„Штрајкот со глад“ како метод на борба – RadioAzione [Италија]

uno-sguardo-oltreСо текстот на Спирос Мандилас за прекинување на неговиот штрајк со глад, RadioAzione ги затвора своите врати за новиот метод на протест – „штрајк со глад до смрт“, гнилото овошје на добата на брза комуникација. Да, бидејќи благодарение на интернет информациите ќе следуваат уште многу штрајкови со глад до смрт.

Отсекогаш сум го отфрлал штрајкот со глад како метод на борба, но секогаш сум ги почитувал оние кои го применувале од некои „икс“ причини во изминатите години. Наспроти штрајкот со глад, со кој човек го изложува сопствениот живот на ризик, го преферирам „камиказата“ кој ќе се крене во воздух во некоја касарна.

Како да не е доволно што сме фрлени во занданите на државата, па згора на тоа мораме да ѝ помогнеме на истата таа држава физички да нѐ елиминира. Оттаму, подобро е да се обидеш да убиеш затворски чувар доколку сакаш да го ризикуваш животот во затвор, наместо тоа да го правиш уценувајќи ја државата и барајќи милостина од неа.

Уцената значи: што ќе се случи ако нашето здравје се влоши заради штрајкот со глад? На одреден начин тоа е како да велите: „Државо, внимавај! Aко умрам, надвор ќе има хаос…“. Милостината носи маска на барање со уцена.

Од тие причини не мислам дека „штрајкот со глад“, особено оној кој бара државата да биде попопустлива, е соодветен метод на борба за еден анархист. Јасно ми е дека тоа е еден од малкуте методи на борба кои можат да се користат во затвор, но доколку одлучиме да „украдеме чоколадо“, добро знаеме дека резултатот од тоа ќе биде казна. Нема смисла подоцна да се жалиме на тоа. Дури и ако бидеме обвинети дека сме го украле чоколадото, а не сме го сториле тоа, мораме да земеме предвид дека припаѓаме на оние кои секако би сакале да го украдат.

Повеќе

Интервју на Заговор на Огнените ќелии со Алфредо Коспито

Неколку „слободни“ зборови

За неформалната анархистичка федерација и востаничкиот анархизам

Интервју на Заговор на Огнените ќелии (ЗОЌ)[1] со мене лично. Од грчките затвори до одделот за висока сигурност во затворот во Ферара [Италија]

Пред да одговорам на вашите прашања, сакам да нагласам дека она што ќе го кажам е мојата вистина. Една од бројните индивидуални точки на гледиште, сензибилитет и нијанси внатре ретортите од идеи и дела под името FAI-IRF[2]. Неформалната федерација која, одбивајќи го секое хегемоностичко искушение, претставува едно средство, една метода од компонентите на анархизмот од акција. Анархизмот од акција само кога е неформален, кога не се присилува на организациони структури (специфични, формални, синтези), кога не е опседнат со одобренија (што значи ја одбива политиката), може да се препознае во поширокиот хаотичен универзум под името Црна интернационала. Да појаснам, FAI-IRF е методологија на акции кои ги практикуваат само еден дел од сестрите и браќата од Црната интернационала, не се работи за организација, а уште помалку за колективен акроним, туку за средство кое тежнее кон ефикасност, кому цел му е да ги зајакне нуклеусите и другарите/другарките од акција по пат на спогодба за меѓусебна поддршка во врска со три точки: револуционерна солидарност, револуционерна кампања, комуникација помеѓу групи/поединци:

„РЕВОЛУЦИОНЕРНА СОЛИДАРНОСТ. Секоја FAI група од акција се залага за искажување на сопствената револуционерна солидарност со евентуално уапсените другари или другари во бегство. Солидарноста ќе се конкретизира пред сѐ преку вооружена акција, напад на структурите и личности одговорни за затворање на другарите. Солидарноста не може случајно да изостане затоа што на тој начин би изостанале и принципите врз кои се темелат анархистичкиот живот и чувства. Под поддршка при репресија, се разбира, не подразбираме техничко/правна помош: буржоаското општество нуди доволно адвокати, социјални работници или попови, за револуционерите да можат да се грижат за нешто друго.

РЕЦОЛУЦИОНЕРНИ КАМПАЊИ. Секоја група или поединец, кога ќе започне одредена кампања на борба преку акција и своја изјава, ќе ја следат други групи/поединци од Неформалната анархистичка федерација [FAI], на сопствен начин и со сопствен ритам. Секој поединец/група можат да започнат кампања на борба против одредени цели едноставно „промовирајќи“ проект по пат на една или повеќе акции проследени со потпис на одредена акциска група, со кој дополнително, преку акроним, се повикуваат и на Федерацијата. Ако постојат поделени мислења околу кампањата, критиката, по потреба, ќе се конкретизира преку акции/изјави кои ќе придонесат за изострување на целта или ќе ја доведат во прашање.

