По повод штрајкот со глад на анархистичките и политичките затвореници – изјава на анархистичката група „Симфонија на хаосот“ [Грција]

symphony of chaos logo

Нужно надополнување на секоја борба е нејзината проценка откако ќе заврши. Акциите на нејзините субјекти, прашањата, недостатоците и проблематиките на кои се наишло, создадените односи и развиените перцепции би било добро да станат тема за размисли, со цел унапредување на нашите севкупни ставови против постоечкото, извлекувајќи корисни заклучоци и изведувајќи самокритика. Овој текст во никој случај не е севкупна оцена на таа борба. Немаме намера да ги анализираме специфичните настани, активности, гледишта и однесувања кои се одвиваа во рамки на движењето за солидарност, ниту генералните проблеми и патологијата на анархистичката средина. Покрај тоа, секоја расправа за специфичните борби и движења се однесува на нивните учесници и оние кои имаат намера да ја продолжат борбата под условите на тие движења. После толку долги и бројни активности и практична борба, можеме да го искажеме нашето мислење за широкиот спектар прашања како што се „посредните борби“, штрајкот со глад како средство на борба, односите меѓу затворените анархисти и оние во солидарност со нив, односот помеѓу анархистите и проектите со политички барања и уште многу друго. Оттука, користејќи ја можноста, ќе заземеме став за она што мислиме дека е најважно, настојувајќи да ги споделиме нашите интереси и заклучоци.

Штрајкот со глад како средство за борба

Штрајкот со глад е средство кое анархистичките, политичките и криминалните затвореници во Грција го користеле со децении, релативно често. Зачестеноста со себе повлекува автоматско изразување поддршка, солидарност и учество во соодветните движења, нешто што, меѓутоа, не оди во корист на анархистичката критика, не само во врска со поединичните случаи, туку и на самите средства.

Кога се одвива во услови на заробеништво, штрајкот со глад всушност е едно од најтешките средства за борба кои затвореникот на државата ги има на располагање. Но, штрајкувачот го признава непријателот како „партнер за преговори“ и поставува барања во еден процес на уценување на хуманитарната маска на државата, па оттаму средството како такво не ја поседува агресивната карактеристика на анархистичката борба. Пасивната природа на штрајкот со глад, втемелена на карактерот на барањата, е реалност на која ние гледаме критички, но секогаш во однос на посебните материјални услови на неповолното поле на затворот. Затоа не можеме да го споредиме со средствата за борба надвор од ѕидовите. Но сепак поседува една посебна карактеристика која секогаш мора да се земе предвид; тој по дефиниција е автодеструктивен во смисла на биолошка штета и обично доведува до трајни задравствени проблеми. Што не значи дека борбата поседува ризик кој мора да се избегне по секоја цена, врз основа на единствениот критериум за преживување. Но, значи внимателен избор на борби и нивно соодветно организирање, а секако не олеснување на истребувањето кое непријателот ни го приредува.

Повеќе