По повод штрајкот со глад на анархистичките и политичките затвореници – изјава на анархистичката група „Симфонија на хаосот“ [Грција]

symphony of chaos logo

Нужно надополнување на секоја борба е нејзината проценка откако ќе заврши. Акциите на нејзините субјекти, прашањата, недостатоците и проблематиките на кои се наишло, создадените односи и развиените перцепции би било добро да станат тема за размисли, со цел унапредување на нашите севкупни ставови против постоечкото, извлекувајќи корисни заклучоци и изведувајќи самокритика. Овој текст во никој случај не е севкупна оцена на таа борба. Немаме намера да ги анализираме специфичните настани, активности, гледишта и однесувања кои се одвиваа во рамки на движењето за солидарност, ниту генералните проблеми и патологијата на анархистичката средина. Покрај тоа, секоја расправа за специфичните борби и движења се однесува на нивните учесници и оние кои имаат намера да ја продолжат борбата под условите на тие движења. После толку долги и бројни активности и практична борба, можеме да го искажеме нашето мислење за широкиот спектар прашања како што се „посредните борби“, штрајкот со глад како средство на борба, односите меѓу затворените анархисти и оние во солидарност со нив, односот помеѓу анархистите и проектите со политички барања и уште многу друго. Оттука, користејќи ја можноста, ќе заземеме став за она што мислиме дека е најважно, настојувајќи да ги споделиме нашите интереси и заклучоци.

Штрајкот со глад како средство за борба

Штрајкот со глад е средство кое анархистичките, политичките и криминалните затвореници во Грција го користеле со децении, релативно често. Зачестеноста со себе повлекува автоматско изразување поддршка, солидарност и учество во соодветните движења, нешто што, меѓутоа, не оди во корист на анархистичката критика, не само во врска со поединичните случаи, туку и на самите средства.

Кога се одвива во услови на заробеништво, штрајкот со глад всушност е едно од најтешките средства за борба кои затвореникот на државата ги има на располагање. Но, штрајкувачот го признава непријателот како „партнер за преговори“ и поставува барања во еден процес на уценување на хуманитарната маска на државата, па оттаму средството како такво не ја поседува агресивната карактеристика на анархистичката борба. Пасивната природа на штрајкот со глад, втемелена на карактерот на барањата, е реалност на која ние гледаме критички, но секогаш во однос на посебните материјални услови на неповолното поле на затворот. Затоа не можеме да го споредиме со средствата за борба надвор од ѕидовите. Но сепак поседува една посебна карактеристика која секогаш мора да се земе предвид; тој по дефиниција е автодеструктивен во смисла на биолошка штета и обично доведува до трајни задравствени проблеми. Што не значи дека борбата поседува ризик кој мора да се избегне по секоја цена, врз основа на единствениот критериум за преживување. Но, значи внимателен избор на борби и нивно соодветно организирање, а секако не олеснување на истребувањето кое непријателот ни го приредува.

Повеќе

Видео: Заговор на Огнените ќелии – FAI/IRF – Проектот „Феникс“ (Црната интернационала)

Видео со англиски титл кој го прикажува почетниот дел од Проектот Феникс, меѓународен проект на бројни и разновидни саботажи и напади во различни земји.

Посветено на Алфредо Коспито и Никола Гаи, Ќелијата Олга FAI/IRF, кои ја преземаа одговорноста за ранувањето на извршниот директор на компанијата Ansaldo Nucleare, Роберто Адинолфи.

„Ние сме овде, каде што сѐ започнува сега.“

Проектот „Феникс“ е одмотување на скриена мапа која означува еден од патовите кон Атлантида на практичната теорија. Непознатиот и изгубен континент кој постои отаде рабовите на запалените градови на меѓупросторот. Создаден преку дела, дијалог и идеи, неформално организиран врз анархистички принципи на непрекинат автономен напад, револуционерна солидарност и интернационализам. Низа од напади извршени од разни радикални групи на директна акција ширум светот, прекинувајќи ја тишината на изолација и возвраќајќи го ударот на затворското општество на техно-индустрискиот систем.