КОМУНИКАЦИЈА ПОМЕЃУ ГРУПИТЕ/ПОЕДИНЦИТЕ. Акциските групи од Неформалната анархистичка федерација не мораат меѓусебно да се познаваат, не постои таква потреба, затоа што на тој начин би се изложиле на непријателот, на лидеризам на поединци и бирократизација. Комуникацијата помеѓу групите/поединци во основа се одвива преку самите акции и преку информативните канали на движењето, без потреба од меѓусебно познавање.“ (Од Изјавата за преземање одговорност за нападот врз Проди, тогашниот претседател на Европската комисија, 21 декември 2003, од „Il dito e la luna”, стр. 15-16[3])

Повеќе

Џанлука Јаковачи* – Изјава за преземање одговорност за нападите

Одлучноста во борбата и нашата солидарност е единственото „убиствено оружје“

Драги другари и храбри бунтовници, се наоѓам во затвор како и многумина, погоден од репресијата на државата која сака да нѐ уништи.

Не заради она што го правиме туку затоа што сме се „осмелиле“ да бидеме, да кажеме или да мислиме.

Се наоѓам со Адријано и многумина други на инквизиторската вртелешка на медиумскиот антитерористички столб на срамот на демократијата.

Како прво, сакам да им се заблагодарам на сите другарки и другари кои ми пружија Солидарност од другата страна на границата, непосредно или посредно, затоа што сум уверен дека и сопствениот борбен живот е облик на поддршка.

 

Го носимеистиот бес против ова сиво и мизерно постоечко кое нѐ гази и ги чувствуваме истите рани, но би ја почувствувале и истата радост од преубавата стварност на нашите соништа и желби.

 

Се наоѓам во ситуација на непријателски поединец, фатен и заробен во кафез. Затворот и страдањата на кои сум подвргнат со предумисла се смислени од други човечки битија и зависат од опстанокот на системот на моќ кој ми ги наметнува.

Да, затворен сум, но Духот и идеите продолжуваат; не можам да ги заклучам ниту припитомам, и тоа ми дава сила за и понатаму да истрајам.

 

Со радост и при полна свест ја избрав анархијата и ќе продолжам по истиот пат, сакајќи ја земјата заради она што е, во непрекината потрага по дивината и за еманципација од комфорот, вклучувајќи ги и парите.

Во Анархијата гледам диво и исконско пулсирање, веќе успиено, можеби дури и мртво во човекот кого напредокот го цивилизирал.

Никогаш не сум вртел одоколу, ниту во зборовите ниту во однесувањето, го прифаќам ризикот за стекнување храна, одгледување и собирање количина доволна да се прехранам.

За да го постигнам тоа, ќе го користам секое потребно средство за да ги уверам другите поединци, после што ќе можам да се откажам од перото и мастилото со кои го запишувам мојот бес.

 

Отсекогаш сум го поддржувал отпорот на домородците, антиавторитарците и староседелците кои со конкретна сила се борат против Државата и Мултинационалите, практикувајќи активен отпор, саботажа и директна акција.

Ги поддржувам сите другари и другарки кои сакаат да се ослободат од авторитетот и одлучно учествуваат во меѓународната антикапиталистичка и антиимперијалистичка Борба.

 

Оставајќи го настрана доброто и лошото или исправното и погрешното, поими кои им прилегаат на калуѓерки и попови, моите ставови, како и ставовите на други поединци, се придвижувани од моите сопствени инстинкти, во рамки на можностите на моите сопствени средства и заедно со можните ризични последици.

 

Отсекогаш сум имал единствена визија за Ослободување на Човекот од сите господари и од неговите ментални и реални кафези, и за Ослободување на животните од структурите на измачување и смрт, и од секое друго место кое ги претвора живите суштества во производ, предмет или хоби.

 

Јас сум анархист, не припаѓам на ова доба на механизиран неживот кое го користат и конзумираат властите. Не признавам никаква држава, суд или која било друга институција и авторитет, ниту правосудни ниту војни ниту граѓански ниту религиозни системи.

 

За судиите и правосудните органи во халата на инквизицијата, ја сум само еден бирократски предмет кој ги оправдува нивните плати. Не ме интересираат судовите, пред сѐ оние кои не знаат да ја сакаат земјата, да се борат и да сонуваат, кои знаат само да ја извршуваат својата работа и наредбите; а не ме интересира ниту судот на народот, кој отсекогаш го поткрепувала гнилата утроба на државата и кој по секоја цена е врзан за демократијата, збор кој сѐ уште поседува хипнотизирачки ефект.

