најавено е дека предлогот на новиот нацрт за законот за специјални затвори од видот Ц ќе биде применет во повеќето затвори од затворен вид.

Гилотински закон за политички затвореници, за обвинетите за таканаречен „организиран криминал“ –60% од затвореници се обвинети за „организиран криминал/злосторничко здружување“ – како и за непокорните затвореници.

Се разбира, никој не се запраша зошто целиот нацрт на законот не содржи дури ниту еден параграф за измените на градење кои би го потврдиле името што им е дадено, на пример закон за „затвори со максимална безбедност“. А тоа се случи затоа што затворите со максимална безбедност веќе со години се реалност во Грција.

Сите нови затвори од затворен вид, во последните години, се модерни гробови составени од бетон и решетки, изградени среде ништо. Дури и небото е скриено со бодликава жица, додека видео камерите ги следат сите движења на затворениците.

Значи, реалноста потекнува од реториката на власта. Тоа не е затвор со висока безбедност, туку една од најголемите казни. Сите решенија кои ги предложи лакејот на Дендиас се поврзани со операцијата на нов затвор во рамки на веќе постоечкиот, без право на излегување, без посети, без комуникација со надворешниот свет. Се работи за целосно бришење на затворениците кои треба да бидат уништени таму. Се работи за бришење на сетилата и свеста. Се работи за стар трик на власта. Внимателна психијатриска/научна верзија на казна/одмазда на демократијата против оние кои ќе се осмелат да ѝ пркосат. Белите ќелии на Стамхајм, во кои се убиени урбаните герилци на RAF во Западна Германија, претставуваат предци на Домокос. Гвантанамо е отелотворение на американскиот модел. Губење сетила, комуникација, свест. Смртна пресуда која се повторува.

Во меѓувреме, „изградбата“ на затвори со висока безбедност најавува изградба на врвно општество-затвор. Што и да се применува експериментално на затворениците денес – заморчиња на научниците на редот и законот – утре ќе се тестира во општествената машина. Бидејќи повеќето економски илузии се во постојан и сè поголем пад заради кризата, тоа што ќе изникне ќе бидат нулта толеранција и доктрини на редот и законот. Тоа е премин од рушевините на социјалната држава кон полициска.

Но, изгледа дека сепак во овој момент во рамките на грчките галии на демократијата нешто се придвижува…

Затворениците – иако не сакаме генерализации на колективни субјекти – учествуваат во широка мобилизација меѓу ѕидовите, против законот за затвори од видот Ц: ограничување на заедничките оброци, ноќни мобилизации, протести итн. Преку мобилизациите затворениците одбиваат да ги прифатат специјалните услови на изолација како животен услов, кои им ги подготвува државата. Во таа борба не се сами…

  1. Повик

За жал, среќата повторно ни го заврте грбот. Кога пакетот пристигнал во полициското змијско гнездо на полициската управа (29 април 2014), цајканот ги сфатил вистинските намери на „испраќачот“. Како резултат на тоа, повикана е Единицата за отстранување експлозивни направи за да ја неутрализира книгата-бомба која им ја пративме. Но, тоа претставува негативна оставштина за методологијата и практиката на пакети-бомби во Грција, бидејќи целта ни е да бидеме делотворни и да не трошиме премногу време на симболизам. Отсега па натаму многу нешто ќе се промени. Набрзо ќе се вратиме.

Исцртувајќи ги патиштата на напад, во практиката се среќаваме со други борци од сосема поинакво потекло, кои, со своите лични средства, сакаат да ја блокираат рутата на нацртот за затворот од максимална сигурност. Затоа, поздрав до борците од организацијата “Zero Tolerance” [Нулта толеранција] и сметајте ја нашата акција како мал придонес на нивниот „револуционерен повик“ кој го упатија по подметнувањето на пожарот во канцеларијата на Михелакис**.

Се разбира, со сето наше срце го посветуваме овој наш гест на напад – кој за жал остана недовршен – на десетмината наши затворени браќа и сестра во затворските ќелии: Панајотис, Олга, Јоргос, Дамјанос, Герасимос, Теофилос, Михалис, Харис, Јоргос, Христос. Им ја посветуваме исто така и на членот на FAI [Неформалната анархистичка федерација] А. Чавдаридис и анархистичкиот другар Спирос Мандилас, обвинети за „Проектот Феникс“.