Затворените членови на ЗОЌ се обвинети за поттикнување на нападите, Спирос Мандилас и Андреас Чавдаридис се уапсени и обвинети за 4-от чин од овој проект, испраќајќи пакет-бомба на поранешниот командант на антитерористичката агенција, Димитрис Ксоријанопулос; додека Христос Родопулос е обвинет за испраќање пакет-бомба на Димитрис Мокас, главниот обвинител за случајот ЗОЌ, како чин 6-ти.

Проектот Феникс денес е обновен преку напади во 2015 во Чиле, Чешка и Грција, преку другарите од подрачјето на Чешка кои ја започнаа кампањата „Да ја уништиме репресијата“. Приказната на Феникс и понатаму се пишува…

СОЛИДАРНОСТА Е НАШЕ ОРУЖЈЕ

НИТУ МИЛИМЕТАР НАЗАД

ДЕВЕТ МИЛИМЕТРИ ВО ГЛАВАТА НА ЦАЈКАНИТЕ

извор: 325

Интервју на Заговор на Огнените ќелии со Алфредо Коспито

Неколку „слободни“ зборови

За неформалната анархистичка федерација и востаничкиот анархизам

Интервју на Заговор на Огнените ќелии (ЗОЌ)[1] со мене лично. Од грчките затвори до одделот за висока сигурност во затворот во Ферара [Италија]

Пред да одговорам на вашите прашања, сакам да нагласам дека она што ќе го кажам е мојата вистина. Една од бројните индивидуални точки на гледиште, сензибилитет и нијанси внатре ретортите од идеи и дела под името FAI-IRF[2]. Неформалната федерација која, одбивајќи го секое хегемоностичко искушение, претставува едно средство, една метода од компонентите на анархизмот од акција. Анархизмот од акција само кога е неформален, кога не се присилува на организациони структури (специфични, формални, синтези), кога не е опседнат со одобренија (што значи ја одбива политиката), може да се препознае во поширокиот хаотичен универзум под името Црна интернационала. Да појаснам, FAI-IRF е методологија на акции кои ги практикуваат само еден дел од сестрите и браќата од Црната интернационала, не се работи за организација, а уште помалку за колективен акроним, туку за средство кое тежнее кон ефикасност, кому цел му е да ги зајакне нуклеусите и другарите/другарките од акција по пат на спогодба за меѓусебна поддршка во врска со три точки: револуционерна солидарност, револуционерна кампања, комуникација помеѓу групи/поединци:

„РЕВОЛУЦИОНЕРНА СОЛИДАРНОСТ. Секоја FAI група од акција се залага за искажување на сопствената револуционерна солидарност со евентуално уапсените другари или другари во бегство. Солидарноста ќе се конкретизира пред сѐ преку вооружена акција, напад на структурите и личности одговорни за затворање на другарите. Солидарноста не може случајно да изостане затоа што на тој начин би изостанале и принципите врз кои се темелат анархистичкиот живот и чувства. Под поддршка при репресија, се разбира, не подразбираме техничко/правна помош: буржоаското општество нуди доволно адвокати, социјални работници или попови, за револуционерите да можат да се грижат за нешто друго.

РЕЦОЛУЦИОНЕРНИ КАМПАЊИ. Секоја група или поединец, кога ќе започне одредена кампања на борба преку акција и своја изјава, ќе ја следат други групи/поединци од Неформалната анархистичка федерација [FAI], на сопствен начин и со сопствен ритам. Секој поединец/група можат да започнат кампања на борба против одредени цели едноставно „промовирајќи“ проект по пат на една или повеќе акции проследени со потпис на одредена акциска група, со кој дополнително, преку акроним, се повикуваат и на Федерацијата. Ако постојат поделени мислења околу кампањата, критиката, по потреба, ќе се конкретизира преку акции/изјави кои ќе придонесат за изострување на целта или ќе ја доведат во прашање.

КОМУНИКАЦИЈА ПОМЕЃУ ГРУПИТЕ/ПОЕДИНЦИТЕ. Акциските групи од Неформалната анархистичка федерација не мораат меѓусебно да се познаваат, не постои таква потреба, затоа што на тој начин би се изложиле на непријателот, на лидеризам на поединци и бирократизација. Комуникацијата помеѓу групите/поединци во основа се одвива преку самите акции и преку информативните канали на движењето, без потреба од меѓусебно познавање.“ (Од Изјавата за преземање одговорност за нападот врз Проди, тогашниот претседател на Европската комисија, 21 декември 2003, од „Il dito e la luna”, стр. 15-16[3])

Повеќе

Пакет-бомба испратен во полициската управа на Итеа – Фокида (Грција)

spf

 

Полноќен експрес

  1. Патот на смртта: Затворот Маландрино – Полициската управа Итеа

Заговор на Огнените ќелии презема одговорност за испраќањето книги наполнети со експлозив во полициската управа на Итеа.