 

Овие Луѓе на законот си играат со своите фашистичко-демократски закони за да изблујат пресуди, а во мојот случај „припаѓање“ на организирана терористичка организација, што всушност се државата, војската и Мултинационалите.

 

Во параноичниот и неподнослив лов на вештерки, наречен и правосудно прашање, дури и еден натпис на ѕид Политичката полиција го каталогизира како „терористичко дело/чин за извршување на субверзивната програма (?) на F.A.I. …“, во различни случаи индивидуално или со другарот и брат Адријано, на кој можам да му ја искажам мојата наклоност и мојата Солидарност само преку мојата решителност, која тој веќе ја возврати со својата храброст и сила на Духот.

 

Овие игри можам да ги оставам пострана. Ќе се поштедев од многу „формални“ проблеми, бидејќи неформалноста е мојата стварност, но не сум сам (во случајот) во непријателските раце.

 

Конкретните акции на кои се однесуваат, кои не извршуваат никаква „програма“, ги извршив лично јас и ги објавив преку изјави на МЕЃУНАРОДНИОТ РЕВОЛУЦИОНЕРЕН ФРОНТ – НЕФОРМАЛНАТА АНАРХИСТИЧКА ФЕДЕРАЦИЈА/Субверзивна антицивилизациска индивидуалност, и добро знаат, благодарение на нивните сакани видеокамери, дека ги извршила една единствена личност, односно, како одговор на девастацијата, по логика на профитот, на Планетата и земјата на која живеам и во знак на солидарност со бунтовниците во судир со постоечкото.

 

GPS-от и останатите направи, кои војниците љубезно ги инсталирале на автомобилот кој го користам веќе неколку години, наводно ме поврзуваат, посредно, со други директни акции и саботажи. Во некои случаи се присетуваш на саканиот велосипед, но треба да сфатиме дека се бориме против систем кој веројатно ќе сака да инсталира сателитски детектори директно во главите на луѓето.

 

Додека некој ги топлел сопругите на овие шпиони, забележав како го каталогизирале запленетиот материјал и како ги извршиле своите задачи на политичка полиција обликувајќи ги, дури и со здебелени букви и со copy-paste, детално своите документи – различни дела против енергетски/индустриски и трговски компании, вклучувајќи и една имагинативна кражба на пари, како и останати безначајности. За да не ги нагризам својот интегритет, храброст и жртвување, нема да се повинам на поимите „виновен-невин“ – тоа е навистина премногу.

 

Не е важно дали се триесет или сто дела, тогаш значи дека во Италија ги има илјада, а во светот десет илјади!

 

Впрочем, смешно е и банално да се расправа за фактите. Тоа е како да се поништи вистинската визија на судирот и Отпорот, и да се признае демократската логика на „лошо завршена игра“ или на добри против лоши.

 

Судиите на животот и смртта на своите блиски сега нека уживаат во своите ловни трофеи, додека планетата умира, а човекот пропаѓа. Но сѐ има свој почеток и свој крај, исто како и нивните органи и коски, и законот и поредокот ќе  падне, а ќе останат само пепел и урнатини.

 

Општеството денес се состои само од исфорсирани вредности, тук-таму закрпени и поткрпени, покрај напорната присила која ги држи заедно, а истовремено се користат за уништување на поединците кои им се непријателски настроени.

 

Со векови во име на Бог и Моќта, авторитетот ги наметнува цивилизацијата, редот и доктрината. Го претвора Човекот во машина за работа, во даночен обврзник и заморче за науката; оние малкумина кои го зачувуваат вроденото дивјаштво и конфликтуалната идеја ги прегазува со насилство, терор и ги затвора во затвори или лудници за да ги „превоспита“, сѐ додека над нив не се здобие со целосна контрола.

 

Столбовите на Цивилизацијата се рушат под ударите на нејзините сопствени неуспеси. Има сѐ помалку простор за живот, сѐ помалку незагадени места, војните се водат насекаде со сите свои последици и сѐ повеќе претставуваат закана за истребување со технолошко оружје и надмоќ над поразените.

Сите тие насилни и произволни состојби на моќ и тиранија на цивилизираниот човек се сѐ погнасни како што општеството технолошки е „понапредно“.

 

Отпорот на Технолошко-индустриската машина живее само во насока на ослободување од секој авторитет и поредок, ита кон хоризонтот на случувањата, кон ништо ненапишано. Тоа е одговорот на новиот див и неформален отпор – и презема иницијатива против насилството на власта, сѐ поблиндирана и понемилосрдна во задушување на противникот – како што се другарките и другарите погодени и прогонувани во антианархистичките и антиинсурекционистичките „операции“ на прогон/репресија.

Другари кои не ги покориле ниту мачењата и изолациите во специјалните затворски оддели, ниту раните во нападите, па дури ниту смртта.