Истовремено ја испраќаме нашата солидарност и на бараниот урбан герилец Христодулос Ксирос. Христодулос го користеше изразот „ЕДНАШ ГЕРИЛЕЦ, СЕКОГАШ ГЕРИЛЕЦ“… Од илегалата следи напаѓачки повик. Навистина ништо не ни значи тоа што понекогаш зборовите не се поклопуваат и често звучат различно. Ние не припаѓаме на псевдоидеологиите кои се претопуваат во зборовите, без воопшто да биле испробани во практика.

Предлогот на Х. Ксирос открива крстопат – за оние кои се способни да видат. Крстопат на напад каде што се сретнуваат личности со различни патишта со различни искуства. Но ние зборуваме… Отсега па натаму ќе продолжиме да се изразуваме преку акции за „повик“. Нашата солидарност исто така ја испраќаме на политичките затвореници кои преземале одговорност за припаѓање на вооружени групи.

На крај, бидејќи нашиот компас секогаш останува „блокиран“ во насока на меѓународниот заговор на Неформалната анархистичка федерација, не можеме да заборавиме да ги испратиме нашите братски поздрави на двајцата затворени другари од FAI во Италија, Алфредо Коспито и Никола Гаи, кои ја презедоа одговорноста за пукањето во извршниот директор на нуклеарна компанија.  Нашите востанички поздрави ги испраќаме и до Џанлука Јаковачи, кој ја презеде одговорноста за акциите на FAI против цели на Моќта, кој е затворен со анархистот Адријано Антоначи, кој исто така е обвинет за истиот случај. Двајцата другари се затворени во различни италијански затвори и против нив ќе се одржи ТВ-судење, без да можат да се сретнат. Што значи дека ќе бидат присутни преку телекомуникации додека се стотици километри далеку од судницата. На тој начин е уредена нивната најтешка изолација.

Истовремено, официјалното италијанско движење е незаинтересирано за нивниот случај и ги остави на маргините. Тоа се вообичаени ситуации, бидејќи реформистите, насекаде, па и во Грција, припаѓаат на истиот сој.

Освен тоа, оваа – недовршена – наша акција е дел од учеството во меѓународниот повик за солидарност со затворените италијански другари, кој ќе се одржи од 16 до 22 мај.

Исто така ги поздравуваме и затворените анархисти од практика ширум светот: Моника Кабаљеро, Франциско Солар, Габриел Помбо да Силва и Клаудио Лаваца во Шпанија. Карлос, Амели и Фалон во Мексико. Тамара Сол, Алфонсо Алвиал, Хермес Гонзалес и обвинетите во “Caso Security” во Чиле. Дамјен Камелио во Франција, Марко Камениш во Швајцарија и Илија Романов во Русија.

Слава му на Себастијан Оверслуј, убиен за време на вооружениот грабеж на бакна во Чиле.

СЀ ПРОДОЛЖУВА. НАБРЗО СЕ ВРАЌАМЕ…

ЗАГОВОР НА ОГНЕНИТЕ ЌЕЛИИ – FAI/IRF


* Никос Дендиас – министер за Јавен ред и Заштита на граѓаните.

** Јанис Михелаки – министер за Внатрешни работи; напад извршен на 14 јануари.

 

inter arma radioAzione

Стравот најпрвин се вгнездува во нашата душа, а потоа го ѕида ѕидот на нејзиниот затвор

Изјава на Заговор на Огнените ќелии за затворите

Една провокација… Бегството на Кристодулос Ксирос од затвор и неговото враќање на вооружената борба

Бројни лаги… ТВ монолог кој ја опишува внатрешноста на затворот, која изгледа како на филм. „Затвореници кои раководат со нештата во затворот…“

„Членови на ЗОЌ кои им шефуваат на затворските чувари.“

„Терористите слават Нова година и планираат бегство од затворот.“

Непријател… Изградбата на затвор внатре затворот, шифра „затвор од максимална сигурност, Тип Ц“.

Вистината… Сите катанци на светот не можат да ја затворат нашата непоколеблива одлука да останеме непријатели на авторитетот до самиот крај…

 1.       Пропагандата станува практика

Последните месеци новинарите, како носители на една вистина, следејќи ги наредбите на власта, создадоа атмосфера на страв. Телевизиското сценарио на „вистина“, кое зборува за „терористи жедни за крв“, збогатено со провокативната уцена од четири милиони евра за секој потенцијален доушник кој ќе придонесе за апсење на бараната личност. Зад комуникативниот наплив на лаги, се појави вистината на репресијата.