Полициската управа на Итеа, која одлучивме да ја нападнеме, не е само една непријателска воена база. Тоа е место каде затвореникот Илија Карели е претепан и измачуван, пред да им биде предаден на своите последни крвници, во затворот Нигрита.

Тоа што се случи во затворот на полициската управа на Итеа намерно е прикриено. Затворските стражари од затворот во Нигрита тврдат дека примиле затвореник во многу лоша состојба, пред да ги обојат сопствените раце со крв. Но, крвникот не може да обвини друг крвник. Затоа, несоборлив доказ секогаш останува самиот живот и неговиот несреќен отпечаток во сутеренот на просториите на полицискиот затвор. Таму, во бетонските гробници, каде човечките сенки се таложат една врз друга со денови, недели, месеци…

Тоа се личности кои ги заборавила дневната светлина, затоа што нивното сонце е жолта светилка на таванот, која никогаш не се гасне. На нив се сеќаваат само мувлосаните ѕидови на ќелиите, закопани во крв, очај и извици затоа што ги претепуваат свињите во униформи.

Ако ѕидовите имаа глас, грдотијата би се срамела самата од себе. Но, грдотијата не се прераскажува, таа се напаѓа. Како што вели една парола на улиците „Акцијата ги заменува солзите“. Затоа одлучивме повторно да дејствуваме и да го удриме непријателот в лице, во неговата сопствена база.

  1. … Последната станица затворот Нигрита…

Во затворот Нигрита, во Серес, „одборот за добредојде“ на затворските стражари ја чекал својата жртва. Стадо хиени подготвени да ја довршат работата на претходните мачители. Кукавичките и садистички крвници го преземаа својот плен во ланци и три-четири часа го подучуваа корективни методи и легална култура до смрт. Се разбира, по убиството на Кралот и апсењето на затворските стражари, почнаа меѓусебно да се издаваат и да се преправаат дека се каат.

Знаеме дека многумина затворски стражари, пред сè во провинциските затворени затвори не се срамат од својата работа и дека дури и се однесуваат како мали деспоти, со погрдно обраќање кон затворениците, понижување, па дури и претепување. Изгледа дека се однесуваат како да им е загарантиран имунитет, овозможен со фактот дека живеат далеку од метрополите и затоа веројатно мислат дека се недостижни за вооружената рака на урбаната герила. Но, ова мизерно племе овчари и пијаници се лаже себеси. Непријателот секогаш поседува име и адреса, каде и да се сокрие.

  1. Меѓународна маршрута: Стамхајм – Гвантанамо – Домокос

По бегството на урбаниот герилец Христодулос Ксирос, поранешниот командир-министер за Правда, сегашна марионета на Дендиас*, најави операција во затворот со максимална сигурност во Домокос.

Набрзо потоа, најавено е дека предлогот на новиот нацрт за законот за специјални затвори од видот Ц ќе биде применет во повеќето затвори од затворен вид.

Гилотински закон за политички затвореници, за обвинетите за таканаречен „организиран криминал“ –60% од затвореници се обвинети за „организиран криминал/злосторничко здружување“ – како и за непокорните затвореници.

Се разбира, никој не се запраша зошто целиот нацрт на законот не содржи дури ниту еден параграф за измените на градење кои би го потврдиле името што им е дадено, на пример закон за „затвори со максимална безбедност“. А тоа се случи затоа што затворите со максимална безбедност веќе со години се реалност во Грција.

Сите нови затвори од затворен вид, во последните години, се модерни гробови составени од бетон и решетки, изградени среде ништо. Дури и небото е скриено со бодликава жица, додека видео камерите ги следат сите движења на затворениците.