 

Горд сум на мојот интегритет на Духот и што трчам по овие тешки патишта кои нѐ очекуваат, рамо до рамо со непокорните и без закони, АНАРХИСТИТЕ.

Вечните заговорници, сонувачи обликувани од храброст, кои се соочуваат со титанските и ТИРАНСКИ сили и животот на еден непишан Живот. Со основни и многу ограничени средства, а сепак поседувајќи несовладлива решителност.

На крај би сакал да ги охрабрам сите со една метафора на она што го чувствувам во сите вас: државата и поредокот ги гледам како осамен цивилизиран Човек изгубен среде Шума, во немилост на дивите ѕверки. Кога сред ноќ го забележува доаѓањето на бурата, тој Човек повеќе не се плаши да стане оброк на ѕверките, туку трепери пред бурата што доаѓа.

 

Од котлини до планини, од села до Шуми, за Ослободување на Планетата и нејзините суштества. Затоа што земјата вреди повеќе од валканите пари!

 

СМРТ НА ЦИВИЛИЗАЦИЈАТА!

ДА ЖИВЕЕ АНАРХИЈАТА!

 

Џанлука Јаковачи
Анархистички затвореник

C.R. San Michele, 14 јануари 2014.

Адреса:
Gianluca Iacovacci
CR San-Michele
Strada casale 50/A
15122 San Michele (AL)
Italy

извор: RadioAzione


* Џанлука Јаковачи (Gianluca Iacovacci ) и Адријано Антоначи (Adriano Antonacci) беа уапсени на 18 септември во операција на специјалната единица на Италијанската полиција (ROS). Двајацата анархисти се обвинети за 13 напади извршени од страна на различни ќелии на директна акција (“Animal Liberation Front”, “Direct Action for the Defense of the Earth”, “Informal Anarchist Federation – International Revolutionary Front”) против банки, продавница за крзно, подружници на ENI и ENEL (енергетски компании) и против проектот за депонијата Albano, како и според членот 270bis од кривичниот закон кој вели: ’здружување со цел тероризам и субверзија на демократскиот поредок‘.

Писмо од анархистичкиот затвореник Adriano Antonacci (на англиски)

Изјава по повод апсењата (на англиски)


Постер за Алфредо и Никола – Ќелијата Олга FAI/IRF (Италија)

poster_n&a

’Преку говорот на акциите ќе се сруши моќта на одлучување која ја поседуваат „анархистичките лидери“ благодарение на својата харизма на собранијата, а групите на афинитет, поединецот од акција, ќе добие сила. На „реалистите“ на анархијата им преостанува само да се спротивставуваат на новото, залагајќи се уште повеќе за „социјални борби“ во потрага по „согласност од народот“, која можат да ја придобијат само преку постојано отфрлување на сѐ што е анархистичко и востаничко.‘

извор: radioazione.org

Италија: Претреси и истраги за нападите од 2005

По неодамнешните пресуди за Алфредо Коспито и Никола Гаи, Италија го продолжува својот одмазднички поход на Неформалната анархистичка федерација/Меѓународниот револуционерен фронт FAI/IRF

Вторникот на 25 февруари, рано в зори, Обвинителството на Џенова повторно тргна во напад.

Од омразениот печат дознаваме дека во домовите на единаесет другари е извршен претрес и дека наведеното обвинителство против нив води истрага, пред сѐ јавниот обвинител Федерико Маноти (Federico Manotti), под обвинение за напад на касарната на форензичарската единица на карабинерите (R.I.S.) во Парма, 24 октомври 2005 година, каде што, наводно, според зборовите на новинарите во служба на државата, се пронајдени траги од ДНК на торбата во која се наоѓала направата и кои, наводно, му припаѓаат на другарот Алфредо Коспито.

Другарите се под истрага за уште четири напади: два напади на касарните на карабинерите во Џенова 2005, за праќање писма-бомби на поранешниот градоначалник на Болоња, Серџо Коферати (Sergiо Cofferati) и за пожар на едно возило на Црвениот крст.

Обвинителството на Џенова побарало другарите кои се под истрага да бидат и уапсени, но истражниот судија не го потпишал барањето.

Иако истражниот судија одбил да го потпише апсењето, јавниот обвинител, Федерико Маноти, не чекаше да ги фрли имињата на другарите во канџите на националниот печат, со цел да создаде пригодно сценарио за преиспитување.

Омразениот печат ги објавува имињата и изјавите на обвинителството во кои некои другари се нарекуваат „Професор Гениј“ или „Баба Ката“ [прекарите се однесуваат на документ за Неформалната анархистичка федерација од 2006].

Претресите се извршени во регионот на Лигурија, Емилија Ромања, Кампања и Тоскана… се подразбира, со неизбежната соработа на специјалната антитерористичка единица на Карабинерите (R.O.S).

извор: radioazione.org