По пропагандатата следуваат дела

Полициската кампања започна со бројни претреси на домовите на другари и други поединци од анархистичкото движење. Истовремено, терористичката хистерија веќе беше распространета со што тоа беше вистинскиот момент за тестирање на предлогот за изградба на грчкиот Гвантанамо. Гвантанамо кој власта најпрвин сака да го примени на затворот Домокос, потоа на сите затвори и на крај насекаде, на улиците, на градските плоштади, на човечките умови и души. Бидејќи, всушност, тоа е целта.

Бившиот фашистички судија, кој го води Министерството за Правда, веќе ги влече конците, целејќи кон согласност или дури аплауз од ТВ публиката.

2.       Изолација преку заборав

Затвор од максимална сигурност не значи само повеќе решетки и подебел цемент, кој ќе го крие сонцето. Тоа не е само легален отров кој споро и непрекинато ги убива животите на затворениците.

Тоа е експеримент на амнезија. Научна постапка, за затворениците да заборават и да бидат заборавени.

Зголемувањето на границата на затворските казни, забраната на излегувања, сензорната изолација преку укинување и намалување на човечките контакти со нашите сакани цели кон тоа да заборавиме дека постои живот. Живот кој ги надминува ѕидовите на затворскиот двор. Истовремено нѐ закопуваат во цементни гробови со максимална сигурност, сакајќи да нѐ поразат преку заборав.

Поконкретно, сакаат да го затворат искуството на вооружената герила, да го одвојат од стварноста и да го избришат, и како историја и како искуство. А сѐ што е заборавено осудено е да умре…

3.       Моќта сака да разделува

На 27 март 2014, затвореникот Илија Карели беше убиен, неколку дена откако со нож избоде затворски чувар.

Карели на смрт го претепаа цајканите и затворските чувари. Тој не е првиот, а нема да биде ниту последниот кој од затвор е пуштен во ковчег. Само што неговиот случај не можеше да биде сокриен зад изговори и лаги.

Затоа што сите знаат дека затворот, на свој начин, е кралство на смртта. Смртта владее со затворот, понекогаш на бавен секојдневен начин преку наркотици и дрога и белите страници на дневникот, а понекогаш во облик на бирократски статистики, недостиг на медицински персонал и безизленоста внатре четирите ѕида.

Истовремено, со затворот владее стравот, заедно со својата соработничка – поделбата. Казната затвор од максимална сигурност ги поделува затворениците. Постојат опасни-непокорни затвореници и послушни, „добри“, подготвени за соработка со управителите и обвинителите. Тоа не е ништо ново, но сега е и официјално. Нацрт законот за затворот од максимална сигурност е јасен. Затвореникот кој со информации ќе помогне при спречувањето „терористички дела“ или при апсењето „терористи“, ќе ужива во милоста на државата, односно ќе биде ослободен и вклучен во програмата за заштита на сведоци. Отровот на сомнеж тече низ затворите. Лакеите имаат нов повод, со оглед дека државата може да ги награди со својата сопствена верзија на „слобода“. Меѓутоа, постои и нешто полошо од лакеите. Новите затвори од максимална сигурност функционираат како дестимулација. Законот е јасен. Ако обвинителот го смета некој затвореник за „опасен“, без оглед на „казненото дело“, тогаш тој автоматски може да биде обележен како затвореник од Тип Ц и преместен во затвор од максимална безбедност.

Што значи тоа помеѓу редови? Дека секој кој бара минимум достоинство внатре затворите, од протести против условите за живот до отпор кон агресивното однесување на стражарите, може да биде обележан како „проблем“. Затоа сега постои складиште за сите непријатни „проблеми“. Тие складишта имаат име… тоа се затворите од максимална сигурност.

На тој начин управителите на затворите се обидуваат да ги удават затворениците во рамнодушност и пасивност. Нема јаже за спасување при ова давење, само разочарувања кои пронаоѓаат засолниште во тишината.

4.       Од теорија до практика

Не сакаме анализи кои се цел самите себеси. Сакаме да ја пробиеме површината на проблемот и да го изнајдеме неговото уништување.

Факт е дека Демократијата е железна тупаница во кадифена ракавица. Сега откако кадифената ракавица е распарталена, остана само железото. На авторитетот како целина му снема ветувања и единственото нешто што му остана се заканите и казните. Над остатоците од потрошувачкиот рај, безначајната среќа, ситната сопственост и поседувањето предмети, се издига Партијата на Законот и Редот. Власта вели, „оние кои не можам да ги измамам, барем ќе ги заплашам…“ И така владее стравот. Заговор на Огнените ќелии јасно ги изнесе своите намери. Одговорот на теророт е терор. Единствениот начин на кој може да се искорени стравот и неговата тиранија е тој да се пренесе на територијата на непријателот. Анархистичката вооружена герила преку автономните ќелии на афинитет, кои понекогаш се сретнуваат внатре неформалната мрежа на FAI, а понекогаш не, е нашиот одговор на авторитетот.