Значи, реалноста потекнува од реториката на власта. Тоа не е затвор со висока безбедност, туку една од најголемите казни. Сите решенија кои ги предложи лакејот на Дендиас се поврзани со операцијата на нов затвор во рамки на веќе постоечкиот, без право на излегување, без посети, без комуникација со надворешниот свет. Се работи за целосно бришење на затворениците кои треба да бидат уништени таму. Се работи за бришење на сетилата и свеста. Се работи за стар трик на власта. Внимателна психијатриска/научна верзија на казна/одмазда на демократијата против оние кои ќе се осмелат да ѝ пркосат. Белите ќелии на Стамхајм, во кои се убиени урбаните герилци на RAF во Западна Германија, претставуваат предци на Домокос. Гвантанамо е отелотворение на американскиот модел. Губење сетила, комуникација, свест. Смртна пресуда која се повторува.

Во меѓувреме, „изградбата“ на затвори со висока безбедност најавува изградба на врвно општество-затвор. Што и да се применува експериментално на затворениците денес – заморчиња на научниците на редот и законот – утре ќе се тестира во општествената машина. Бидејќи повеќето економски илузии се во постојан и сè поголем пад заради кризата, тоа што ќе изникне ќе бидат нулта толеранција и доктрини на редот и законот. Тоа е премин од рушевините на социјалната држава кон полициска.

Но, изгледа дека сепак во овој момент во рамките на грчките галии на демократијата нешто се придвижува…

Затворениците – иако не сакаме генерализации на колективни субјекти – учествуваат во широка мобилизација меѓу ѕидовите, против законот за затвори од видот Ц: ограничување на заедничките оброци, ноќни мобилизации, протести итн. Преку мобилизациите затворениците одбиваат да ги прифатат специјалните услови на изолација како животен услов, кои им ги подготвува државата. Во таа борба не се сами…

  1. Повик

За жал, среќата повторно ни го заврте грбот. Кога пакетот пристигнал во полициското змијско гнездо на полициската управа (29 април 2014), цајканот ги сфатил вистинските намери на „испраќачот“. Како резултат на тоа, повикана е Единицата за отстранување експлозивни направи за да ја неутрализира книгата-бомба која им ја пративме. Но, тоа претставува негативна оставштина за методологијата и практиката на пакети-бомби во Грција, бидејќи целта ни е да бидеме делотворни и да не трошиме премногу време на симболизам. Отсега па натаму многу нешто ќе се промени. Набрзо ќе се вратиме.

Исцртувајќи ги патиштата на напад, во практиката се среќаваме со други борци од сосема поинакво потекло, кои, со своите лични средства, сакаат да ја блокираат рутата на нацртот за затворот од максимална сигурност. Затоа, поздрав до борците од организацијата “Zero Tolerance” [Нулта толеранција] и сметајте ја нашата акција како мал придонес на нивниот „револуционерен повик“ кој го упатија по подметнувањето на пожарот во канцеларијата на Михелакис**.

Се разбира, со сето наше срце го посветуваме овој наш гест на напад – кој за жал остана недовршен – на десетмината наши затворени браќа и сестра во затворските ќелии: Панајотис, Олга, Јоргос, Дамјанос, Герасимос, Теофилос, Михалис, Харис, Јоргос, Христос. Им ја посветуваме исто така и на членот на FAI [Неформалната анархистичка федерација] А. Чавдаридис и анархистичкиот другар Спирос Мандилас, обвинети за „Проектот Феникс“.

Истовремено ја испраќаме нашата солидарност и на бараниот урбан герилец Христодулос Ксирос. Христодулос го користеше изразот „ЕДНАШ ГЕРИЛЕЦ, СЕКОГАШ ГЕРИЛЕЦ“… Од илегалата следи напаѓачки повик. Навистина ништо не ни значи тоа што понекогаш зборовите не се поклопуваат и често звучат различно. Ние не припаѓаме на псевдоидеологиите кои се претопуваат во зборовите, без воопшто да биле испробани во практика.

Предлогот на Х. Ксирос открива крстопат – за оние кои се способни да видат. Крстопат на напад каде што се сретнуваат личности со различни патишта со различни искуства. Но ние зборуваме… Отсега па натаму ќе продолжиме да се изразуваме преку акции за „повик“. Нашата солидарност исто така ја испраќаме на политичките затвореници кои преземале одговорност за припаѓање на вооружени групи.