Се разбира, за нас кои живееме на територијата на заробеништвото постојат само неколку избори, а тие често се затворени. Но, во потешкотиите лежи убавината на борбата.

Сѐ додека не го создадеме „нашиот ден“, често се наоѓаме во посредни состојби на борба. Токму како и денес, додека го пишуваме овој текст, се одвиваат протести во речиси сите затвори низ цела Грција против фашистичкиот предлог закон за затвор од Тип Ц (преку одбивање на затворање на пладне, собирање на затворениците и извикување слогани во дворовите, одбивање оброци итн.).

Свесни сме за контрадикциите кои постојат во протестите внатре затворите. Кажано со едноставни зборови, за нас дури и златниот затвор останува затвор. Ние не сакаме подобрување на условите за живот во затворите, туку уништување на самиот затвор како таков. Посредните борби, се разбира, не можат во целост ниту да ја изразат ниту да ја содржат омразата која ја чувствуваме против затворот. Но, во состојба на заробеништво дури и овие кратки мигови на рудиментарна дестабилизација на нормалното функционирање на затворот можеби се некакви потребни воздишки кои ги одржуваат нашето ветување живо, „дека нашиот ден ќе дојде…“.

5.       За… Нова Атлантида

Знаеме дека секојдневно се сретнуваат бројни акции на непокорност, сакајќи да го срушат светот на авторитет. На руините на државата и општеството може да се роди нова неистражена територија, не во географрска смисла, туку со неограничена слобода. Во оваа нова Атлантида нема да има ниту сантиметар земја за затвори и крвници. Денес од затворите во Грција испраќаме сила и солидарност на затворените браќа и сестри ширум светот. Особено би сакале да ги споменеме Никола и Алфредо (затворени заради една акција на FAI) во специјалниот оддел на италијанскиот затвор, каде што поштата им ја цензурира и нивните текстови ги запленува полицијата… на мислите.

Другари, ние секогаш сме со вас.

АКЦИЈАТА ГИ ЗАМЕНУВА СОЛЗИТЕ

НИШТО ПОМАЛКУ ОД СЀ

Заговор на Огнените ќелии FAI/FRI

Ќелија на затворените членови

Затворот Коридалос 03.04.2014

interarma radioazione

Директната неодложност на нападот – Христос Цакалос

Придонес на членот на грчката анархистичка група Заговор на Огнените ќелии, Христос Цакалос[1] за списанието “Nihilistic March” и контраинформацискиот блог Parabellum.

Продолжение од дискусијата започната со италијанскиот другар Никола Гаи.[2]

 

1. Произведувачи на чуда за општествен спас

Живееме во мрачна, предвидлива и механичка ера. Живееме во диктатура на броеви на финансиските кризи, статистика на невработени, пазарни анализи на акции и сеопшт општествен страв.

Истовремено, човекољубивите трговци на „прогресивните“ идеологии бараат нови клиенти. Лутајќи, произведувачите на чуда ги рекламираат своите идеолошки производи и ветуваат општествен лек. Алтернативни извори на енергија, „зелен“ раст на индустријата, праведно оданочување, почитување на работничките права, здравствено осигурување, социјална држава…

Сето тоа е проследено и од разни „анархистички“ шарлатани кои рекламираат дополнителни слободарски измами за утопијата која надоаѓа. Социјална правда, самоуправување со средствата за производство, директна демократија, работнички совети…

Но, дури и „анархистичките“ лекови за општествен спас, и покрај ветувањата за ослободување на нашите животи, едноставно го репрограмираат општествениот апарат користејќи само малку послободарски прирачник. Мачката засекогаш останува мачка, дури и ако е обоена во црно и црвено.

Но, зошто во анархистичките средини постои потреба некој да се претстави како исцелител на општествениот сифилис? Анархијата не е општествен аналгетик, таа е отров. Таа ниту ја ублажува болката ниту нè смирува со идните ветувања за „праведно“ општество. Напротив, таа ги труе мислата и делото, со цел да го уништи постоечкото и да креира неистражени страсти и тензии, кои немаат никаква врска со стариот свет.

Повеќе