На крај, бидејќи нашиот компас секогаш останува „блокиран“ во насока на меѓународниот заговор на Неформалната анархистичка федерација, не можеме да заборавиме да ги испратиме нашите братски поздрави на двајцата затворени другари од FAI во Италија, Алфредо Коспито и Никола Гаи, кои ја презедоа одговорноста за пукањето во извршниот директор на нуклеарна компанија.  Нашите востанички поздрави ги испраќаме и до Џанлука Јаковачи, кој ја презеде одговорноста за акциите на FAI против цели на Моќта, кој е затворен со анархистот Адријано Антоначи, кој исто така е обвинет за истиот случај. Двајцата другари се затворени во различни италијански затвори и против нив ќе се одржи ТВ-судење, без да можат да се сретнат. Што значи дека ќе бидат присутни преку телекомуникации додека се стотици километри далеку од судницата. На тој начин е уредена нивната најтешка изолација.

Истовремено, официјалното италијанско движење е незаинтересирано за нивниот случај и ги остави на маргините. Тоа се вообичаени ситуации, бидејќи реформистите, насекаде, па и во Грција, припаѓаат на истиот сој.

Освен тоа, оваа – недовршена – наша акција е дел од учеството во меѓународниот повик за солидарност со затворените италијански другари, кој ќе се одржи од 16 до 22 мај.

Исто така ги поздравуваме и затворените анархисти од практика ширум светот: Моника Кабаљеро, Франциско Солар, Габриел Помбо да Силва и Клаудио Лаваца во Шпанија. Карлос, Амели и Фалон во Мексико. Тамара Сол, Алфонсо Алвиал, Хермес Гонзалес и обвинетите во “Caso Security” во Чиле. Дамјен Камелио во Франција, Марко Камениш во Швајцарија и Илија Романов во Русија.

Слава му на Себастијан Оверслуј, убиен за време на вооружениот грабеж на бакна во Чиле.

СЀ ПРОДОЛЖУВА. НАБРЗО СЕ ВРАЌАМЕ…

ЗАГОВОР НА ОГНЕНИТЕ ЌЕЛИИ – FAI/IRF


* Никос Дендиас – министер за Јавен ред и Заштита на граѓаните.

** Јанис Михелаки – министер за Внатрешни работи; напад извршен на 14 јануари.

 

inter arma radioAzione

Ние не сме робови

Ние не сме робови, ние сме динамит. Тоа беше наслов на еден плакат кој пред неколку години се појави на ѕидовите во знак на солидарност со двајца анархисти уапсени под обвинение за грабеж на банка.

Иако реченицата звучи заканувачки кон моќниците, сепак треба добро да се замислиме над неа. Затоа што не смееме да ја извртиме. Ние не сме динамит затоа што сме робови. Ние сме динамит затоа што нема да бидеме робови, затоа што не сакаме да бидеме робови. Цел еден свет ги раздвојува тие два изрази. Свет кој ги разликува анархистите од сите други струи кои се сметаат за револуционерни.

Условите за живот – пролетери или работници, сиромашни или доселеници – не се тие кои нè претвориле во бунтовници. Не се залажуваме со денешното влошување на животните услови, не мислиме дека сè ќе пропадне затоа што секој ден е сè полошо. Тоа се само слатки илузии со кои револуционерите се залажуваат. Власта го приковува човека за улогата која му ја наметнува општеството. Постојано ги создава и репродуцира условите на тие улоги за робот да не може да се ослободи од оковите. Но, за да постои смртоносна борба помеѓу власта и робот, најпрвин робот мора да одлучи.

Волја, тука лежи разликата помеѓу робот и бунтовникот. Волјата да се спротивставиш, да не прифатиш, да се соочиш со сè што сака да те потчини, да те претвори во роб. Власта никогаш нема да успее целосно да ја искорени волјата од затворениците, и од тоа постојано се плаши. Затоа што волјата докажува дека не смееме да чекаме, дека можеме да делуваме и тоа веднаш. Решителноста и истрајноста, без оглед колку се малцински, нека ја надвледаат инерцијата на толпата и постоечките општествени односи.

Не смееме да се плашиме од нашата волја. Ако тоа биде наша волја, ќе бидеме динамит и ќе ги срушиме сите столбови на власта.

Историјата не е след на настани кои ги произведува сеприсутниот закон. Историјата ја создаваат и репродуцираат волјите кои делуваат.

извор